ΕΚΤΑΦΗ

Ένα μήνυμα

Η κληρονομιά που μας άφησε η προσφάτως αποθανούσα θεία μας περιελάμβανε και ένα δαχτυλίδι-σκαραβαίο το οποίο φορούσε πάντοτε (από την ημέρα που το κληροδότησε η θεία της μέχρι και την κηδεία της θείας μας και ίσως λίγο αργότερα) στο μεσαίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού.

Κατά την ανάγνωση της διαθήκης της θείας μας, η οποία έλαβε χώρα έπειτα από την κηδεία, συμπεράναμε πως για την ορθή εκτέλεση της διαθήκης της θείας μας έπρεπε να γίνει εκταφή της σωρού της θείας μας για να πάρουμε το δαχτυλίδι (όπως όριζε η διαθήκη της θείας μας), πάνω στο οποίο ο δικηγόρος και εκτελεστής της διαθήκης, έμεινε σύμφωνος.

Κατά την εκταφή της σωρού της θείας μας, προσέξαμε πως το δαχτυλίδι-σκαραβαίος είχε φορεθεί έπειτα από την ταφή και μέσα στο φέρετρο στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού χεριού της θείας μας.

Ευτυχώς, κόψαμε το σωστό δάχτυλο.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Όταν ο δημοσιογράφος, και ανταποκριτής σε γνωστό νοσοκομείο της Αθήνας, περιέγραψε «επεισόδιο» σε παρουσιαστή πρωινού δελτίου ειδήσεων επίσης γνωστού ελληνικού ιδιωτικού καναλιού (κατά το οποίο ο 71χρονος πατέρας με ψυχολογικά προβλήματα μαχαίρωσε το γιο του στην κοιλιά) με αποτέλεσμα να τον πληγώσει θανάσιμα, τα τελευταία του λόγια αρθρώθηκαν με δυσκολία:

«Οικογενειακή…τραγωδία…διάλειμμα…για διαφημίσεις…»

ΣΥΓΧΥΣΗ

Με τα mp3, τις αντιγραφές και επικολλήσεις (copy-paste), τα καψίματα των οπτικών δίσκων (cd burn) και το συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό που κατεβάζουμε (download) τραγούδια απ’ το ηλεκτρονικό διαδίκτυο (internet), τη λανθασμένη αρχειοθέτηση των τραγουδιών, συνεπώς τη λανθασμένη λήψη ταυτότητας και ονομασίας των τραγουδιών, τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί από όλους τους ακηδείς και αδαείς σε θέματα μουσικής, χρήστες του διαδικτύου, έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας, όπως λέγεται.
Τις προάλλες, για παράδειγμα, ήρθε ο γιος μου και με ρώτησε εάν έχω ακούσει το Ravel του Bolero.

ΗΘΙΚΗ ΑΜΟΙΒΗ

Σε κανονιοφόρο του στόλου μας, μέσα σε ένα από τα κανόνια που έφερε, κατά τη διάρκεια εκτέλεσης πυρών, κόλλησε ένα βλήμα.
Όταν ο δημόσιος υπάλληλος (επικελευστής της εν λόγω κανονιοφόρου και ειδικότητας εσχαρέα) Τ. Κυριακίδης, ευελπιστώντας σε κάποια επιδοκιμασία από κάποιον ανώτερο (με υπέρτατο όνειρο-φαντασίωση να διαβαστεί η ηθική αμοιβή, όπως συνηθίζεται να λέγεται, από το Αρχηγείο Στόλου προς το όνομά του κατά τη διάρκεια πρωινής επιθεώρησης, όπως συνηθίζεται να γίνεται), αποπειράθηκε να βγάλει το βλήμα από το κανόνι χρησιμοποιώντας τα χέρια του και μία κουτάλα από το μαγειρείο του πληρώματος.
Επειδή ο Τ. Κυριακίδης είχε καλή άρθρωση (παρά την ειδικότητά του) – ίσως μάλιστα να ήταν και ο μόνος που ήξερε ανάγνωση και γραφή (αλλά όχι τόσο καλή ορθογραφία) από την κανονιοφόρο (– μέχρι και ο καπετάνιος, με βαθμό πλοιάρχου, κάπου κωλυόταν, ιδιαίτερα στις μεγάλες περιόδους με πολλές παραπομπές και ολόκληρες φράσεις εντός παρενθέσεων) – ήταν εκείνος που στις πρωινές επιθεωρήσεις της εν λόγω κανονιοφόρου διάβαζε τις ηθικές αμοιβές από το Αρχηγείο Στόλου (– εξ ου και το όνειρο-φαντασίωση που είχε: εάν βρισκόταν κάποιος που θα γνώριζε ανάγνωση, να διάβαζε την ηθική αμοιβή του Τ. Κυριακίδη – επειδή δε συνηθίζεται να διαβάζει κάποιος την ηθική αμοιβή που προορίζεται για τον εαυτό του –, έπειτα όλοι να το συνέχαιραν, να χτυπούσαν την πλάτη του, να τον καλούσε ο καπετάνιος για ιδιαίτερη επιδοκιμασία κλπ.).
Έπειτα από την παραπάνω απόπειρα του δημόσιου υπαλλήλου Τ. Κυριακίδη (και αφού κατάφερε να πιάσει στα χέρια του το βλήμα που είχε φρακάρει στο κανόνι, με τη βοήθεια πάντα της κουτάλας από το μαγειρείο πληρώματος), ο δημόσιος υπάλληλος Τ. Κυριακίδης (με ειδικότητα εσχαρέα), δεν κράτησε ποτέ ξανά στα χέρια του ούτε ηθική αμοιβή, ούτε βλήμα, ούτε κουτάλα – κι εάν και γνώριζε ανάγνωση, δεν μπόρεσε (λόγω απώλειας ματιών, συνεπώς όρασης), να ξαναδιαβάσει (– κι ας μη μιλήσουμε για τη μέθοδο Braille).

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

Μία χιτσκοκική εμπειρία

Στο προαύλιο, είδα από μακριά ένα μικρό μπουκάλι νερού (χωρητικότητας 0,5 λίτρων) το οποίο ήθελα να το σηκώσω με τα χέρια μου και να το πετάξω στα σκουπίδια. Πλησιάζοντας, συνειδητοποίησα πως το μπουκάλι ήταν μεγάλο, δηλαδή χωρητικότητας 1,5 λίτρων.
Ζαλίστηκα.

ΑΥΤΟΨΙΑ

Όλοι κατά βάθος γνωρίζαμε πως η Άννα σκότωσε εν ψυχρώ τον (πλέον πρώην) ερωτικό της σύντροφο όταν μάθαμε πως η Άννα ισχυρίστηκε πως βρήκε τον (τότε νυν) ερωτικό της σύντροφο ετοιμοθάνατο, πεσμένο ανάσκελα στο κατώφλι του σπιτιού της με ένα κουζινομάχαιρο WMF καρφωμένο στο στήθος του και το κρανίο του σχεδόν κατεστραμμένο από μία βαριοπούλα που βρέθηκε στον κήπο του σπιτιού της Άννας.
Στην αυτοψία του (πλέον πρώην) ερωτικού συντρόφου της Άννας, ο ιατροδικαστής (και πλέον νυν ερωτικός σύντροφος της Άννας) βρήκε τρία σφραγίσματα, ένα εκ των οποίων βρισκόταν στον αριστερό τραπεζίτη της κάτω γνάθου, υφίζηση και απογύμνωση των ριζών λόγω περιοδοντίτιδας, μερική ανοδοντία (η οποία προϋπήρχε του χτυπήματος της βαριοπούλας) και τελικά, παρατήρησε οδόντες κωνικού σχήματος στον πλάγιο τομέα της άνω γνάθου.
Εάν εξαιρέσουμε τα ίχνη από Listerine (τα οποία δε συμπεριελήφθησαν στην έκθεση του ιατροδικαστή), τίποτα από τα παραπάνω δε στάθηκε αρκετό για να ενοχοποιήσει την Άννα.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ο κύριος Σωκράτης, καθώς βιαζόταν να φτάσει στο συνέδριο που λάμβανε χώρα στο δέκατο-πέμπτο όροφο, ο ίδιος, καθώς ήταν μόλις στο δεύτερο όροφο, δε διάβασε προσεκτικά τις οδηγίες του ανελκυστήρα πάνω από τα κουμπιά και αντικαθιστώντας τη λέξη «μόλις» με τη λέξη «πριν» και vice versa, παρερμήνευσε τις οδηγίες που κανονικά, ήταν:
1. Μόλις ο θάλαμος φτάσει στον όροφο οι πόρτες ανοίγουν αυτόματα.
2. Πριν μπείτε στο θάλαμο βεβαιωθείτε ότι βρίσκεται σταματημένος πίσω από την πόρτα.
Ο κύριος Σωκράτης έφτασε αργοπορημένος στο δέκατο-πέμπτο όροφο – αλλά με εκπληκτική ταχύτητα στο υπόγειο.

Ο κύριος Μηνάς, οδεύοντας προς το προαναφερθέν συνέδριο, περιμένοντας αρκετή ώρα τον ανελκυστήρα στον όγδοο όροφο και έχοντας ήδη διαβάσει προσεκτικά τις οδηγίες πάνω από τα κουμπιά, μη βλέποντας τον κύριο Σωκράτη σταματημένο πίσω από την πόρτα, όταν τελικά ο ανελκυστήρας έκανε στάση (κατά την ανοδική του πορεία από το υπόγειο στο δέκατο-τέταρτο όροφο), αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις σκάλες.
Ο κύριος Μηνάς έφτασε αργοπορημένος στο δέκατο-πέμπτο όροφο και αντίθετα με τον κύριο Σωκράτη, έφτασε στο συνέδριο.

Η κόρη του κυρίου Σωκράτη, καθώς περίμενε εις μάτην στο δέκατο-τέταρτο όροφο για να φανεί ο πατέρας της σταματημένος πίσω από την πόρτα του ανελκυστήρα και μέσα στο θάλαμο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα (όταν τελικά έφτασε στο δέκατο-τέταρτο όροφο), χωρίς να έχει διαβάσει (λόγω ηλικίας – πέντε ετών – συνεπώς, λόγω ύψους) τις οδηγίες του ανελκυστήρα, η τρίτη από τις οποίες έγραφε:
3. Απαγορεύεται η χρήση σε άτομα κάτω των 14 ετών χωρίς συνοδό.
Η κόρη του κυρίου Σωκράτη έφτασε αργοπορημένη στο δέκατο-πέμπτο όροφο – με συνοδό τον πατέρα της.

Το συνέδριο είχε από ώρα αναβληθεί.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ

Οι φράσεις «63 νεκροί» και «χιλιάδες άταφα ζώα», μας θύμισε μια παλιά φράση του χωριού μας: «Έχω τρία παιδιά και δύο κορίτσια».
Αργότερα, μας επέφερε μία ιδιάζουσα σύγχυση η φράση που ακούσαμε στην τηλεόραση: «Επιδοτήσεις για τα ζώα.»

Πυρόπληκτοι γαρ, ήμασταν πλέον πεπεισμένοι πως βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Χθες πήγα με το θείο και τη θεία μου, ήτοι τον αδερφό του πατέρα μου και τη σύζυγό του, για ψάρι σε μία ταβέρνα που όχι μόνο φημίζεται για το καλό της ψάρι αλλά και ο ταβερνιάρης είναι γνωστός του θείου μου, ήτοι του αδερφού του πατέρα μου. Ορισμένα από τα σχόλια που άκουσα από το θείο και τη θεία μου, ήτοι από τον αδερφό του πατέρα μου και τη σύζυγό του, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατανάλωσης του ψαριού, ήταν: «πολύ καλό ψάρι», «πολύ νόστιμο, πράγματι», «καλά κάναμε που ήρθαμε εδώ», «τελικά ήταν καλή ιδέα να παραγγείλουμε μεγάλο ψάρι», «μπράβο στον ταβερνιάρη», «καλύτερο και από εκείνη την ταβέρνα στο Σούνιο», «καιρό έχουμε να φάμε τέτοιο πράγμα», «στο κεφάλι φαίνεται η ποιότητα του ψαριού», «καταλάβατε πως δεν έχουμε ρίξει τίποτα; – ούτε λαδολέμονο, ούτε καν πιπέρι δε χρειάζεται», «πω-πω, το ξεκοκαλίσαμε», «από εδώ καταλαβαίνεις πόσο χάλασε εκείνη η ταβέρνα στο Καβούρι» και αστειολογώντας: «πάρ’ το πίσω, πάρ’ το πίσω, αίσχος!».
Συμπέρανα από τα παραπάνω σχόλια του θείου μου και της θείας μου, ήτοι του αδερφού του πατέρα μου και της συζύγου του, πως το ψάρι πρέπει να τους άρεσε πάρα πολύ.

Pieta

Στη δίκη για το διαζύγιο, ο δικηγόρος του συζύγου αναφέρθηκε στο τεστ πατρότητας από το οποίο είχαμε συμπεράνει πως η κόρη της συζύγου δεν ήταν κόρη του πελάτη του. Ο δικηγόρος της συζύγου διστακτικά και αμήχανα αλλά με αποφασιστικό τόνο φωνής, έκανε εκφοβισμό για τεστ μητρότητας.

ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ

Από το διπλανό δωμάτιο, στη μέση της νύχτας, ακούσαμε κάποιον κύριο να ψιθυρίζει:
«Στα πλάνα από τους ανθρώπους που πρόσφεραν λουλούδια για τη δολοφονία του Νιγηριανού…; Αυτόν που φάγανε οι μπάτσοι;»
«Ναι;», απάντησε μία γυναικεία φωνή, επίσης ψιθυριστά και εξίσου συνωμοτικά.
«Σε εκείνα τα πλάνα, πρόσεξες ένα κορίτσι με ριγέ κόκκινη-λευκή μπλούζα;», συνέχισε ο ψίθυρος του άντρα. «Ε λοιπόν, δεν πρόσεξε κανείς ότι αυτό το κορίτσι κρατούσε μία τσάντα που μπορεί να ήταν…»
«Ναι…;», ακούστηκε ο εναγώνιος ψίθυρος της γυναίκας.
«Μπορεί να ήταν…»
«Ναι…; Μη με παιδεύεις…»
«Μπορεί να ήταν… Louis Vuitton!» και ο ψίθυρος του άντρα διατάραξε τη σιγή της νύχτας.
«Απίστευτο…», ψιθύρισε η γυναίκα.
«Εάν δεν ήταν Louis Vuitton…», συνέχισε ο άντρας.
«Ναι…;» (Καταλάβαμε από την τρεμάμενη φωνή της γυναίκας, πως βρισκόταν στα πρόθυρα του πανικού.)
«Εάν δεν ήταν Louis Vuitton…»
«Ναι…;»
«Ήταν μία απομίμηση!»
«Τελειώνω!», ακούστηκε η γυναίκα. «Τελειώνω!»

ΣΥΓΚΛΕΙΣΗ

Γνωστός Έλληνας εφοπλιστής παρευρέθη με τη γυναίκα του σε κλειστά εγκαίνια για επίσημους προσκεκλημένους (αγγλιστί και σε μορφή αρκτικόλεξου: V.I.P.) που προσκλήθηκαν με επίσημη πρόσκληση (και όχι με την πρόσκληση που απευθύνεται στους υπόλοιπους ανθρώπους, ήτοι, στους μη V.I.P., συνεπώς, στα όχι και τόσο σπουδαία πρόσωπα).
Ο εν λόγω εφοπλιστής φορούσε ένα κουστούμι Hugo Boss, η γυναίκα του ένα συνδυασμό D&G, Prada και Vivienne Westwood. Κρατούσε μία τσάντα Tanner Krolle, η οποία ήταν αρκετά λιτή σε σχέση με τα προαναφερθέντα πομπώδη (και επώνυμα) κομμάτια υφάσματος και δέρματος και πλαστικού, ωστόσο λόγω της λιτότητας που διέπει το σχεδιασμό της Krolle, η τσάντα δεν ταίριαζε με τα υπόλοιπα ενδύματα, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνει το στοιχείο του πλουραλισμού, ή με άλλα λόγια, να συμβάλλει στην όλη kitch εικόνα.

Ο όρος Arte Povera, γεννήθηκε από τον Ιταλό κριτικό τέχνης Germano Celant το 1969 για να περιγράψει το έργο των Michelangelo Pistoletto, Giuseppe Penone, Γιάννη Κουνέλλη και άλλων καλλιτεχνών, των οποίων κύριο χαρακτηριστικό ήταν η χρησιμοποίηση ευτελών υλικών για τη δημιουργία έργων τέχνης. Εάν δούμε την Αφροδίτη των Κουρελιών (έργο του 1967) του Pistoletto, ναι, θα σκεφτούμε για την αντιπαράθεση ιδεών (η απόλυτα τέλεια – ιδεατή – φόρμα μίας περασμένης – και απόλυτα πεπερασμένης – αισθητικής σε αντίθεση με το χάος των κουρελιών), για τη θέα που απολαμβάνει η θεά της Ομορφιάς και για τη θέα που απολαμβάνει ο θεατής (εμείς!), ήτοι, τον πισινό της θεάς της Ομορφιάς και τα κουρέλια της, θα σκεφτούμε για την ποιητική που αναπτύσσεται μέσα σε – και από – μία τέτοια αντιπαράθεση (αν όχι – αλλά γιατί όχι; – με κοινωνικές προεκτάσεις, τότε… προς μία προσωπική αφύπνιση;), για το σαρκασμό του καλλιτέχνη προς τη λεγόμενη Υψηλή Τέχνη (εάν και εφόσον έχουμε την αντίληψη να κατανοήσουμε την αίσθηση του χιούμορ του Pistoletto και δεν… προσβληθούμε), για τη σχέση μεταξύ τέχνης και ζωής (ας θυμηθούμε το διάκενο μεταξύ των δύο, στο οποίο ζούσε και ταυτόχρονα δημιουργούσε ο Rauschenberg!), για τον εφήμερο χαρακτήρα του έργου (πόσο θα ζήσουν τα κουρέλια; – σωστά, εδώ η Αφροδίτη έχει πεθάνει!), θα σκεφτούμε για τους V.I.P. θεατές που πασχίζουν να φτιασιδωθούν σύμφωνα με τα πρότυπα της ομορφιάς των επώνυμων υφασμάτων, θεώμενοι σε εγκαίνια μίας έκθεσης Arte Povera να θεώνται την πάλαι ποτέ θεά της Ομορφιάς ενώπιον των δικών της – μη επώνυμων – υφασμάτων και έπειτα από την προαναφερθείσα αντίθεση, ίσως ψυλλιαστούμε τη «σύγκληση ζωής και πλούσιας τέχνης» (Celant) ή τη σύγκλειση (εάν μας επιτραπεί ο όρος από την ευπρόσβλητη V.I.P. μπουρζουαζία) της καθημερινής ζωής μας (και των ευτελών υλικών που την περιβάλλουν) και της τέχνης που προορίζεται για τις γκαλερί μίας ανώτερης (σχεδόν άριας) κάστας όντων (συλλεκτών, κριτικών, επιμελητών και καλλιτεχνών – με αυτή τη σειρά –, όχι θνητών – ποτέ θνητών!), διότι όταν ο γνωρίζων την ποταπότητα και υπεροψία των καλλιτεχνών, Pistoletto, μας δείχνει τον πισινό της θεάς της Ομορφιάς και ένα μάτσο κουρέλια και ο Celant αρχίζει το γνωστό αυνανιστικό βερμπαλισμό των κριτικών, τότε ο Pistoletto έχει πετύχει – εάν μας επιτραπεί η λαϊκή φράση – μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: καταφέρνει με το καυστικό χιούμορ του, να ανοίξει τις πρωκτικές πύλες της μημουάπτου μπουρζουαζίας για να (υπο-)δεχθούν τα όποια κουρέλια και τον – όχι όποιο κι όποιο – πισινό και ταυτόχρονα να αναγκάσει τον κριτικό τέχνης να δεχθεί το συνδυασμό του εν λόγω πισινού και των εν λόγω κουρελιών ως… υπερβατικό γεγονός. (Σε μια γωνιά της γκαλερί, φαντάζομαι τον Pistoletto να μειδιά και στον απέναντι τοίχο, τον όποιο εφοπλιστή να προσπαθεί να κατανοήσει εις μάτην…)
Όταν από το γνωστό εφοπλιστή (με τον οποίο ξεκίνησε ποταμηδόν η παρούσα αναφορά) φορώντας το Hugo Boss του και κρατώντας αγκαζέ τη σύζυγο με τα D&G, Prada και Vivienne Westwood και την τσάντα Tanner Krolle (– ας δείξουμε λίγη κατανόηση, εμμηνόπαυση περνάει…), ζητήθηκε σχόλιο για την έκθεση (η οποία παρεμπιπτόντως επρόκειτο για αναδρομική ενός γνωστού καλλιτέχνη της Arte Povera), παρά τη φημισμένη και τιμαλφή παιδεία του (Κολέγιο Αθηνών!), ο εφοπλιστής δήλωσε λακωνικά: «Μου άρεσε πολύ.»

ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ

Όταν ο κύριος Αναγνωστίδης έμαθε έπειτα από είκοσι χρόνια έγγαμου βίου πως η σύζυγός του τον είχε απατήσει ουκ ολίγες φορές πριν και μετά τη γέννηση του μοναχογιού του, θέλησε αμέσως να βεβαιωθεί κλινικά πως ήταν πραγματικά πατέρας του παιδιού της συζύγου του. Το τεστ πατρότητας δεν έδειξε μόνο πως ο κύριος Αναγνωστίδης δεν ήταν πατέρας του παιδιού της συζύγου του, αλλά και ότι ούτε η κυρία Αναγνωστίδη ήταν μητέρα του παιδιού του συζύγου της.

ΣΧΟΛΙΟ

Όταν η γιαγιά μας πήγε στην εκκλησία νωρίς το πρωί για να λάβει τον Αγιασμό για το σπίτι, χρησιμοποίησε ένα μπουκάλι της Coca-Cola. Πείσαμε τη γιαγιά μας, έπειτα από τούτη τη χειρονομία, να σκεφτεί σοβαρά να ασχοληθεί με τη σύγχρονη τέχνη. Ο Αγιασμός στο μπουκάλι της Coca-Cola ήταν, ναι, ένα σχόλιο, όπως λέγεται.

ΝΕΚΡΟΨΙΑ

Χθες το βράδυ, αφού γυρίσαμε από τον περίπατό μας στο δάσος του χωριού, θελήσαμε να μαγειρέψουμε και να φάμε τα μανιτάρια που μαζέψαμε κατά τη διάρκεια του περιπάτου μας. Μη έχοντας όμως εμπιστοσύνη στα μανιτάρια διότι η περιοχή μας φημίζεται για τα δηλητηριώδη μανιτάρια της, θελήσαμε να ελέγξουμε αν τα μανιτάρια που μαζέψαμε ήταν φαγώσιμα μανιτάρια, δίνοντας μία μερίδα στο σκύλο μας, πριν φάμε εμείς. Ο σκύλος καταβρόχθισε ακατάβλητος τα μανιτάρια δίχως να πάθει τίποτα. Περιμέναμε δύο με τρεις ώρες για να βεβαιωθούμε πως ο σκύλος έχαιρε υγείας. Όταν βεβαιωθήκαμε, καταβροχθίσαμε εμείς έπειτα τα μανιτάρια που είχαμε μαζέψει και τρώγοντάς τα, τα βρήκαμε τόσο νόστιμα, ώστε φάγαμε περισσότερο από το κανονικό, υποκύπτοντας συνειδητά στη λαιμαργία μας. Σήμερα το πρωί, βρήκαμε το σκύλο ψόφιο. Η νεκροψία του κτηνίατρου έδειξε δηλητηρίαση· είχε φάει και ο κτηνίατρος μανιτάρια.