ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ

Μία αφιέρωση

Από τον Άγιο Αντώνιο Στενής στην Τήνο

Με παραπομπή τη βασική μελωδία από το Solarcoaster που ο φίλος μας Αλμπέρτο αγαπά περισσότερο κι από τον ίδιο το Φουτουρισμό, του αφιερώνουμε τρεις-τέσσερις νοσταλγικές αράδες:
…για ατέρμονες βόλτες, ακατάπαυστη αμμοβολή, όμορφους περιστερώνες, συννεφιασμένες βουνοκορφές, σεληνιακά τοπία και μια αξέχαστη φιλία… – Α ναι, και λεκέδες από κόκκινο κρασί!

Η παραπομπή:

http://www.youtube.com/watch?v=4uHHT9iKMYA

ΥΒΡΗ

Max Ernst, Œdipe 3, κολάζ 19,6 x 14,4 cm από τη συλλογή

Une Semaine de Bonté

(Μία Εβδομάδα Καλοσύνης), 1934

Το πρωί, στο Kunsthalle του Αμβούργου όπου είχα επισκεφτεί το φίλο μου και ήδη πριν του πω το οριστικό ναι στην πρόσκλησή του στο Αμβούργο, είχα εκφράσει την επιθυμία μου σε τηλεφωνική συνδιάλεξη με το φίλο μου, να δω την έκτακτη έκθεση με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst στο Kunsthalle του Αμβούργου, ο φίλος μου, έπειτα από την πρόσκλησή του στο Αμβούργο, το οριστικό μου ναι στην πρόσκληση του φίλου μου στο Αμβούργο και, τελικά, ναι, την επίσκεψή μου στο Αμβούργο, ο οποίος, παρά την ειλικρινή και σεπτή απέχθειά του στη ζωγραφική και γενικότερα στην τέχνη και οτιδήποτε σχετίζεται με την τέχνη, με συνόδευσε στην επίσκεψή μου στο Kunsthalle του Αμβούργου αν και ανέκαθεν προτιμούσα να επισκέπτομαι το Kunsthalle του Αμβούργου, είτε πρόκειται για τη μόνιμη έκθεση του Kunsthalle του Αμβούργου είτε για τις εκάστοτε έκτακτες εκθέσεις του Kunsthalle του Αμβούργου, και οποιαδήποτε άλλη αίθουσα τέχνης, μονάχος, κατά την επίσκεψή μας στο Kunsthalle του Αμβούργου, έκανε το σχόλιο, «ήταν τότε που ζωγράφιζαν αυτές τις μαλακίες» και στο βλέμμα μου απορίας, έκπληξης και ίσως ηλιθιότητας και στο αργοπορημένο μου σχόλιο, «όλη η ιστορία της ζωγραφικής είναι γεμάτη από…», το οποίο δεν ολοκληρώθηκε, ο φίλος μου, κατά την επίσκεψή μας στο Kunsthalle του Αμβούργου και μέσα στην αίθουσα της έκτακτης έκθεσης του Max Ernst όπου κρέμονταν ολόγυρα τα κολάζ με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst, συνεπώς αμφότεροι κοιτάζοντας τα κολάζ με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst, εξήγησε, «αυτά τα σουρεαλιστικά, εννοώ», πάνω στο οποίο ένιωσα ιδιαίτερα ηλίθιος στην ανικανότητά μου να απαντήσω κάτι έξυπνο αλλά και πέρα για πέρα αποστομωμένος διότι, λέει ο φίλος μου, η ζωγραφική δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μία ψευδολογία, ναι, μία εκλεπτυσμένη ψευδολογία που απευθύνεται στους ουτιδανούς και αμβλύνοες οπαδούς μίας οιονεί φασιστικού τύπου, intelligentsia, οι οποίοι ξελογιάζονται, λέει ο φίλος μου (και πάλαι ποτέ ζωγράφος), με την ιδέα να διεκδικούν όλη τους τη ζωή την ευκταία θέση στη βρωμερή ελίτ, με αποτέλεσμα καθετί που αφορά στη ζωγραφική και γενικά στην τέχνη να προσεγγίζεται άκριτα, ανόητα, καιροσκοπικά και το χείριστο, φλύαρα και ακριτόμυθα, λέει ο φίλος μου (ο οποίος πάνω από μία δεκαετία έχει να σχεδιάσει οτιδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο), οπότε, σε μία τέτοια αμιγώς ακαδημαϊκή φάρα, όπως ονομάζει ο φίλος μου το κλειστό κύκλωμα της τέχνης, ένα τέτοιο ονειδιστικό σχόλιο, ακόμα κι αν περιέχει ύβρη, ακούγεται σωτήριο.

ΑΓΩΓΙΜΟΤΗΤΑ

Το σύνηθες σκηνικό μου: είχαμε κάνει σεξ, έπειτα από δυο-τρεις οργασμούς σηκώθηκε πρώτη να πάει στο μπάνιο να πλυθεί, στο δωμάτιο ήταν διάχυτη – και ίσως λίγο εντονότερη από το ορθόδοξο – η Island Kiss της Escada, άκουγα Satie – αλλά στην εισαγωγή του τέταρτου από τα Gnossiennes, θυμήθηκα πως είχα αφήσει το θερμοσίφωνο αναμμένο, οπότε σηκώθηκα έτσι όπως ήμουν, γυμνός – και ξυπόλυτος κι έκανε και κρύο –, πήγα στον πίνακα του ηλεκτρικού, άνοιξα το τζάμι και κατέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου, πάνω στο οποίο σκέφτηκα πως είναι πραγματικά επικίνδυνο να κατεβάζει κάποιος το διακόπτη του θερμοσίφωνου τη στιγμή που κάποιος κάνει μπάνιο, οπότε ξανανέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου. Επειδή όμως βρίσκω ανόητες όλες αυτές τις οδηγίες, από πείσμα και αντίδραση ξανακατέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου πάνω στο οποίο πετάχτηκε μία κυανή σπίθα από το διακόπτη του θερμοσίφωνου. Βρήκα την κυανή σπίθα πραγματικά πολύ όμορφη, οπότε ανέβασα πάλι το διακόπτη του θερμοσίφωνου βάζοντας περισσότερη ισχύ αυτή τη φορά αλλά δεν πετάχτηκε καμία σπίθα, πάνω στο οποίο πείσμωσα και κατέβασα πάλι το διακόπτη του θερμοσίφωνου απότομα, αλλά πάλι δεν πετάχτηκε καμία σπίθα. Αισθανόμουν το δάπεδο παγωμένο στις πατούσες μου και κατουριόμουν. Θύμωσα· ανέβασα και κατέβασα με μανία το διακόπτη του θερμοσίφωνου αρκετές φορές και πολύ γρήγορα μέχρι ο διακόπτης του θερμοσίφωνου να βγάλει αυτή την όμορφη κυανή σπίθα αλλά εις μάτην.
Είναι στο μπάνιο καμιά βδομάδα τώρα και δε λέει να βγει.

ΕΛΛΗΝΟΦΟΒΙΑ

Ο Hitler μπροστά στο Δισκοβόλο του Μύρωνα στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, 1938

Είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε ελάχιστα τον τηλεοπτικό διαγωνισμό ανάδειξης Ελλήνων με συντονιστή ένα πιόνι της Bilderberg.
Ορισμένες σκέψεις:
Όποιοι και να βγουν, σε οιαδήποτε σειρά, πάλι Έλληνες θα είναι.
Κανείς δεν ψήφισε Nietzsche; Έχετε διαβάσει τα δοκίμιά του για την τραγωδία; Μήπως είναι πιο ατόφιος Έλληνας από αυτόν τον ανατολίτη τον Πλάτωνα που άνοιξε το δρόμο για την πραότητα του χριστιανισμού; Αλλά εδώ δεν αφήνουμε τους Αλβανούς να σηκώσουν τη σημαία μας (άσχετα με το αν γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα καλύτερα από εμάς), το Γερμανό θα ψηφίσουμε;
Και γιατί όχι; Εδώ ψηφίσαμε το Μέγα Αλέξανδρο! Πώς; Είναι Έλληνας; Δεν το αμφισβητούμε εμείς, αλλά όλοι οι άλλοι. Θα ήμασταν περήφανοι πάντως να μας καταλόγιζαν έναν ιμπεριαλιστή στην Ελληνική ιστορία μας – κάτι που στέκεται σα βαρίδι… στη Γερμανική! (Ειρήσθω εν παρόδω, ο Hitler λάτρευε τα αρχαία ελληνικά αγάλματα, το γνωρίζατε αυτό; – Ψηφίστε τον!) Βέβαια, δεν έχουμε πρόβλημα να ψηφίζουμε ανθέλληνες, εξάλλου αναδείξαμε τον Πλάτωνα!
Ναι, θα ψηφίζουμε αλλοδαπούς, αρκεί να μας φέρνουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά τη σημαία δεν τη σηκώνουν!
Αλήθεια, είδαμε κάπου στα αποτελέσματα τον Otto Friedrich Ludwig von Wittelsbach; Εάν αναίσχυντα λέμε πως ο Όθωνας ήταν Έλληνας, με τί σοβαρότητα θα διεκδικήσουμε την ελληνικότητα του Αλεξάνδρου; Προτείνουμε τη διεκδίκηση της ελληνικότητας του Otto Rehagel.
Όπως επίσης δεν έχουμε πρόβλημα να ψηφίζουμε Σκοπιανούς: όπως τον Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ιλλυρικής καταγωγής, γεννημένο στο Tauresium των Σκοπίων. Ελληνικό και το Βυζάντιο! (Μήπως θα έπρεπε να ψηφίσουμε Λιακόπουλο; Μήπως η Άρια Φυλή αποτελείται από Έλληνες;)
Έλληνες, ξεχάσαμε τον αισθησιασμό μας; Πουθενά ο Επίκουρος; Κάπου εκεί χαμένος στην παρεξηγημένη αθεΐα του…
Αλλά κι οι μικροπωλητές (επειδή η χώρα μας δεν έχει και καμιά σπουδαία αξία) δεν έλειψαν: Παπανδρέου, ο μέγας ηγέτης και έσχατος λαοπλάνος. Τόσο μεγάλος λαοπλάνος που δέχεται ψήφους ακόμα και μετά θάνατον!
Εάν μπαίναμε στον κόπο να ψηφίσουμε, θα ψηφίζαμε Χατζηχρήστο, Φωτόπουλο, Βέγγο. Σας έκανε βρε ποτές ο Πλάτωνας να γελάτε και συνάμα να κλαίτε από μία αυθόρμητη επίδειξη ανθρώπινης ευαισθησίας; Αλλά, μην είμαστε και πλεονέκτες…
Ευτυχώς, ο Βελουχιώτης δε λησμονήθηκε.
Ούτε ο Λαμπράκης.
Φυσικά, όλοι οι άσχετοι περί τέχνης έτρεξαν να ψηφίσουν αυτόν τον άτεχνο και kitsch ζωγράφο, Θεοτοκόπουλο. Εάν έβγαλε κάτι αξιόλογο η Κρήτη, αυτό ήταν ο Καζαντζάκης και οι μαντινάδες – και τα Ζωνιανά!
Ευτυχώς, ο Τσιτσάνης δε λησμονήθηκε.
Πουθενά ο Mustafa Kemal Atatürk; Θεσσαλονικιός δεν ήταν;
Τελικά, όση ηλιθιότητα, μικροπρέπεια, ματαιοδοξία, ποταπότητα, χαμέρπεια, ουτιδανότητα, επιτηδευμένη χοντροκοπιά και αγραμματοσύνη επιδεικνύουμε σα λαός σε μια πολιτική ψηφοφορία, άλλη τόση και περισσότερη μας δέρνει όταν ψηφίζουμε – ποιους; – τους εαυτούς μας σε μια πέρα για πέρα μικροαστική, λαϊκίστικη και παραπλανητική (γι αυτό και ύποπτη) τηλεοπτική εκπομπή.

ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ

Σήμερα το πρωί, στη Γλυφάδα, είδαμε να καίγεται το κατάστημα της αλυσίδας McDonald’s· επρόκειτο, ακούσαμε, για εμπρησμό. Να λοιπόν που δεν ενεργούν μονάχα οι καλλιτέχνες στο διάκενο μεταξύ τέχνης και ζωής (Rauschenberg) αλλά και οι βαφτισμένοι από το κράτος, τρομοκράτες. Και πριν κατηγορήσετε τον υπογράφοντα ως συνήγορο εγκληματικών πράξεων και βάναυσο ή – όπως ουκ ολίγες φορές έχει ακουστεί από θηλυκά στόματα – ανήθικο (επειδή η μολότοφ ρίχτηκε στον παιδότοπο του καταστήματος της αλυσίδας McDonald’s), αναλογιστείτε: οι γονείς των παιδιών που έπαιζαν στον παιδότοπο είναι λιγότερο επικίνδυνοι που στουμπώνουν τα παιδιά τους με τα σκουπίδια των McDonald’s; (– Κι ας μη μιλήσουμε για τα πνευματικά σκουπίδια και τη nouveau riche παιδεία των Νοτίων Προαστίων).

Jake & Dinos Chapman, Μοντέλο για McDonald's στην έκθεση Bad Art for Bad People, Tate Liverpool, 15 Δεκεμβρίου 2006 - 4 Μαρτίου 2007

ΕΠΩΔΗ

Αντιμετωπίζουμε μία πέρα για πέρα οργανωμένη ουτιδανότητα, μία a priori καταδίκη των ιδεών που μπορούν να προβούν επικίνδυνες για την υπάρχουσα κατάσταση αποχαύνωσης και ολικής αποβλάκωσης των νέων, ναι, οι ιθύνοντες δεν μπορούν να ανεχτούν οτιδήποτε τάσσεται ενάντια στην τιμαλφή τάξη τους ή το αμιγώς αξιοκρατικό σύστημά τους που αναιδώς βαφτίζουν «ορθολογιστικό» – τα σαγηνευτικά προϊόντα του οποίου, αφειδώς καταναλώνουμε καθημερινά, αυτή είναι η αλήθεια.
Χάνουμε τη ζωή μας από ένα άμυαλο πιόνι που ονομάζεται Ειδικός Φρουρός – ναι, Φρουρός της κρατικής, και τελικά παγκόσμιας, τρομοκρατίας –, φωνάζουμε για το δίκιο μας και χάνουμε τη ζωή μας από μία σφαίρα από έναν Ειδικό Φρουρό, επαναστατούμε με το μυαλό των 15 ετών και χάνουμε τη ζωή των 15 ετών από μία σφαίρα από το όπλο του Ειδικού Φρουρού, βλέπουμε στην τηλεόραση τις δηλώσεις που κάνει αυτός ο Ειδικός Φρουρός, αυτό το κατακάθι της κρατικής χαμέρπειας και κυβερνητικής ποταπότητας, ναι, αυτό το απροκάλυπτο άλλοθι για τους ιθύνοντες που προκαλεί αναγούλα και αδήριτη οργή.
Με αφορμή τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ας ανατρέξουμε:

Νοέμβρης του 2005: Εκτελείται εν ψυχρώ στο δρόμο ο Louis Sévèke, ολλανδός ακτιβιστής, συγγραφέας και δημοσιογράφος, οι ιδέες του οποίου, πολύ απλά, δε χωρούσαν στο πλάνο για το «νέο θαυμαστό κόσμο» τους (κατά Huxley).

Σεπτέμβριος του 2005: Εκτελείται μυστηριωδώς ο Norman Bocar, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Φιλιππίνες.

Αμφότερων θυμάτων οι υποθέσεις, παραμένουν ανοιχτές.

Η λίστα είναι ατέλειωτη αλλά ας μη μακρηγορούμε: αυτό που φαίνεται είναι ότι υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο που ευνοεί τους πραγματικούς τρομοκράτες, αυτούς τους ελάχιστους δειλούς που κινούν τα πολιτικά και κυβερνητικά νήματα και κρύβονται όχι πίσω από μία κουκούλα, αλλά πίσω από τα προσωπεία της ηθικής, της λογικής, της θρησκείας, της τάξης και του νόμου.
Και εάν περιμένουμε το φόνο ενός παιδιού που επαναστατεί με όλη του την αφέλεια και τη γοητεία του και το δυναμισμό του που φορά μπλουζάκια των Sex Pistols και δε δειλιάζει μπροστά στα όργανα της τάξης, για να αφυπνιστούμε, τότε δεν είμαστε καλύτεροι από το δολοφόνο εκείνου του παιδιού, διότι είμαστε κι οι ίδιοι πιόνια του συστήματος το οποίο εκμηδενίζει αυτά τα παιδιά, ναι, είμαστε οι ίδιοι οι δολοφόνοι των ψυχών αυτών των παιδιών, είμαστε οι πάλαι ποτέ επαναστάτες του κατεστημένου και νυν πουλημένοι κωλόγεροι του ίδιου του κατεστημένου, είμαστε οι θεωρητικοί που εκ του ασφαλούς μιλάμε, γράφουμε, αναλύουμε, ξεφουρνίζουμε φληναφήματα στα παραθυράκια, εκδίδουμε ακριτομυθίες, πλέκουμε επωδές «για το χαμό», πίνουμε Starbucks, κλείνουμε την τηλεόραση, κλάνουμε, κοιμόμαστε – και κοιμόμαστε και κοιμόμαστε και κοιμόμαστε (ν φορές με ν να τείνει στο άπειρο).

ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ

Μάθαμε χωρίς να εκπλαγούμε πως στην Κρήτη, στο νομό Ηρακλείου, σε ένα χωριό, 35χρονος ιερέας «κακοποιούσε βάναυσα» την 26χρονη σύζυγό του. Εκείνη είχε πάει να μαζέψει χόρτα με τον πατέρα της όταν ο σύζυγός της ήρθε και τη βρήκε να μαζεύει χόρτα με τον πατέρα της. Λογομάχησαν, ακούσαμε, έτσι εκείνος την έβαλε μέσα στο αυτοκίνητό του με βία, την οδήγησε ως το ερημικό εκκλησάκι του Αγίου Στυλιανού όπου την έδειρε, έπειτα την κουβάλησε πάλι στο αυτοκίνητό του, την έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο και ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο, προσπάθησε να την πετάξει έξω από το αυτοκίνητο, ενώ, δηλαδή, το αυτοκίνητο βρισκόταν εν κινήσει. Η σύζυγος του ιερέα προσπάθησε να πιαστεί από την πόρτα του εν κινήσει αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να συρθεί αρκετά μέτρα μέχρι να πέσει στο οδόστρωμα. Ο ίδιος ο ιερέας κατήγγειλε στον αστυνομικό σταθμό του Τυμπακίου πως η σύζυγος του ιερέα πετάχτηκε από μόνη της έξω από το αυτοκίνητο. Ο ιερέας, μάθαμε, κακοποιούσε τη σύζυγο του ιερέα μπροστά στα παιδιά αμφότερων από τότε που παντρεύτηκε τον ιερέα, δηλαδή το 1999.
Οι απόψεις διίστανται για το αν η κακοποίηση εκ μέρους του ιερέα οδήγησε τη σύζυγο του ιερέα σε κατάθλιψη και δεκαήμερη νοσηλεία στην ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ηρακλείου, ή vice versa, δηλαδή εάν η κατάθλιψη οδήγησε στη δήλωση της κακοποίησης.
Τα ευρήματα του ιατροδικαστή, ο οποίος εξέτασε το κορμί της συζύγου του ιερέα, συμφωνούν με τις δηλώσεις της συζύγου του ιερέα. Μία αιτία κακοποίησης, μάθαμε, ήταν η ζήλια – εκ μέρους του ιερέα. Ο ιερέας συχνά κλείδωνε τη σύζυγο του ιερέα στο σπίτι και της απαγόρευε να βλέπει τους γονείς της.
Τα Μ.Μ.Ε. έκαναν λόγο για «τερατώδη συμπεριφορά». Επιτέλους, ο χριστιανός έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο.

ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ

Με ενθουσιασμό και συγκίνηση παρακολουθήσαμε την παράσταση του Thomas Bernhard, Ritter, Dene, Voss, την προηγούμενη εβδομάδα στο θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης. Συγχαίρουμε το σκηνοθέτη και ηθοποιό Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο για την ποιοτική και πέρα για πέρα μη εμπορική επιλογή – αν όχι για την προσέγγιση.
Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα σα χώρα να δεχτούμε τον Bernhard – ή έστω ένα θεατρικό έργο του Bernhard – και ουδέποτε θα είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον Bernhard όσο εθελοτυφλούμε στη σημερινή (και παρελθοντική) κατάσταση της χώρας μας και του κράτους μας. Δε φταίει η ρηχή και μάλλον πρόχειρη προσέγγιση του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου (από την επιλογή του να ανεβάσει Bernhard, συμπεραίνουμε πως ίσως να ’χει διαβάσει και κάνα δυο αράδες), ούτε η συνταγή της μέγαιρας που χρησιμοποιεί άτεχνα η Μαρία Καψή (ένα πασάλειμμα Hitchcock, ένα πασάλειμμα Bergman, και ιδού η ελληνική απομίμηση), ούτε και η καημενούλα η Μάντυ Λάμπου που καλά θα κάνει να περιοριστεί στις ελληνικές σαπουνόπερες απογευματινής ζώνης και να αφήσει τα «ματινέ» στους επαΐοντες – ή απλά, δοκησίσοφους. Φταίει το ότι όταν διαβάζουμε Steinhof, μεταφράζουμε Steinhof, αποδίδουμε Steinhof, ανεβαίνουμε στο σανίδι και ξεστομίζουμε Steinhof και εν τέλει, το θεατή ποσώς τον ενδιαφέρει το Steinhof ή οποιαδήποτε άλλη κλινική της Βιέννης, ή ακόμα και οποιοσδήποτε διευθυντής της κλινικής της Βιέννης ή οποιοσδήποτε βοηθός διευθυντή της κλινικής της Βιέννης. Έχουμε χρέος να τολμήσουμε ως (αυτοαποκαλούμενοι) καλλιτέχνες του σανιδιού να αντικαταστήσουμε το Steinhof με την Κασταλία, λόγου χάρη, ή ακόμα, το διευθυντή της κλινικής της Βιέννης με το όνομα Λυμπέρης, λόγου χάρη, ή το βοηθό του διευθυντή της κλινικής της Βιέννης με το όνομα Λαζανάκης, λόγου χάρη, έτσι ώστε ο θεατής (το κάθε απαίδευτο θηλυκό των Βόρειων προαστίων με Armani ταγιέρ και Opium κολόνια ή ο κάθε πρωτοετής φοιτητής που κατά το ειωθός φλερτάρει άκριτα με ιδέες της Αριστεράς) να μπορέσει να παρακολουθήσει Bernhard προσαρμοσμένο στα ελληνικά μας δρώμενα και όχι ως εκπρόσωπο μίας ελιτίστικης Βιεννέζικης κουλτούρας, την οποία ο ίδιος ο Bernhard απεχθανόταν – ας θυμηθούμε μονάχα το σκάνδαλο που προκάλεσε ο Bernhard το 1988 στην πρεμιέρα του έργου του, Heldenplatz (η Πλατεία των Ηρώων, όπου το 1938, ο Hitler ανακοίνωσε την προσάρτηση της Αυστρίας στο γερμανικό ράιχ) και ας αποπειραθούμε με ήθος και χωρίς μικροαστικούς δισταγμούς (που είναι ηλίου φαεινότεροι στην παράσταση που παρακολουθήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα), να προσαρμόσουμε ένα τέτοιο έργο στα δικά μας δρώμενα με τους δικούς μας πολιτικούς, αυτούς τους αυλικούς μικροπωλητές που χτυπούν τις πύλες των πριγκιπάτων της Ευρώπης και των δικτατοριών της Αμερικής για να πουλήσουν τη χώρα μας σε καλή τιμή, όπως λέγεται, (η αξιότιμη οικογένεια Παπανδρέου, λόγου χάρη) που εμείς ψηφίσαμε.

ΠΕΡΙΦΟΡΑ

Το ελαφρυντικό που προσάπτουμε δίχως δεύτερη σκέψη, όπως λέγεται, στον 31χρονο φίλο μας από την Αλεξανδρούπολη ο οποίος σκότωσε την 25χρονη σύζυγό του με μαχαίρι, στη συνέχεια έκοψε το κεφάλι της και κατέληξε να περιφέρεται στο Βούρβουλο της Σαντορίνης με το μαχαίρι και το κεφάλι της γυναίκας του στα χέρια του, είναι (το δίχως άλλο) πως το θύμα πρόκειται για δασκάλα. Από το γεγονός πως ο φίλος μας από την Αλεξανδρούπολη εργαζόταν ως μάγειρας σε ξενοδοχείο στο Ημεροβίγλι, συμπεραίνουμε πως το μαχαίρι ήταν μαχαίρι του σεφ (αν και δε γνωρίζουμε εάν ήταν habitat ή WMF).
Το ότι ο φίλος μας είχε προ δεκαετίας, παρουσιάσει προβλήματα ψυχωσικής φύσεως και για ένα χρονικό διάστημα, μέχρι το 2000, υποβλήθηκε σε φαρμακευτική αγωγή, δεν πιστεύουμε πως παίζουν ρόλο στην απόφασή του να αποκεφαλίσει τη δασκάλα, ναι, ακόμα και αν η δασκάλα έφερε συνολικά δέκα μαχαιριές (εκ των οποίων οι επτά έγιναν αφού πέθανε η δασκάλα) και ακόμα και αν η πρώτη φάση του αποκεφαλισμού της δασκάλας έλαβε χώρα όσο η δασκάλα βρισκόταν εν ζωή.
Εν κατακλείδι, λόγω του προαναφερθέντος ελαφρυντικού, προτείνουμε την άμεση απελευθέρωση του φίλου μας.

Από το Αλφαβητάριο, επανεκδομένο από τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη, Δεκέμβριος 1993, σελ. 78. Εικονογράφηση Κώστα Π. Γραμματόπουλου.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε

τους μαργαρίτας υμών, έμπροσθεν των χοίρων…
Ματθ. ζ΄:6

«Είναι εντελώς ανόητη», ακούσαμε προσφάτως χωρισμένο φίλο μας με ακαδημαϊκή παιδεία να λέει την προηγούμενη εβδομάδα. «Εάν έμενε μαζί μου», συνέχισε κυνικά, «θα μάθαινε και πέντε πράματα. Τώρα, ζώο ήταν, ζώο θα μείνει», καταλήγοντας πως «μου θυμίζει κάτι ανεκπαίδευτες – και απαίδευτες – σκύλες.»
Θελήσαμε να σχολιάσουμε τις δηκτικές δηλώσεις του αλλά σκεφτόμενοι με δέος τα τοιχοκολλημένα κορνιζαρισμένα πτυχία πίσω από την πολυθρόνα του με τη δερμάτινη επένδυση, αποφασίσαμε, μα τον κύνα, απλά να βελάσουμε.

ΑΥΠΝΙΑ

«Εξάλλου», μας εξήγησε ο φίλος μας τις προάλλες, «δύο πράγματα δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ τη νύχτα: ο έρωτας και αυτά τα γαμημένα τα περιστέρια που έχουν κάνει φωλιά έξω από το παράθυρό μου».

ΚΥΛΙΣΗ

Γνωρίζαμε κάποια κοπέλα η οποία ξεχνούσε πάντοτε να κλείνει τα καπάκια σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο, όπως το σωληνάριο της οδοντόπαστας, το μπουκάλι με το σαμπουάν, ή ακόμα και το μπουκάλι με το αφρόλουτρο. Όταν, έπειτα από κάποιο διάστημα γνωριμίας, καλέσαμε, κατά το ειωθός, συγγενείς της στο σπίτι μας και τους φιλοξενήσαμε, προσέξαμε προς έκπληξή μας, πως όλοι οι συγγενείς της, ανεξαιρέτως, άφηναν τα καπάκια ανοιχτά σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο. Συμπεράναμε πως επρόκειτο για τις περιπτώσεις όπου κύλησε ο τέντζερης, όπως λέγεται, αλλά καπάκι δε βρήκε.

ΧΡΗΣΜΟΔΟΣΙΑ

Το Τρίτο είχε αφιέρωμα στο Satie, το κρεβάτι μου ήταν ξέστρωτο, η νυν ξεφύλλιζε νωχελικά μία φυλλάδα της οποίας ο εκδότης πείστηκε πως θα ήταν ίσως καλή ιδέα να εκδώσει μερικές από τις αράδες μου στη φυλλάδα του, ήθελα να πάω για ντους για να ξεπλύνω τον ιδρώτα της και τα λοιπά υγρά που εκκρίθηκαν όσο κάναμε σεξ από πάνω μου αλλά στο φως των κεριών ήταν δύσκολο να τελειώσω μία ιστορία του Σαρίκα από τη συλλογή Ψίχουλα, την οποία άρχισα να διαβάζω τη στιγμή ακριβώς που εκκρίθηκαν τα προαναφερθέντα υγρά και στο δωμάτιο πλανιόταν η Fuel for Life της Diesel και ένα ίχνος από κέικ σοκολάτα πορτοκάλι.
«Γιατί γράφεις συνεχώς για τις πρώην σου;», με ρώτησε ναζιάρικα.
Δεν απάντησα. Δεν ήθελα να διακόψω το Satie. Ούτε το Σαρίκα.
«Δεν έχεις γράψει τίποτα για μένα…», παραπονέθηκε προσποιούμενη επιδεικτικά πως διάβαζε μια ιστορία μου στη φυλλάδα.
Η προσοχή μου είχε στραφεί σε κάποια βιογραφικά στοιχεία του Satie.
Σηκώθηκε πρώτη και πήγε στο μπάνιο.
«Γράφω για τις πρώην μου επειδή ακριβώς είναι πρώην», της είπα όταν άκουσα να τραβάει το καζανάκι (τη στιγμή ακριβώς που άρχιζε το πρώτο από τα Ogives). «Για σένα, ποιος ο λόγος να γράψω οτιδήποτε;» Συνέχισα την ιστορία του Σαρίκα. Μέχρι να βγει από το μπάνιο, είχα τελειώσει άλλες τρεις. Άκουγα το τρίτο από τα Ogives.
«Ούτε μία ιστοριούλα για το κορίτσι σου;», με μάλωσε. Δεν είχε ακούσει λέξη απ’ ό,τι της είπα πριν.
«Έτσι όπως πάμε», απάντησα τελικά, «πολύ σύντομα θα αρχίσω να γράφω και για σένα.»
Χάρηκε.

ΑΜΒΛΥΩΠΙΑ

Προ ολίγων μηνών αποπειραθήκαμε να αποτρέψουμε φίλο μας, πάσχοντα από αμβλυωπία, να συναναστραφεί γνωστή μας με την επιχειρηματολογία πως η γνωστή μας είναι ρηχή, ανόητη, μπερδεμένη (λόγω, ίσως, πατρικών απωθημένων ή απλούστατα, νοθογένειας), ποταπή, ψευδολόγος, ασυνεπής, αναξιόπιστη, οπισθόβουλη, αφιλόξενη, άχρηστη ως οικοδέσποινα (και γενικότερα, ως άνθρωπος – αν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τέτοιος), ψιθυρίστρια, κοντόθωρη, ανώριμη, ψυχοσυναισθηματικά διαταραγμένη (ευφημισμός!), ανηλεής, αναποφάσιστη, ματαιόδοξη, ανοικτίρμων, κυκλοθυμική, ανισόρροπη, ευθυνόφοβη, αμβλύνους, άτεχνη, ακαλλιέργητη, επιδερμική – και αναμφίβολα επιπόλαιη – στις σχέσεις της, δειλή, ευτελής, πέρα για πέρα εφήμερη – γενικά, διέπεται από όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου (και διαχρονικού!) νεοφεμινιστικού θηλυκού· τώρα, σκεφτόμαστε, ίσως δε θα έπρεπε να είχαμε προβεί στην προαναφερθείσα απόπειρα, διότι οι δυο τους, όντως, ναι, ταιριάζουν απόλυτα.
(Μας έλειψαν και οι δυο, αυτή είναι η αλήθεια.)

Glissando

Αισθητική, κανόνες, δοκίμια, θεωρίες, κριτικές, κυνικά σχόλια, μειδιάματα, αποφθέγματα καλλιτεχνών, εκθέσεις, εγκαίνια, μεταφυσική, Blavatsky, τζαζ, βραβεία, φεστιβάλ, σημειολογία, Nietzsche, Πλάτωνα, Bach, ζωγράφους, γλύπτες και λοιπούς καλλιτέχνες (να φαν’ κι οι κότες από δαύτους!), δυσαρμονίες, Ξενάκη, glissandi, αριστερούς, δεξιούς, μαλάκες, επαΐοντες, ψευδολόγους, καθηγητές, αγιογράφους, κι άλλους μαλάκες, κι άλλους καλλιτέχνες, οδοιπόρους στην πάχνη, τιμητικές πλάκες, λογύδρια, Wagner, lexotanil, ημερίδες, εφημερίδες, Αντί, Art Forum, βιβλιοθήκες, φωτοτυπικά, μουσική, πολλή μουσική, φτηνό κόκκινο κρασί σε εγκαίνια ομαδικών εκθέσεων ανερχόμενων καλλιτεχνών, Armani, φεμινισμό, ουτιδανά τσιράκια, ακαδημαϊκούς ουραγούς, Adorno, κάμερες, δημοσιογράφους, μαθήματα, εξεταστικές, Piero della Francesca, χοντρές και απαίδευτες ιστορικούς τέχνης, μεταπτυχιακά, χυτήρια, βροχή, έρωτες μιας νύχτας, πειραματισμούς, μαύρο, άσπρο, κόκκινο, λάδια van Gogh, πράσινο σαπούνι, νέφτι – καταντά, ναι, σχιζοφρενικό αν καλοσκεφτεί κανείς τις υπέρογκες ποσότητες σκουπιδιών που έπρεπε να καταναλώσουμε για να κάνουμε τέχνη. (Δυσκοίλιοι καλλιτέχνες όλοι μας, βρήκαμε τα σκουπίδια ταυτόχρονα σαγηνευτικά και ιδιαίτερα δύσπεπτα με απόρροια μια ελιτίστικη καούρα στο στομάχι, ένα ακαδημαϊκό κόψιμο στην κοιλιά και ένα καλλιτεχνικό και πάνω απ’ όλα εκλεπτυσμένο χέσιμο à la Hieronymus Bosch.)