ΚΥΛΙΣΗ

Γνωρίζαμε κάποια κοπέλα η οποία ξεχνούσε πάντοτε να κλείνει τα καπάκια σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο, όπως το σωληνάριο της οδοντόπαστας, το μπουκάλι με το σαμπουάν, ή ακόμα και το μπουκάλι με το αφρόλουτρο. Όταν, έπειτα από κάποιο διάστημα γνωριμίας, καλέσαμε, κατά το ειωθός, συγγενείς της στο σπίτι μας και τους φιλοξενήσαμε, προσέξαμε προς έκπληξή μας, πως όλοι οι συγγενείς της, ανεξαιρέτως, άφηναν τα καπάκια ανοιχτά σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο. Συμπεράναμε πως επρόκειτο για τις περιπτώσεις όπου κύλησε ο τέντζερης, όπως λέγεται, αλλά καπάκι δε βρήκε.

ΧΡΗΣΜΟΔΟΣΙΑ

Το Τρίτο είχε αφιέρωμα στο Satie, το κρεβάτι μου ήταν ξέστρωτο, η νυν ξεφύλλιζε νωχελικά μία φυλλάδα της οποίας ο εκδότης πείστηκε πως θα ήταν ίσως καλή ιδέα να εκδώσει μερικές από τις αράδες μου στη φυλλάδα του, ήθελα να πάω για ντους για να ξεπλύνω τον ιδρώτα της και τα λοιπά υγρά που εκκρίθηκαν όσο κάναμε σεξ από πάνω μου αλλά στο φως των κεριών ήταν δύσκολο να τελειώσω μία ιστορία του Σαρίκα από τη συλλογή Ψίχουλα, την οποία άρχισα να διαβάζω τη στιγμή ακριβώς που εκκρίθηκαν τα προαναφερθέντα υγρά και στο δωμάτιο πλανιόταν η Fuel for Life της Diesel και ένα ίχνος από κέικ σοκολάτα πορτοκάλι.
«Γιατί γράφεις συνεχώς για τις πρώην σου;», με ρώτησε ναζιάρικα.
Δεν απάντησα. Δεν ήθελα να διακόψω το Satie. Ούτε το Σαρίκα.
«Δεν έχεις γράψει τίποτα για μένα…», παραπονέθηκε προσποιούμενη επιδεικτικά πως διάβαζε μια ιστορία μου στη φυλλάδα.
Η προσοχή μου είχε στραφεί σε κάποια βιογραφικά στοιχεία του Satie.
Σηκώθηκε πρώτη και πήγε στο μπάνιο.
«Γράφω για τις πρώην μου επειδή ακριβώς είναι πρώην», της είπα όταν άκουσα να τραβάει το καζανάκι (τη στιγμή ακριβώς που άρχιζε το πρώτο από τα Ogives). «Για σένα, ποιος ο λόγος να γράψω οτιδήποτε;» Συνέχισα την ιστορία του Σαρίκα. Μέχρι να βγει από το μπάνιο, είχα τελειώσει άλλες τρεις. Άκουγα το τρίτο από τα Ogives.
«Ούτε μία ιστοριούλα για το κορίτσι σου;», με μάλωσε. Δεν είχε ακούσει λέξη απ’ ό,τι της είπα πριν.
«Έτσι όπως πάμε», απάντησα τελικά, «πολύ σύντομα θα αρχίσω να γράφω και για σένα.»
Χάρηκε.

ΑΜΒΛΥΩΠΙΑ

Προ ολίγων μηνών αποπειραθήκαμε να αποτρέψουμε φίλο μας, πάσχοντα από αμβλυωπία, να συναναστραφεί γνωστή μας με την επιχειρηματολογία πως η γνωστή μας είναι ρηχή, ανόητη, μπερδεμένη (λόγω, ίσως, πατρικών απωθημένων ή απλούστατα, νοθογένειας), ποταπή, ψευδολόγος, ασυνεπής, αναξιόπιστη, οπισθόβουλη, αφιλόξενη, άχρηστη ως οικοδέσποινα (και γενικότερα, ως άνθρωπος – αν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τέτοιος), ψιθυρίστρια, κοντόθωρη, ανώριμη, ψυχοσυναισθηματικά διαταραγμένη (ευφημισμός!), ανηλεής, αναποφάσιστη, ματαιόδοξη, ανοικτίρμων, κυκλοθυμική, ανισόρροπη, ευθυνόφοβη, αμβλύνους, άτεχνη, ακαλλιέργητη, επιδερμική – και αναμφίβολα επιπόλαιη – στις σχέσεις της, δειλή, ευτελής, πέρα για πέρα εφήμερη – γενικά, διέπεται από όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου (και διαχρονικού!) νεοφεμινιστικού θηλυκού· τώρα, σκεφτόμαστε, ίσως δε θα έπρεπε να είχαμε προβεί στην προαναφερθείσα απόπειρα, διότι οι δυο τους, όντως, ναι, ταιριάζουν απόλυτα.
(Μας έλειψαν και οι δυο, αυτή είναι η αλήθεια.)

Glissando

Αισθητική, κανόνες, δοκίμια, θεωρίες, κριτικές, κυνικά σχόλια, μειδιάματα, αποφθέγματα καλλιτεχνών, εκθέσεις, εγκαίνια, μεταφυσική, Blavatsky, τζαζ, βραβεία, φεστιβάλ, σημειολογία, Nietzsche, Πλάτωνα, Bach, ζωγράφους, γλύπτες και λοιπούς καλλιτέχνες (να φαν’ κι οι κότες από δαύτους!), δυσαρμονίες, Ξενάκη, glissandi, αριστερούς, δεξιούς, μαλάκες, επαΐοντες, ψευδολόγους, καθηγητές, αγιογράφους, κι άλλους μαλάκες, κι άλλους καλλιτέχνες, οδοιπόρους στην πάχνη, τιμητικές πλάκες, λογύδρια, Wagner, lexotanil, ημερίδες, εφημερίδες, Αντί, Art Forum, βιβλιοθήκες, φωτοτυπικά, μουσική, πολλή μουσική, φτηνό κόκκινο κρασί σε εγκαίνια ομαδικών εκθέσεων ανερχόμενων καλλιτεχνών, Armani, φεμινισμό, ουτιδανά τσιράκια, ακαδημαϊκούς ουραγούς, Adorno, κάμερες, δημοσιογράφους, μαθήματα, εξεταστικές, Piero della Francesca, χοντρές και απαίδευτες ιστορικούς τέχνης, μεταπτυχιακά, χυτήρια, βροχή, έρωτες μιας νύχτας, πειραματισμούς, μαύρο, άσπρο, κόκκινο, λάδια van Gogh, πράσινο σαπούνι, νέφτι – καταντά, ναι, σχιζοφρενικό αν καλοσκεφτεί κανείς τις υπέρογκες ποσότητες σκουπιδιών που έπρεπε να καταναλώσουμε για να κάνουμε τέχνη. (Δυσκοίλιοι καλλιτέχνες όλοι μας, βρήκαμε τα σκουπίδια ταυτόχρονα σαγηνευτικά και ιδιαίτερα δύσπεπτα με απόρροια μια ελιτίστικη καούρα στο στομάχι, ένα ακαδημαϊκό κόψιμο στην κοιλιά και ένα καλλιτεχνικό και πάνω απ’ όλα εκλεπτυσμένο χέσιμο à la Hieronymus Bosch.)

ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ

Μία σημειολογική παράλειψη

Έχουμε ακούσει πως μπορεί κανείς να συμπεράνει πολλά για το χαρακτήρα ενός ανθρώπου από τον τρόπο που οδηγεί. Μία εποχή, συναναστρεφόμασταν μία κοπέλα η οποία χρειαζόταν ένα αυτοκίνητο κάθε εβδομάδα διότι κάθε φορά, τα αυτοκίνητά της, τα οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα σε αδιέξοδες οδούς (και παρόδους) με προορισμό διάφορους τοίχους (παρά το γεγονός της πλήρους επίγνωσης των σημάτων με την ένδειξη αδιέξοδος) με αποτέλεσμα ανεπανόρθωτες ζημιές στα αυτοκίνητα (– εκείνη έμενε ανέπαφη, αν και δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους όποιους συνοδηγούς). Η συναναστροφή μας με την εν λόγω οδηγό κράτησε, grosso modo, μία εβδομάδα.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Παρά τις κινδυνολογίες του οικογενειακού μας σύμβουλου και ψυχίατρου, για αυτοκτονία του ασθενούς του και οικογενειακού μας φίλου ο οποίος προ οκταετίας δολοφόνησε εν ψυχρώ τη μητέρα του και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ο οικογενειακός μας φίλος (και μητροκτόνος) δεν αυτοκτόνησε αν και ο ίδιος δήλωνε και σε εμάς και στον οικογενειακό μας σύμβουλο και ψυχίατρό του, πως είχε πεθυμήσει την ελευθερία του και θα προτιμούσε να ήταν νεκρός παρά φυλακισμένος, ήτοι ανελεύθερος, πράγμα που στάθηκε ως βάση για τις προαναφερθείσες κινδυνολογίες. Έπειτα από την αποφυλάκιση του οικογενειακού μας μητροκτόνου (και φίλου) με συγκεκριμένους όρους, η οποία επιτεύχθηκε με τη βοήθεια της κινδυνολογίας περί αυτοκτονίας λόγω ανελευθερίας και συγκεκριμένα ακριβώς τρεις μέρες έπειτα από την αποφυλάκιση του οικογενειακού μας φίλου (και μητροκτόνου) με συγκεκριμένους όρους, ο οικογενειακός μας μητροκτόνος (και φίλος) αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει για πρώτη φορά και επιτυχώς, «λόγω», όπως έγραφε στο σημείωμα που έφερε τον τίτλο Μία απολογία, «αφόρητης μοναξιάς».

ΔΙΔΑΧΗ

Στη σχολή, μας έμαθαν (μεταξύ άλλων) για το ρομαντισμό, για τον ιμπρεσιονισμό, για τον εξπρεσιονισμό, για τον κυβισμό, για τον ντανταϊσμό, για το σουρεαλισμό, για τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, για το μινιμαλισμό, ναι, μέχρι και για το μεταμοντερνισμό μας έμαθαν!
Κανείς όμως δεν μπήκε στον κόπο να μας μιλήσει για το χωρισμό. Ίσως ο εν λόγω «-ισμός» να ανήκει στις γνώσεις πεζοδρομίου, όπως λέγονται.

ΕΠΙΔΕΙΞΗ

Για χάρη του βασιλιά της Ταϋλάνδης για τα ογδοηκοστά γενέθλιά του, τετρακόσιοι αλεξιπτωτιστές έκαναν εντυπωσιακή επίδειξη ελεύθερης πτώσης – η οποία ήταν και η τελευταία τους.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ

«Είχα σοβαρά γυναικολογικά προβλήματα όσο δούλευα ως αεροσυνοδός», μας εκμυστηρεύτηκε τις προάλλες η φίλη μας η οποία μέχρι πρότινος δούλευε ως αεροσυνοδός σε ξακουστή αεροπορική εταιρία. «Θυμάμαι», συνέχισε με συνωμοτικό ύφος (και ένα ίχνος γκλαμουριάς – λόγω, ίσως, της υπογραφής του Μάκη Τσέλιου στη φόρμα εργασίας), «κάποια περίοδο που είχα καθυστέρηση τριών μηνών», πάνω στο οποίο όταν τη ρωτήσαμε πως έλυσε το πρόβλημά της (δηλαδή της καθυστέρησης), μας έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Με έκτρωση, φυσικά».
Μακάρι να λύνονταν έτσι άκοπα και (το κατά δύναμιν) αναίμακτα κι οι καθυστερήσεις των πτήσεων.

ΣΤΙΞΗ

Μία συντακτική παράλειψη

Έπειτα από το μήνυμα της Πυθίας από το κινητό της τηλέφωνο «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ ΜΑΣ ΠΕΘΑΝΕ», φορέσαμε πένθιμα ρούχα και την επισκεφτήκαμε.
Έδειχνε, πραγματικά, πολύ κουρασμένη.

ΑΣΥΛΙΑ

Μάθαμε πως τις προάλλες, παλιός γνωστός μας αποκεφάλισε τη σύζυγό του. Όταν το ρωτήσαμε το λόγο που το έκανε, απάντησε: «Επειδή ήταν πουτάνα». Κρίναμε την εξήγηση του γνωστού μας ειλικρινή και – για να λέμε την αλήθεια – δεν έχουμε κανένα λόγο να την αμφισβητήσουμε.
Αναρωτιόμαστε, ωστόσο, εάν η πουτανιά του θύματος οφείλεται στην τιμαλφή γαλαζοαίματη καταγωγή του ή στη μητρική νουθέτηση (σε συνδυασμό με την πατρική στέρηση) ή απλούστατα στο θεοειδές θηλυκό του γένος. – Όπως και να ’χει, προσφέραμε στο γνωστό μας, άσυλο στον ξενώνα του σπιτιού μας για αρκετό καιρό.

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

Πάντοτε χρησιμοποιούσαμε το κτίριο της ΒΕΜ στην Αλίμου ως προσωπικό μας ορόσημο της γειτονιάς μας και ως όργανο προσανατολισμού (συνήθεις ήταν οι φράσεις «στη ΒΕΜ δεξιά» ή «λίγο πιο πάνω από τη ΒΕΜ» ή ακόμα και «απέναντι από τη ΒΕΜ»). Τώρα που το κτίριο της ΒΕΜ κατεδαφίστηκε και το οικόπεδο έχει μείνει κενό, όχι μόνο έχουμε πρόβλημα να προσανατολιστούμε στη γειτονιά μας αλλά το βρίσκουμε ιδιαίτερα δύσκολο να προσεγγίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, όπως λέγεται, καθώς μάλιστα συνειδητοποιήσαμε περπατώντας μπροστά από το πάλαι ποτέ κτίριο της ΒΕΜ, ήτοι μπροστά από το πλέον κενό οικόπεδο, πως έχουμε από καιρό χαθεί μεταξύ μας και ήδη από καιρό, χάσει τους εαυτούς μας.

ΣΥΝΤΑΓΗ

Περιχαρής, ήρθε να μας ανακοινώσει το χαρμόσυνο γεγονός της εγκυμοσύνης της. Σκεφτήκαμε πως, πράγματι, φαινόταν να είχε βρει τα ιδανικά που πάντοτε επιθυμούσε: ευτυχία, ψυχική γαλήνη, πνευματική διαύγεια, ενδότερη ισορροπία, εξάμηνη άδεια· αυτό που της έλειπε μονάχα τώρα, ήταν να βρει τον μπαμπά του βρέφους.

ΕΠΙΛΟΓΗ

Παλιός καθηγητής μας σε σημείωμα πριν την αυτοκτονία του, μεταξύ άλλων, έγραφε: «Είμαι πολύ έξυπνος για τούτο τον κόσμο». Αφού έγραψε το σημείωμά του, αυτοκτόνησε.
Το μαλάκα.

ΑΝΑΤΑΡΑΞΗ

Κοίταξα για πρώτη φορά τα ξανθά μακριά κυματιστά μαλλιά της όταν πέρασε από δίπλα μου με την κανάτα γεμάτη ζεματιστό τσάι. Άκουσα για πρώτη φορά την αγγελική της φωνή όταν σαν αθώο παιδάκι έλεγε αμήχανα «Τσάι παρακαλώ;», «Tea please?» και η κανάτα να είναι βαριά στα ντελικάτα χέρια της με τη χλωμή επιδερμίδα, που είχαν μόλις αρχίσει να τρέμουν. Είχε κάνει γαλλικό στα νύχια της και η στολή της ήταν πρόσφατα σιδερωμένη. Άφησα το βλέμμα μου να χαϊδέψει τα μαλλιά της πασχίζοντας να μην την ερωτευθώ και προσπάθησα να μαντέψω την πρώτη συλλαβή του ονόματός της. Η Escada Moon Sparkle που ανέδυε μου θύμισε κάτι μητρικό, μία θερμή αγκαλιά, ένα παρηγορητικό νεύμα, σκέφτηκα το χαμόγελο της μητέρας μου που ενέπνεε ασφάλεια, τις προσευχές που έκανα μικρός στην Παρθένο, τις εικόνες του Βρέφους, τούτο το θείο εναγκαλισμό, έπειτα την τραγική Pieta, «μα…» ψέλλισα κι εκείνη τη στιγμή προσωπικής έκστασης, σα να άκουσε κάτι, έστρεψε το κεφάλι της και αφήνοντάς με να γίνω πιο αδιάκριτος και να κοιτάξω λάγνα το παιδικό προφίλ της, τα πράσινα αμυγδαλωτά μάτια, το μυτάκι που θέλεις να το φιλήσεις, τα γλυκά χειλάκια που σου θυμίζουν την πρώτη σου αγάπη στο δημοτικό, πριν ακόμα καταλάβεις τι είναι αυτό το αρχέγονο συναίσθημα που νιώθεις, πριν μάθεις να ερωτεύεσαι, πριν εκλογικεύσεις τους αθώους και αφελείς αυθορμητισμούς σου, τούτη η μέθη από τη στιγμιαία επιφοίτηση κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να στρέψει το κεφάλι της πάλι αφήνοντας μία ευωδία από Organics, συνέχισα το αδιάκριτο οφθαλμικό χάδι μου στα κύματα των μαλλιών της, στην καμπύλη του ντελικάτου λαιμού της, αφέθηκα στην αμαρτωλή φαντασία μου που άρχισε να τη γδύνει εισπνέοντας λάγνα το άρωμα των μαλλιών της και εκπνέοντας τρυφερά λόγια στη μεταξένια επιδερμίδα του λαιμού της, «αγάπη», ψιθύρισα με αφέλεια, αλλά δε γύρισε τούτη τη φορά, τεντώθηκε για να προσφέρει τσάι σε κάποιον επιβάτη γεννώντας μου τη φαντασίωση να κοιμάμαι στο γυμνό μπράτσο της μετά από αμέτρητους, άνομους οργασμούς, «ηδονή» είπα σιγανά στον εαυτό μου σκεφτόμενος πως τίποτε άλλο δε θα ταίριαζε μετά από τούτες τις δύο λέξεις παρά ο δίφθογγος «γδ», που γαργαλούσε παιχνιδιάρικα τον ουρανίσκο και εξήπτε ερωτικά την άκρη της γλώσσας, μα όταν προχώρησε και χάθηκε στο διάδρομο του αεροπλάνου, συνεχίζοντας να προσφέρει τσάι, αφήνοντας να της ξεφύγει ένα αυθόρμητο γελάκι από ένα αστείο που δεν άκουσα, δεν κατάλαβα, η εντύπωση και μόνο που άφησε στο μυαλό μου, η οπτασία που είχα και μπορεί να φαντάστηκα στην ονειροπόληση του επικείμενου ταξιδιού μου, οι άκρες των κυματιστών μαλλιών της που χάιδευαν στη φαντασία μου τη γυμνή της πλάτη, δεν μπορούσαν παρά να μου αφήσουν ένα ονειρικό, ένα εκκλησιαστικό, ένα χορωδιακό, σχεδόν σαν αναστεναγμός ηδονής, «ααα…», τούτη η αιθέρια ύπαρξη που περπάτησε πριν από λίγο δίπλα μου και για λίγα δευτερόλεπτα ήταν κάτι απτό πριν υπερβεί την πεζή μου πραγματικότητα και αναχθεί σε παγανιστική ιδέα, είχε χαθεί στο βάθος του αεροπλάνου όταν ψιθύρισα «Μάγδα…», αλλά δεν άκουσε τίποτα.