ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ

ΚΙΟΝΟΣΤΟΙΧΙΑ

2010-07-22T11:47:00.000+03:00

«Το μάθημα της Ιστορίας το μισούσα στο σχολείο επειδή το κεφαλαίο 'Ι' μου θύμιζε τους κίονες της Ακρόπολης οι οποίοι μου ήταν πάντοτε απεχθείς», μας εμπιστεύτηκε φίλος μας της προάλλες και συνέχισε: «Όταν αργότερα η ύλη περιέλαβε διάφορες επαναστάσεις, το μάθημα έγινε υποφερτό. Τώρα, παρά τις προσκλήσεις από διάφορα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αρνούμαι να το διδάξω και η αλήθεια είναι πως οι κίονες της Ακρόπολης μου είναι τώρα πιο απεχθείς από ποτέ.»

ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

2010-07-22T11:45:00.000+03:00

Έφυγε ένα φθινόπωρο για σπουδές, καριέρα και για να λησμονήσει αυτά που άφησε πίσω με αποτέλεσμα να πετύχει τα δύο πρώτα. Εκεί στα βόρεια που πήγε, πήρε μαζί του το τέλειο μοντέλο παιδικής και αθώας φιλίας, το κορνιζάρισε και το κρέμασε στον τοίχο του σαν καλοκαιρινό τοπίο για να καταστήσει λιγότερο αλγεινές το βόρειο ψύχος του χειμώνα. Όπως στην κατάψυξη έτσι και στο παγωμένο δωμάτιό του, το τοπίο της φιλίας διατηρήθηκε επί χρόνια νεαρό, ευειδές, αλώβητο και πάνω απ’ όλα σαγηνευτικό σε αντίθεση με το αντίστοιχο έργο στο μεσογειακό ντουλάπι, όπου σάπισε, βρώμισε, λοιδορήθηκε και άρχισε να αποσυντίθεται σταθερά και αμετάκλητα. Τώρα, σε μία βραχυχρόνια επιστροφή έπειτα από μερικά χρόνια εθελοτυφλίας, γνωρίζει πως προϋποθέτει μία επιτηδευμένη κακομοιριά το να έρθεις σε επαφή με έναν παλιό φίλο, ναι, η απόπειρα επαφής με έναν παλιό φίλο προδίδει μία πέρα για πέρα αναγνώριση ανυπόφορης μοναξιάς και θηλυπρεπούς νοσταλγίας, αποδεικνύει την εθελούσια προτίμηση στο σάπιο και σιχαμένο από το φρέσκο και δροσερό, την εκούσια επιλογή κατανάλωσης δυσωδών ληγμένων τροφίμων για την αποφυγή της πείνας, το απροκάλυπτο γούστο προς το επίπλαστο και παράλληλα την υπεκφυγή της πραγματικότητας. Ξανάφυγε πικραμένος αλλά γνωρίζοντας την αλήθεια.

17455: ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ

2010-07-22T11:44:00.000+03:00

Η Νατάσα μιλούσε πάντοτε για το πλάνο φυγής της, ήδη από το Θουκιδίδειο που ήμασταν συμμαθητές, έπειτα στα φοιτητικά χρόνια όταν συναντιόμασταν κάθε πρωί στο 108 για κέντρο, έπειτα στο χώρο εργασίας σε μία ασφαλιστική στη Γλυφάδα, πλάνο φυγής έλεγε συνεχώς, το πλάνο φυγής, της είχε γίνει έμμονη ιδέα, το υπέρτατο πλάνο, εκείνο της φυγής έλεγε, πλάνο φυγής και άμεση υλοποίηση του πλάνου φυγής έλεγε, πλάνο φυγής και άμεση φυγή έλεγε, ο τόπος μου με εκμηδενίζει, το σπίτι μου με πνίγει, έχω αχρηστευθεί έλεγε και αργότερα έγραφε, ο τόπος μου με αφανίζει αργά και σταθερά έγραφε, πλάνο φυγής, πράξη πρώτη: απομάκρυνση από τον Άλιμο έγραφε, πλάνο φυγής, πράξη δεύτερη: απομάκρυνση από την Ελλάδα έγραφε, πλάνο φυγής, πράξη τρίτη: απομάκρυνση από την ανθρωπότητα έγραφε στο σημείωμα αυτοκτονίας της, το υπέρτατο πλάνο εκείνο της φυγής, φυγή ως η έσχατη δραπέτευση έγραφε και κατέληγε, η υπέρτατη φυγή εκείνη του αφανισμού.

ΨΙΜΥΘΙΩΣΗ

2010-07-22T11:42:00.001+03:00

Παρά το πρησμένο, μελανιασμένο της μάτι με τα δάκρυα πασαλειμμένα με μάσκαρα που μετέτρεπαν το άλλοτε τέλειο σε αναλογίες πρόσωπο σε έναν ξεπεσμένο και ατιμασμένο σαλτιμπάγκο, το ξεραμένο αίμα από τη μύτη της, τα τρία σπασμένα πλευρά του ούτως ή άλλως μημουάπτου αδύνατου κορμιού της, το σχισμένο κάτω χείλος που είναι πλέον ανίκανο να αγγίξει την οποιαδήποτε ερωτογενή ζώνη, την ατελή πλέον οδοντοστοιχία, τον κομμένο αντίχειρα, το κούτσαμα του δεξιού ποδιού που μπορεί να μην την εγκαταλείψει ποτέ, τη δυσωδία από τον ξένο ιδρώτα και το δικό της αίμα σε συνδυασμό με την πλέον αγνώριστη κολόνια που λίγες μόλις ώρες πριν αποτελούσε ένα αόρατο σαγηνευτικό περιτύλιγμα, το τρεμάμενο κεφάλι, τους παγωμένους γυμνούς καλοσχηματισμένους ώμους, τους μώλωπες σε διάφορα σημεία του κορμιού της που δεν μπορούσε να εντοπίσει ακριβώς λόγω του έντονου πόνου και της ζάλης, τις τούφες από τα μαλλιά της, βίαια ξεριζωμένες και κολλημένες τώρα στη λέρα του σκισμένου φορέματός της που κάποιος έδωσε μία μικρή περιουσία για να της το αγοράσει, να της το φορέσει και να τη γδύσει, για μία χάρη που ξαφνικά και προς έκπληξη πολλών, δεν επιθυμούσε να επιστρέψει, μία αμοιβή που αισθανόταν πλέον πολύ περήφανη για να δεχθεί, ένα όχι που δεν ξέρει καλά-καλά να προφέρει στα ελληνικά, μία ναυτία για τις νύχτες που λοιδορούσε τον εαυτό της με σφιχτά μάτια και κραυγές απόγνωσης και πλασματικής τιμαλφούς ηδονής, για την απόφαση να αποδράσει από το κάλπικο όνειρο της προσαρμογής και τελικά της ανόδου, για το όνειδος από το ανυπόφορο βλέμμα στον καθρέφτη που διέκρινε την απελπισία μέσα από το φτιασίδωμα, κατάφερε να μειδιάσει στην ειρωνεία της ταμπέλας έξω από το ιατρείο στα επείγοντα περιστατικά: Απαγορεύεται η είσοδος σε συνοδούς.

ΚΕΝΟΦΟΒΙΑ

2010-05-07T13:14:00.003+03:00

Πεθυμήσαμε τον παλιό μας δάσκαλο, κύριο Αριστείδη. Τώρα που πήρε σύνταξη, όλο ταξίδια είναι με τη γυναίκα του. Μας στέλνει καμιά καρτ ποστάλ που και που από τις τοποθεσίες που επισκέπτεται (Πράγα, Πόλη, Κάννες) με μικρά κείμενα στο πίσω μέρος με στυλό: «Περνάμε πολύ όμορφα», «Είναι παραμυθένια η πόλη τούτη», ή και «Βέβαια, πουθενά σαν το σπίτι σου». Κάθε φορά που λαμβάνουμε νέα του, μειδιούμε για την ευδαιμονία του. Στο τελευταίο σύντομο γράμμα έγραφε αινιγματικά: «Ο φόβος της λευκής σελίδας», κάτι που – γνωρίζοντας τον αθεράπευτα λακωνικό κύριο Αριστείδη – σημαίνει την έναρξη μίας ακόμα καλλιτεχνικής δημιουργίας του.

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

2010-04-26T12:45:00.001+03:00

Χθες, 21 Απριλίου, νοσταλγώντας ελαφρώς τις ημέρες όπου υπήρχαν ακόμα ιδεολογικές συγκρούσεις στην κοινωνία μας και ο αλτρουισμός δεν ήταν άγνωστη λέξη, αποφασίσαμε να μαζευτούμε το βράδυ τρεις παλιοί φίλοι, πάλαι ποτέ αριστεροί και δεινοί επαναστάτες, για να δούμε σε προβολή στον τοίχο το Ζ του Γαβρά. Παραγγείλαμε και πίτσες, ήπιαμε και μερικές μπύρες, είδαμε και λίγο από την ταινία, αλλά έπρεπε να το διαλύσουμε νωρίς γιατί ο ένας είχε να πάει την κόρη του στο σχολείο την επόμενη, ο άλλος δεν ήθελε να αργήσει στην τράπεζα που δούλευε (και περίμενε σύντομα προαγωγή), εγώ έπρεπε να βρίσκομαι από νωρίς στο Ι.Κ.Α. Γλυφάδας που με έβαλε μόνιμο ο θείος μου πέρυσι. Σήμερα, 22 Απριλίου, παγκόσμια ημέρα Γης, θα τη βγάλω με ντοκιμαντέρ για την ανακύκλωση στην καλωδιακή τρώγοντας ξαναζεσταμένη πίτσα από χθες.

ΣΥΝΘΗΚΗ

2010-03-20T00:08:00.002+02:00

Στην αρχή της διάλεξης, μας είπε, «καθημερινά και μάλιστα περισσότερες από μία φορές την ημέρα συλλογίζομαι την αυτοκτονία και τα μέσα – πάντοτε προμελετημένα και ποτέ αυθόρμητα – και τους τρόπους – από τους πιο ανώδυνους μέχρι τους πιο επώδυνους – αποπεράτωσης του έργου της αυτοκτονίας και σκέφτομαι», συνέχισε, «πως τόσα χρόνια λόγω αυτής της άσκησης που έχει γίνει, ναι, καθημερινή και σταθερή πνευματική συνθήκη, διατηρούμαι, ήτοι η καθημερινή άσκηση συλλογισμού της αυτοκτονίας έχει αποτελέσει το μέσο διατήρησής μου».

Affettuoso

2010-03-15T11:22:00.002+02:00

Όταν πάνω σε συζήτηση, είπα σε κάποιον οπαδό του Χατζιδάκι πως το Affettuoso από το 5^ο Brandenburg του Bach, μου θύμιζε το λυρικό ύφος της μουσικής στο Χαμόγελο της Τζοκόντα, του Χατζιδάκι, δίχως να δώσω έμφαση στο σημείο αυτό (και χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για εμένα), εκείνος θίχτηκε, με αποτέλεσμα να μην προλάβω να αναφέρω ούτε το Andante από το κονσέρτο για μαντολίνα του Vivaldi, ούτε το τρίτο μέρος (Marcia Funebre) από την τρίτη συμφωνία του Beethoven (τη λεγόμενη Eroica), ούτε το Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen από την πρώτη συμφωνία του Mahler, ως προσωπικά μου σημεία αναφοράς για τη μουσική του Χατζιδάκι.

Όταν πριν από λίγες μέρες ακούγαμε μαζί με τον προαναφερθέντα οπαδό του Χατζιδάκι το μουσικό θέμα από το Papillon, του Jerry Goldsmith, στο οποίο ο εν λόγω οπαδός είπε «ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι του Χατζιδάκι, μ’ αρέσει πάρα πολύ», αρνήθηκα να διορθώσω το λάθος του.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

2010-03-15T11:11:00.001+02:00

Ένα βράδυ με πλησίασε ο γιος μου για να μου μιλήσει.

«Μπαμπά, θέλω αν σου μιλήσω», μου είπε χαρακτηριστικά.

Επειδή είχα καιρό να τον ακούσω – ή να μου μιλήσει, δεν είμαι σίγουρος – παραξενεύτηκα, οπότε επανέλαβε την επιθυμία του να μου μιλήσει.

Χαρακτηριστικά, λέξη προς λέξη, είπε: «Μπαμπά, θέλω να σου μιλήσω», πάνω στο οποίο δε μίλησα λόγω αμηχανίας αλλά έκανα νεύμα να συνεχίσει, πάνω στο οποίο ο γιος μου συνέχισε: «Προχθές, στην Κόρινθο, είδα μια κοπέλα σε μια καφετέρια και μου άρεσε αλλά καθόταν με κάποιον άλλο. Την κοίταζα. Με κοίταξε κι εκείνη δυο-τρεις φορές με νόημα. Σηκώθηκε και ρίχνοντάς μου ένα ηδυπαθές βλέμμα, πήγε στην τουαλέτα, όπου την ακολούθησα. Στην τουαλέτα, τη ρώτησα πως τη λένε κι εκείνη απάντησε Άννα. Τη ρώτησα εάν ήθελε να βγαίναμε πιο μετά μαζί, αφού προχθές ήμουν εξόδου και θα ήθελα να αλλάξω, να κάνω ένα ντους και να βάλω πολιτικά. Μου είπε, βέβαια, αρκεί να μην έπαιρνε τίποτα είδηση ο δικός της και ότι την άναβαν οι φαντάροι. Αυτή η τελευταία πρόκληση ήταν αρκετή για να με ωθήσει να τη φιλήσω, πράγμα που αρνήθηκε. Τότε, την έπιασα από τα μαλλιά και χτύπησα το πρόσωπό της πολλές φορές πάνω στη γυαλιστερή πορσελάνη της λεκάνης ώσπου η Άννα σταμάτησε να αναπνέει. Το πρόσωπό της είχε γίνει αγνώριστο. Το αίμα της, όταν προσπάθησα (αλλά δεν τα κατάφερα λόγω παραμόρφωσης) να βρω τα χείλια της με τα δικά μου, ήταν αλμυρό σα δάκρυ.»

Έπειτα από τρία λεπτά απόγνωσης, ένιωσα ένα θαυμασμό για την ψυχραιμία του αφηγητή.

Ο γιος μου συνέχισε, λέγοντας πως αισθάνθηκε την τελευταία ανάσα της Άννας καθώς κρατούσε σφιχτά το πλέον πολτοποιημένο κεφάλι της στα χέρια του. Χαρακτηριστικά, είπε, λέξη προς λέξη: «Αισθάνθηκα την τελευταία ανάσα της Άννας καθώς κρατούσα σφιχτά το πλέον πολτοποιημένο κεφάλι της στα χέρια μου» και τούτη η δήλωση ήταν η τελευταία που έκανε για το συμβάν. Πήγε στο δωμάτιό του και με άφησε στο δικό μου και δε μιλήσαμε γι αυτό το ζήτημα έκτοτε.

Τώρα, ένα δεκαήμερο έπειτα από εκείνο το βράδυ που ο γιος μου μού μίλησε, αισθάνομαι ένα είδος περηφάνιας για το γιο μου που αντιμετώπισε το φόβο που έτρεφε προς τον πατέρα του και αποφάσισε να μιλήσει σ’ εμένα.

ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΗΣΗ

2010-03-15T10:58:00.002+02:00

Και γιατί να με κοιτάξει έτσι από το διπλανό τραπέζι και ποιος ήταν αυτός που καθόταν δίπλα της και γιατί απέστρεψε το βλέμμα της απότομα και γιατί δεν πιάνονταν χέρι-χέρι και γιατί να μη με χαιρετήσει και γιατί έκανε πως δε με ήξερε μπροστά στο συνοδό της και γιατί έκανα πως δεν την ήξερα μπροστά στη συνοδό μου και γιατί δε με είχε πιστέψει τότε και γιατί με είχε αγγίξει έτσι μια άλλη φορά σε μία όχι και τόσο τυχαία συνάντηση και γιατί σταμάτησε να φοράει την Givenchy και μήπως αυτός είναι καλύτερος από μένα, το βρίσκει τάχα πιο όμορφο, περισσότερο ενδιαφέροντα, καλύτερο στο κρεβάτι, πιο κεφάτο, την κάνει να γελάει, να κλαίει, να αναμένει εναγωνίως την επιστροφή του, την επόμενη συνάντηση, εκείνη πεθυμά το χαμόγελό του, λαχταρά να ακούσει τη φωνή του, εκείνος έχει περάσει νύχτες στο σπίτι της δίχως να υπάρχει – και να μη χρειάζεται – τίποτ’ άλλο στον κόσμο παρά το κορμί της, της έχει αφιερώσει Καβάφη ακούγοντας Satie και γιατί πλήρωσαν το λογαριασμό μισά-μισά και γιατί φεύγοντας την έπιασε από τη μέση και γιατί δεν απάντησα στη συνοδό μου όταν με ρώτησε αν έχω κάτι, ίσως να ανεβάσω πυρετό σήμερα, ίσως να βρω μια απάντηση στο κορμί της συνοδού μου, ίσως την πληγώσω, ίσως κάπου πρέπει να πω αρκετά, ίσως μάλιστα να το πιστέψω κιόλας – Πώς; Δεν ήταν αυτή;

ΕΥΡΕΣΗ

2010-03-15T10:55:00.000+02:00

Προ δύο μηνών απωλέσθη η ταυτότητά μου που είχε εκδοθεί ακριβώς έπειτα από την απόλυσή μου από το ναυτικό και στις πέρα για πέρα αποτυχημένες απόπειρές μου να βρω την ταυτότητά μου, αποφάσισα να δηλώσω απώλεια ταυτότητας και να εκδώσω καινούρια ταυτότητα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου, αν και ήμουν σίγουρος πως επρόκειτο για κλοπή. Χθες αφού διαπίστωσα πως είχα χάσει το βιβλιάριο τραπέζης με το λογαριασμό μου και όλες τις αποταμιεύσεις μου, πίστεψα πως επρόκειτο για οργανωμένη επίθεση, όπως λέγεται, και έντρομος τηλεφώνησα στην τράπεζα για να βεβαιωθώ πως δεν είχαν υπεξαιρεθεί οι αποταμιεύσεις μου από τον εν λόγω λογαριασμό αν και είχα ήδη δηλώσει την καινούρια μου ταυτότητα στην τράπεζα με τα κατάλληλα χαρτιά από το αστυνομικό τμήμα για τον Τειρεσία. Η ευγενέστατη υπάλληλος της τράπεζας με διαβεβαίωσε στην τηλεφωνική συνδιάλεξη πως οι αποταμιεύσεις μου ήταν ασφαλείς και δε διέτρεχαν κίνδυνο. Σήμερα το πρωί ψάχνοντας για το βιβλιάριο τραπέζης, βρήκα την παλιά και πλέον άκυρη ταυτότητά μου κάτω από ένα κασκόλ που είχα χάσει πέρυσι το Φεβρουάριο σε ένα ταξίδι μου στη Μάλτα. Ήταν μία απώλεια που μου είχε στοιχίσει.

ΔΙΑΝΟΜΗ

2010-03-15T10:53:00.000+02:00

Ήταν ένα ταιριαστό ζευγάρι, όπως λέγεται. Εκείνη μαγείρευε πικάντικες σάλτσες και εκείνος έφτιαχνε ασυνήθιστες σαλάτες. Για πολλά χρόνια έπειτα από το χωρισμό τους, αγγάρευαν το γιο τους με το μηχανάκι και έστελνε ο ένας στον άλλο καθημερινά φαγητό.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

2010-03-15T10:49:00.001+02:00

Αναγκαστήκαμε να ξηλώσουμε από τις κολόνες και τους φράχτες όλες τις προσφάτως αναρτημένες ταμπέλες που οδηγούν σε καινούριο οίκο ανοχής της περιοχής μας διότι με τόσα σπίτια φίλων και γνωστών εδώ κοντά, ένας ακόμα οίκος είναι, ναι, περιττός – και έπηλυς.

ΑΝΤΙΦΑΣΗ

2009-11-25T10:45:00.003+02:00

Τον αντιπαθούσαμε σαν άνθρωπο ήδη από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας, η περαιτέρω συναναστροφή δε, μας έκανε να νιώσουμε ιδιαίτερη βδελυγμία για εκείνον, αλλά ταυτόχρονα τρέφαμε ιδιαίτερο σεβασμό για το έργο του, ναι, ήδη από το πρώτο συγγραφικό του έργο, τον αγαπήσαμε και θαυμάσαμε σαν καλλιτέχνη. Η αντίφαση ήταν αβίωτη αλλά περατώθηκε όταν εκπόνησε την αυτοβιογραφία του όπου άρχισε να μας προκαλεί αναγούλα, πλέον και ως καλλιτέχνης.

ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΞΙΑ

2009-10-12T13:24:00.003+03:00

Δεν τον είδαμε να πέφτει από την ταράτσα της πολυκατοικίας, αλλά ακούσαμε τη φωνή του που κατά την πτώση έλεγε «οι παραλλαγές του Rachmaninoff σε θέμα του Corelli στερούνται οποιασδήποτε φαντασίας» και το γδούπο του κορμιού του στο τσιμέντο της πυλωτής. Το είπαμε και στον ανακριτή της αστυνομίας και στην αδερφή του που είναι δασκάλα πιάνου και αμφότεροι μας θεώρησαν φαντασιόπληκτους.

ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΣΗ

2009-10-12T13:22:00.000+03:00

Γνωρίστηκαν μία ημέρα έπειτα από τα εγκαίνια μίας αναδρομικής του Cy Twombly στο χώρο που στεγαζόταν η αναδρομική του Cy Twombly κάπου στην κεντρική Ευρώπη και οσονούπω ερωτεύθηκαν. Ήταν μία γνωριμία η οποία οδήγησε σε ένα γάμο, δύο παιδιά, μία απόλυση, ένα διαζύγιο, αμοιβαία έλλειψη σεροτονίνης, κατανάλωση ουκ ολίγων Xanax, μία αυτοκτονία και έναν εγκλεισμό στην Κασταλία.
Τελικά, η τέχνη του Cy Twombly δεν είναι μόνο υπαίτια πολλών δεινών στο χώρο της τέχνης αλλά και της ζωής.

ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ

2009-10-12T13:21:00.001+03:00

Συμφωνούμε στην τσιμεντοποίηση του Υμηττού υπό τον όρο να τοποθετήσουν πολύ προσεκτικά τα σώματα όσων σκέφτηκαν, προώθησαν και υλοποίησαν την ιδέα της τσιμεντοποίησης του Υμηττού στο τσιμέντο όσο το τσιμέντο είναι ακόμα νωπό και όσο τα σώματα είναι ακόμα ζωντανά.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

2009-10-12T13:18:00.000+03:00

Στη διασταύρωση Βουλιαγμένης και Αλίμου είχαν σβήσει για πάνω από δύο ώρες τα φανάρια και δεν υπήρχε τροχονόμος με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα και οι πεζοί να περνούν δίχως κάποιο κεντρικό σημείο οδηγιών και οι οδηγοί και πεζοί να λαμβάνουν αποφάσεις που αφορούσαν στην οδήγηση και την πεζοπορία αντίστοιχα, δίχως οδική σήμανση. Αντίθετα με τις περιβόητες διήμερες και τριήμερες μαζικές εξορμήσεις μας στην Εθνική οδό όπου οι οδικές σημάνσεις λειτουργούν αψεγάδιαστα και ο αριθμός νεκρών και τραυματιών από αυτοκινητικά δυστυχήματα μπορεί να συγκριθεί με τον αντίστοιχο εμπόλεμης ζώνης, στη διασταύρωση Βουλιαγμένης και Αλίμου δεν έγινε ούτε μία σύγκρουση.

ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

2009-08-27T12:35:00.001+03:00

Η Έβελιν βλέπει Friends, μιλάει ακατάπαυστα και ενίοτε δίχως συνοχή, της αρέσουν οι Kelly Family αλλά δεν το παραδέχεται, μεγάλωσε με πατρικά απωθημένα και αγκιστρωμένη στις ξενόφερτες ιδέες της μητέρας της, αναζητά ένα σύντροφο ζωής αλλά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες διατήρησης της όποιας σχέσης, μένει μόνη και είναι ικανή να κλάψει οποιαδήποτε στιγμή σε οποιονδήποτε χώρο με οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιονδήποτε λόγο αλλά πάντοτε με συγκεκριμένες αφορμές. Αναμφισβήτητα, έχει κάτι το νομαδικό μέσα της· ανέκαθεν είχε τάσεις φυγής αλλά η περιπέτεια με το Inter Rail της άφησε μία πικρή γεύση αφενός επειδή δεν είχε κανένα να τη συντροφεύει στο ταξίδι αφετέρου επειδή κι η ίδια βρήκε αβάσταχτη την παρέα με τον εαυτό της και κατέληξε μένεα πνέουσα στον ξενώνα του αδερφού της κάπου στη βόρεια Ευρώπη να μιλάει ακατάπαυστα για τις ελεεινές συνθήκες των youth hostels και να κλαίει. Έφυγε ένα χειμώνα και έκτοτε έχουμε χάσει κάθε επαφή.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ

2009-08-27T12:26:00.001+03:00

Ούτε φέτος της ευχηθήκαμε χρόνια πολλά στη γιορτή της· τέτοια μέρα πριν από ένα χρόνο έχασε τον άντρα της. Συναντηθήκαμε στην τράπεζα τυχαία σήμερα το πρωί και μας είπε ότι για το χρόνο, πήγαν στο χωριό. Παρόλο που φαινόταν αδυνατισμένη και ήταν μελανείμων, μας χαμογέλασε με μειλιχιότητα.

ΥΦΑΡΠΑΓΗ

2009-08-19T22:07:00.002+03:00

Δικαιολογημένα θα μπορούσαμε να πούμε, μπουχτισμένοι και πέρα για πέρα αναγουλιασμένοι από τη θριαμβική μουσική που χέζει ο καλλιτέχνης της υφαρπαγής, Andrew Lloyd Webber, όταν από μακριά παίζει ένα κομμάτι του Andrew Lloyd Webber, «μυρίζει Andrew Lloyd Webber» αντί του «ακούγεται σαν Andrew Lloyd Webber».

ΛΑΘΡΑΝΑΓΝΩΣΗ

2009-06-25T11:48:00.001+03:00

Tony Cragg, Connoisseur, 2000

Καθόταν, το κνώδαλο, σε μια γωνιά της γκαλερί που έσφυζε από επισκέπτες λόγω των εγκαινίων και έγραφε ενδελεχώς στο μικροσκοπικό σημειωματάριό του με δερμάτινη επένδυση, ρίχνοντας καχύποπτες ματιές στον κόσμο γύρω του. Όταν, τελικά, καταφέραμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στις αράδες που έγραφε, παρατηρήσαμε πως έγραφε εσκεμμένα με δυσανάγνωστους χαρακτήρες, για να αποφεύγει τη λαθρανάγνωση, ο δολοφόνος της τέχνης.
Το αποφατικό της υπόθεσης είναι ότι έγραψε θετική κριτική για την έκθεσή μας.

ΜΥΣΑΡΟΤΗΤΑ

2009-06-25T11:33:00.001+03:00

Σε έναν τοίχο της καφετέριας κρέμεται μία άσχημη απομίμηση από Waterhouse και κάθομαι πάντα γυρισμένος στην αντίθετη μεριά πρώτον γιατί σιχαίνομαι τις απομιμήσεις (ιδιαίτερα τις άσχημες απομιμήσεις), δεύτερον απεχθάνομαι το Waterhouse (πόσο μάλλον μία απομίμηση του Waterhouse ή ακόμα περισσότερο μία άσχημη απομίμηση του Waterhouse) και τρίτον μ’ αρέσει αυτό που βλέπω από την άλλη μεριά, το οποίο βαριέμαι να το περιγράψω – ίσως να είναι το ίδιο τόσο βαρετό όσο μία περιγραφή του (ή έστω μία απόπειρα περιγραφής του), γι αυτό και αρκούμαι να περιγράφω αυτό που δε βλέπω, ήτοι αυτό που απεχθάνομαι, δηλαδή τον πίνακα που απεικονίζει μια γυμνή κοπέλα με χλωμή επιδερμίδα και λάγνο ύφος που μοιάζει με Waterhouse, για τον οποίο, όπως προανέφερα, τρέφω μυσαρότητα.
Επισκέπτομαι την εν λόγω καφετέρια κάθε μέρα εκτός Δευτέρας τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

2009-06-25T11:24:00.001+03:00

Έπειτα από το τεστ πατρότητας που επέβαλε ο γείτονάς μας στον αμφιβόλου πιστότητας γιο του, η ανάλυση αίματος έδειξε πως ο γιος του γείτονά μας έπασχε από μία σπάνια ασθένεια του αίματος, η οποία ήταν μία μορφή καρκίνου του αίματος. Οι εκτιμήσεις των γιατρών έδιναν δύο με τρεις μήνες ζωής. Όταν, έπειτα από δύο μήνες «ποιοτικής ζωής», όπως την ονόμασαν οι επαΐοντες, ο ασθενής απεβίωσε, ο γείτονάς μας ήταν στην ευχάριστη θέση να λέει πως δεν είχε χάσει ένα γιο.

ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

2009-06-25T11:21:00.000+03:00

Μας μιλούν για όλη τούτη την εκστρατεία κατά της κατανάλωσης του τόνου λόγω μαζικής δολοφονίας των δελφινιών από ασυνείδητους αλιείς, μα κανείς δεν έχει μιλήσει για τους καημένους τους τόνους.

ΔΙΑΚΟΡΕΥΣΗ

2009-06-25T11:16:00.003+03:00

Μεσαιωνικό γλυπτό Sheela na Gig από την εκκλησία Μαρίας και Δαυίδ στο Kilpeck (1140 μ.Χ.)

«Επιτέλους», μας ανακοίνωσε η φίλη μας τις προάλλες, στην παραλιακή καφετέρια όπου ήρθε και μας βρήκε, αφήνοντας με επιδεικτικό τρόπο την Guess? τσάντα της στο τραπέζι με τους φραπέδες, «βρήκα αυτό που αναζητά κάθε γυναίκα» και κάθισε δίπλα μας αφήνοντας τη Red Delicious της DKNY να πλανηθεί στην παρέα μας. Αναγνωρίζοντας την απορία που ήταν διάχυτη στο τραπέζι, εξήγησε: «Κάποιον που μπορεί να πεισθεί ότι είναι ο δεύτερός μου!», πάνω στο οποίο χαχάνισε κι έσκασε μια τσιχλόφουσκα, κομμάτια της οποίας κόλλησαν στα χείλη της καλύπτοντας εν μέρει το Maybelline.
Πώς; – Όχι, αγάπη μου, αυτό δεν το έγραψα για εσένα.

ΥΠΕΡΩΡΙΑ

2009-06-25T10:45:00.001+03:00

Αγοράσανε καινούριο ρολόι τοίχου στην εταιρεία που δουλεύουμε· ντιζαϊνάτο, στιβαρό, με ημιδιάφανο γυάλινο δίσκο με μισό φόντο έντονο κόκκινο, με ασημένια στήριξη με χοντρές μεταλλικές βίδες, οι μισοί αριθμοί λατινικοί, οι άλλοι μισοί κανονικοί, με τελείες, με παύλες, με minimal λεπτοδείκτη και μια καρδούλα στην άκρη του ωροδείκτη – σχεδιαστικά άρτιο, ακριβό κομμάτι σίγουρα.
Η ώρα το ίδιο αργά κυλάει.
Κι ο τοίχος, ο ίδιος έμεινε.

ΕΠΙΠΟΛΗ

2009-06-25T10:38:00.001+03:00

Μου τηλεφώνησε για να μου πει πως κάπου διάβασε κάτι που έγραψα για εκείνον, ότι δεν μπορούσε να βρει ερωτική σύντροφο, λέει έγραφα, ότι βγαίνει συνεχώς με τις ίδιες φίλες από το δημοτικό τριάντα χρονών μαντράχαλος, λέει έγραφα, ότι διέπεται από σύμπλεγμα κατωτερότητας, λέει έγραφα, ότι παρ’ όλα ταύτα εξακολουθεί να με αγαπά και να νοιάζεται για μένα, λέει, ότι θέλει ακόμα να με βλέπει, λέει, ότι δε θίχθηκε, λέει, ότι το σύγγραμμά μου που αφορούσε σε εκείνον ήταν πολύ καλό, λέει, ότι δεν μπόρεσε να κοιμηθεί τη νύχτα, λέει, ότι στις τρεις τη νύχτα έψαχνε λέξεις στο λεξικό, λέει, ότι παρουσιάζω την αλήθεια ωμή και αυτό τρομάζει τους αναγνώστες, λέει, και φυσικά κατέληξε, μένεα πνέων, όσο μπορούσε ψύχραιμα, ανεπιτυχώς συμπτωματικά και απροκάλυπτα υπερήφανα στο ότι βγαίνει με κάποια.
Χάρηκα ιδιαίτερα για το φίλο, μονάχα που ο φίλος διαβάζοντας ακροθιγώς το κείμενό μου, έχασε εντελώς το νόημα του συγγράμματος το οποίο διάβασε και το οποίο δεν τον έθιξε: ήταν με προσεκτική ανάγνωση μία προσέγγιση σε ένα συγκεκριμένο έργο ενός αμερικανού συγγραφέα (τα υπόλοιπα πρόσωπα που ανήγαγαν την κριτική μου σε διήγημα, ήταν διακοσμητικά στοιχεία και λογοτεχνικά συμπαρομαρτούντα), αλλά όποιος έχει τη μύγα (και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του λόγω μίας πρόσφατης συνουσίας, όπως είναι το σύνηθες φαινόμενο σε εμάς τα αρσενικά με απόρροια μία επιπόλαιη ανάγνωση), μυγιάζεται, όπως λέγεται.

Phatic

2009-06-25T10:29:00.002+03:00

Λόγω της έντονης μουσικής στο Güzel, μου μιλούσε δυνατά και κοντά στο αυτί μου για να την ακούω. Εφόσον όμως δεν άκουγα τίποτα, χαμογελούσα ή μειδιούσα ή την κοιτούσα σα να γνώριζα – με νόημα, όπως λέγεται – ή σχημάτιζα διάφορες γκριμάτσες προσποιούμενος πως είχα ακούσει ακριβώς αυτό που είχε πει και ευχόμενος το κάθε χαμόγελο, το κάθε μειδίαμα, το κάθε βλέμμα και η κάθε γκριμάτσα να ταιριάζει στο καθετί ειπωμένο από εκείνη – μάλιστα, όταν η μουσική έπαυσε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, ανησύχησα μήπως έπρεπε να ακούσω αυτά που έλεγε και, πολύ περισσότερο, μήπως αναγκαζόμουν να απαντήσω κανονικά, ήτοι προφορικά και με σωστά δομημένες προτάσεις, σε όλα αυτά που άκουγα καθαρά (διότι μέχρι την παύση της μουσικής, απαντούσα μονολεκτικά και χαμηλόφωνα για να μην καταλάβει πως οι αποκρίσεις μου ήταν εντελώς άσχετες με το όποιο σχόλιο ή την όποια ερώτηση).
Κατά τη σύντομη παύση της μουσικής, συνειδητοποίησα πως όχι μόνο κι εκείνη βρισκόταν στην ίδια θέση με εμένα (δηλαδή μιλούσε ασαφώς και αόριστα), δίχως να έχει ακούσει κάποια απόκρισή μου – πάνω στην οποία απαντούσε συνειδητά και εν γνώσει της, κάτι άσχετο –, αλλά επιπλέον, ούτε εκείνη ήθελε να ακούσω τι έλεγε, διότι όταν έπαψε η μουσική, σταμάτησε να μιλά απότομα και όταν άρχισε ξανά η μουσική, πρόσθεσε μονολεκτικά κάτι (που δεν άκουσα) σε εκείνο που είχε πει πριν ακριβώς από την παύση της μουσικής (που δεν είχα ακούσει).
Ίσως, κατέληξα, μιλούσε μονάχα για να πει κάτι.

44

2009-06-25T10:27:00.000+03:00

44 μαχαιριές έφερε η μητέρα του μητροκτόνου, αφού ο 33χρονος μητροκτόνος (πριν γίνει μητροκτόνος) στραγγάλισε τη μητέρα του και (αφού έγινε μητροκτόνος), την κατακρεούργησε το βράδυ του Σαββάτου κατά τη μία. Η μητέρα του γιου του θύματος του μητροκτόνου λογομαχούσε με το γιο της για την ερωτική σχέση που είχε ο γιος του θύματος του μητροκτόνου με μία νοερή νεαρή κοπέλα.
Ο γιος του θύματος του μητροκτόνου (έως ότου έγινε μητροκτόνος), συζούσε με τη μητέρα του.
Ο μητροκτόνος, λέγεται πως είχε ψυχολογικά προβλήματα και ο φόνος έγινε δίχως προηγούμενη αιτία.

ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ

2009-05-19T13:20:00.000+03:00

Και κάναμε τη βόλτα μας στην έκθεση βιβλίου στο Θησείο.
Ήμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε πως αγοράσαμε δύο παραλιακά αναγνώσματα και ένα ανάγνωσμα για την τουαλέτα.

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ

2009-05-15T11:08:00.006+03:00

Από το Punisher War Journal #12 της Marvel, Δεκέμβριος 2007,
με καλλιτέχνη τον Ariel Olivetti και συγγραφέα τον Matt Fraction

Στη θεωρία της φίλης μας πως όλο το χρήμα του κόσμου συσσωρεύεται σε ένα μέρος – γι αυτό συγχωνεύονται οι τράπεζες – έτσι ώστε να κυβερνήσει ο Αντίχριστος τον κόσμο και στην πρότασή της να προσευχηθούμε για την έλευση ενός νέου Μεσσία, της αντιπροτείναμε να συμβουλευτεί έναν οικονομολόγο για την οικονομική κρίση, έναν κοινωνιολόγο για την τρομοκρατία και τον ψυχολογικό πόλεμο που δεχόμαστε καθημερινά από τα Μ.Μ.Ε. και τελικά έναν ψυχίατρο για την κατάστασή της.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΟΓΗ

2009-05-15T10:16:00.002+03:00

Μία προβληματική στα σχόλια της Jane στο μονόλογο του Jarvis

Η γέννηση του αναγνώστη πρέπει να εξαγορασθεί

με το θάνατο του Συγγραφέα.
– Roland Barthes

Φλεβάρης του 2008: Κατέβηκα μία βόλτα στη Γλυφάδα· με τις απεργίες, έχει γεμίσει ο τόπος σκουπίδια – ορισμένα από αυτά, μιλάνε κιόλας· άλλα οδηγούν· ορισμένα ρωτάνε, «τί θα πάρετε…;».
Τυχαίο είναι που έχει γεμίσει ο κόσμος γρίπη τώρα που οι δρόμοι έχουν γκώσει από σκουπίδια, συνεπώς ξεχειλίζουν από εστίες μικροβίων και μόλυνσης; Μας ρημάζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Οι μηχανισμοί άμυνας αδυνατίζουν.
Δεν είναι να βγαίνεις έξω τελικά…
«Πώς το εννοείς;», θα ρωτούσες.
Δεν ωφελεί να ανοίγεσαι, γενικότερα· καθιστάς τον εαυτό σου ευάλωτο.
«Α, έτσι», θα μου έλεγες σα να γνώριζες.
Μέχρι και στη νουθέτηση των επικαλούμενων εγκάρδιων φίλων ελλοχεύουν μικρόβια…
«Ναι…», θα μου έλεγες σα να σου είχα κεντρίσει κάποιο λησμονημένο νεύρο, «το ξέρω αυτό το συναίσθημα».
Χθες βράδυ, αφού γύρισα από το συνηθισμένο ποδαρόδρομό μου, ανέβασα πυρετό (μερικώς από θλίψη, μερικώς από γρίπη).
«Άπαπααα!», θα μου έλεγες παιχνιδιάρικα.

ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ

2009-05-15T10:10:00.000+03:00

«Ποτέ δεν άκουσα πιο όμορφο θόρυβο» και «δεν είχα ακούσει ποτέ μου τέτοια μουσική παραφωνία, τέτοιο γλυκό μπουμπουνητό» ήταν οι φράσεις της Ιππολύτης που μας ήρθαν στο μυαλό από το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας όταν ακούσαμε τον ολικό ήχο που αναδύθηκε από τα όργανα όλων συνολικά των οργανοπαιχτών (τέσσερα βιολιά, ένα βιολοντσέλο, ένα κοντραμπάσο και ένα τσέμπαλο) και από τους ίδιους τους οργανοπαίχτες καθώς, παίζοντας το andante από το κονσέρτο για βιολί, έγχορδα και τσέμπαλο, il Favorito, του Vivaldi στην εκκλησία του San Vidal στη Βενετία, πέρασε ανάμεσά τους και αρκετά σβέλτα, ένας αρουραίος ο οποίος μάλλον κρυβόταν κάτω από τα καθίσματα των θεατών.

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

2009-05-15T10:07:00.001+03:00

Στη Χαλκίδα, κάθε έξι ώρες, λόγω της Σελήνης, η ροή των θαλάσσιων ρευμάτων στον πορθμό του Ευρίπου αλλάζει κατεύθυνση και τα νερά είναι πολύ ερμητικά. Όταν φτάσαμε στη Χαλκίδα, πετύχαμε τα νερά ακριβώς στο σημείο της αλλαγής και ήταν πολύ ήρεμα και συνάμα πολλά υποσχόμενα.

ΑΠΩΘΗΣΗ

2009-05-15T10:05:00.000+03:00

Συγκέντρωσε από το υπόγειο, την κεντρική βιβλιοθήκη και τη σοφίτα όλα τα βιβλία που είχε χρησιμοποιήσει ως αναφορές στις εργασίες που του έδωσαν τα πτυχία του και τις ίδιες τις βιβλιοδετημένες εργασίες και τα στοίβαξε στο ψηλοτάβανο σαλόνι. Με τη σκάλα της βιβλιοθήκης ανέβηκε και ισορροπήθηκε στην κορυφή των στοιβαγμένων βιβλίων. Πέρασε το σκοινί που ήταν γερά δεμένο στον πολυέλαιο της κεντρικής βιβλιοθήκης γύρω από το λαιμό του, απώθησε με τα πόδια του τα στοιβαγμένα βιβλία και ο λαιμός του έσπασε αμέσως με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο.
Ήταν πάντοτε πολύ προσεκτικός με τη βιβλιογραφία που επέλεγε: δεν υπήρχε ούτε ένα βιβλίο του Gombrich.

ΙΧΘΥΟΚΤΟΝΙΑ

2009-05-15T10:04:00.000+03:00

Αποτρόπαιο έγκλημα: Νεαρή φωτογράφος βρέθηκε τεμαχισμένη στο σιντριβάνι του βασιλικού κήπου. Τα ψάρια που επέπλεαν στο σκαρλάτο νερό ήταν νεκρά προ πολλού.

ΣΕΙΣΜΟΓΕΝΕΙΑ

2009-05-15T10:02:00.000+03:00

Μετά από το σεισμό που έγινε στην κεντρική Ιταλία, με επίκεντρο δόνησης τη μεσαιωνική πόλη L’Aquila, Ελληνίδα φοιτήτρια δήλωσε πως στην περιοχή «έχουν πέσει κτίρια, τρούλοι εκκλησιών και οι δρόμοι έχουν ανοίξει». Όντως, η θέα καταρρεόντων κτιρίων και τρούλων εκκλησιών ανοίγει το δρόμο για μία όσο το δυνατόν πολύπλευρη αναδόμηση.

ΠΡΟΛΗΨΗ

2009-05-15T09:56:00.001+03:00

Πήραμε σκοροκτόνα για να βάλουμε στις ντουλάπες μας γιατί αυτή η εποχή είναι πολύ παραγωγική για τους σκόρους. Γι αυτό, αυτή την εποχή που είναι πολύ παραγωγική για τους σκόρους, επειδή είναι πολύ παραγωγική για τους σκόρους, πρέπει να προμηθευόμαστε σκοροκτόνα. Αλλά και τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου, αν και δεν είναι πολύ παραγωγικές για τους σκόρους, μπορούμε μάλιστα να πούμε πως δεν είναι καθόλου παραγωγικές για τους σκόρους, προμηθευόμαστε σκοροκτόνα καθαρά για προληπτικούς λόγους. Αν και στις συσκευασίες αναγράφεται καθαρά πως κάθε ένα φακελάκι με σκοροκτόνο υγρό αρκεί για μία ολόκληρη εποχή, εμείς αυτή την περίοδο που είναι πολύ παραγωγική για τους σκόρους, αγοράζουμε καινούρια σκοροκτόνα κάθε δυο μέρες εκτός Κυριακής και αντικαθιστούμε τα παλιά φακελάκια με σκοροκτόνο υγρό με καινούρια φακελάκια με ολόφρεσκο σκοροκτόνο υγρό. Τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου, αντικαθιστούμε τα παλιά φακελάκια μία φορά την εβδομάδα. Σε αυτήν όπως και τις υπόλοιπες περιόδους του χρόνου, σε κάθε ντουλάπα τοποθετούμε δέκα φακελάκια με σκοροκτόνο υγρό, σε κάθε ντουλάπι (εντός ή εκτός ντουλάπας) τοποθετούμε δέκα φακελάκια με σκοροκτόνο υγρό αλλά και δεξιά κι αριστερά σε όλη την γκαρνταρόμπα σκορπάμε δεκαπέντε φακελάκια με σκοροκτόνο υγρό, τα οποία, όπως προαναφέρθηκε, αντικαθιστούμε αυτή την περίοδο, κάθε δύο μέρες εκτός Κυριακής, με καινούρια φακελάκια με ολόφρεσκο σκοροκτόνο υγρό.
Και για να είμαστε απόλυτα σίγουροι, αυτή την εποχή που είναι πολύ παραγωγική για τους σκόρους, κουβαλάμε πάντοτε στην τσέπη του παντελονιού μας ένα φακελάκι με σκοροκτόνο υγρό το οποίο ανανεώνουμε κάθε φορά που αλλάζουμε ρούχα, ήτοι κάθε μέρα ή ακόμα και δύο ή περισσότερες φορές την ημέρα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

2009-05-06T16:54:00.002+03:00

Μία τραγωδία

«Θα γράψεις τίποτα γι αυτό;», με ρώτησε.
«Θείες Κωμωδίες, Benigni, βαριέμαι», αποκρίθηκα ψευδόμενος.
Άξεστοι και ακαλλιέργητοι Έλληνες, πνιγμένοι στη σαγήνη της διαφήμισης και τη μικροαστική ανάγκη να δείξετε τα μούτρα σας στις διακεκριμένες θέσεις για τους επαΐοντες και τιμαλφείς κριτικούς τέχνης στις αθηναϊκές πρεμιέρες μας, με τα διάφανα σαν τσούχτρες απωθημένα σας να βρεθείτε παρέα με άλλους VIP μικροαστούς της παρακμάζουσας ελληνικής βιομηχανίας αστέρων, με την παντελή ασχετοσύνη σας περί τέχνης και με την εμμονή στη φόρμα και τη φαινομενολογία και τον άκρατο στρουθοκαμηλισμό στην έννοια και σε οτιδήποτε θέτει σε λειτουργία τους σκουριασμένους και αραχνιασμένους μηχανισμούς της σκέψης, μαζευτήκατε σαν κοπάδι όταν ακούσατε το όνομα Benigni και τρέξατε στο Μέγαρο Μουσικής και ξεχυθήκατε μέσα στις μεγαλειώδεις αίθουσες και στα μνημειακά κλιμακοστάσια και στα κυκλώπεια θεωρεία με τις ταξιθέτριες να βαράνε στρούγκα και βολευτήκατε στις θέσεις σας περιμένοντας να δείτε τη φάτσα του Benigni και είδατε τη φάτσα του Benigni και συγκινηθήκατε μάλιστα βλέποντας τη φάτσα του Benigni έχοντας κατά νου ίσως τις ταινίες του Benigni μα όταν ο Benigni άρχισε να μιλά στα ιταλικά και πολύ καλά έκανε διότι αυτή είναι η γλώσσα του, τότε επιτρέψατε να αναδυθεί το σύμπλεγμα κατωτερότητας και όλη σας η μικροπρέπεια και αρχίσατε να φωνάζετε και να γιουχάρετε και να φεύγετε μάλιστα κατά τη διάρκεια της παράστασης με ύβρη αναδεικνύοντας την αμιγώς ελληνική χοντροκοπιά μας δίχως σεβασμό στο πρόσωπο του Benigni – τον οποίο ήρθατε να δείτε.
Ψιλικατζήδες διοργανωτές του Μεγάρου Μουσικής, με τη μικροαστική ανάγκη να βγάλετε δυο-τρεις πενταροδεκάρες παραπάνω απ’ αυτή τη χοντροκομμένη αθηναϊκή intelligentsia εκμεταλλευόμενοι τα συμπλέγματά τους και την ανοησία τους και τις ανάγκες ανάδειξής τους και τα απωθημένα τους και την έλλειψη καλλιέργειας και παιδείας τους και γενικά όλη τη μετριότητά μας σα λαό, αποφύγατε συνειδητά να γράψετε κάπου έστω με μικρά γράμματα «η παράσταση είναι στα ιταλικά» και μέσα σ’ αυτό το ψιλικατζίδικο που ονομάζεται Μέγαρο Μουσικής με τους φειδωλούς – μπορούμε να χαρακτηρίσουμε με κάθε βεβαιότητα – διοργανωτές και επικεφαλής, αποφύγατε να προσλάβετε ένα διερμηνέα (ο οποίος θα ήταν ικανός να ακολουθήσει τους αυτοσχεδιασμούς του Benigni με σεβασμό στο αναμφισβήτητο ταλέντο του) και να μοιράσετε ακουστικά στους θεατές με τη ζωντανή μετάφραση και όχι με αυτή την άθλια προβολή των μεταφρασμένων στα ελληνικά αράδων της Θείας Κωμωδίας που μονάχα σαν Επίγεια Τραγωδία μπορεί να χαρακτηρισθεί, αν λάβουμε υπόψη μας μάλιστα και τον άσχετο υπεύθυνο προβολών ονόματι Αχιλλέα που τα μπουρδούκλωνε συνεχώς και πάλι καλά που είχε τον Benigni να φωνάζει συνέχεια «Akileas, Akileas» και τελικά υποβαθμίσατε τον Benigni τον οποίο είχατε την τύχη να δεχθείτε αλλά όχι το επίπεδο να χειριστείτε και εξευτελιστήκατε με αυτή τη μέτρια και πέρα για πέρα πρόχειρη προσέγγιση του Dante.

«Δεν ήξερες, δε ρώταγες;»

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ

2009-04-29T12:52:00.006+03:00

Μία αφιέρωση

Από τον Άγιο Αντώνιο Στενής στην Τήνο

Με παραπομπή τη βασική μελωδία από το Solarcoaster που ο φίλος μας Αλμπέρτο αγαπά περισσότερο κι από τον ίδιο το Φουτουρισμό, του αφιερώνουμε τρεις-τέσσερις νοσταλγικές αράδες:
…για ατέρμονες βόλτες, ακατάπαυστη αμμοβολή, όμορφους περιστερώνες, συννεφιασμένες βουνοκορφές, σεληνιακά τοπία και μια αξέχαστη φιλία… – Α ναι, και λεκέδες από κόκκινο κρασί!

Η παραπομπή:

http://www.youtube.com/watch?v=4uHHT9iKMYA

ΥΒΡΗ

2009-03-16T10:15:00.006+02:00

Max Ernst, Œdipe 3, κολάζ 19,6 x 14,4 cm από τη συλλογή

Une Semaine de Bonté

(Μία Εβδομάδα Καλοσύνης), 1934

Το πρωί, στο Kunsthalle του Αμβούργου όπου είχα επισκεφτεί το φίλο μου και ήδη πριν του πω το οριστικό ναι στην πρόσκλησή του στο Αμβούργο, είχα εκφράσει την επιθυμία μου σε τηλεφωνική συνδιάλεξη με το φίλο μου, να δω την έκτακτη έκθεση με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst στο Kunsthalle του Αμβούργου, ο φίλος μου, έπειτα από την πρόσκλησή του στο Αμβούργο, το οριστικό μου ναι στην πρόσκληση του φίλου μου στο Αμβούργο και, τελικά, ναι, την επίσκεψή μου στο Αμβούργο, ο οποίος, παρά την ειλικρινή και σεπτή απέχθειά του στη ζωγραφική και γενικότερα στην τέχνη και οτιδήποτε σχετίζεται με την τέχνη, με συνόδευσε στην επίσκεψή μου στο Kunsthalle του Αμβούργου αν και ανέκαθεν προτιμούσα να επισκέπτομαι το Kunsthalle του Αμβούργου, είτε πρόκειται για τη μόνιμη έκθεση του Kunsthalle του Αμβούργου είτε για τις εκάστοτε έκτακτες εκθέσεις του Kunsthalle του Αμβούργου, και οποιαδήποτε άλλη αίθουσα τέχνης, μονάχος, κατά την επίσκεψή μας στο Kunsthalle του Αμβούργου, έκανε το σχόλιο, «ήταν τότε που ζωγράφιζαν αυτές τις μαλακίες» και στο βλέμμα μου απορίας, έκπληξης και ίσως ηλιθιότητας και στο αργοπορημένο μου σχόλιο, «όλη η ιστορία της ζωγραφικής είναι γεμάτη από…», το οποίο δεν ολοκληρώθηκε, ο φίλος μου, κατά την επίσκεψή μας στο Kunsthalle του Αμβούργου και μέσα στην αίθουσα της έκτακτης έκθεσης του Max Ernst όπου κρέμονταν ολόγυρα τα κολάζ με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst, συνεπώς αμφότεροι κοιτάζοντας τα κολάζ με τίτλο Μία Εβδομάδα Καλοσύνης του Max Ernst, εξήγησε, «αυτά τα σουρεαλιστικά, εννοώ», πάνω στο οποίο ένιωσα ιδιαίτερα ηλίθιος στην ανικανότητά μου να απαντήσω κάτι έξυπνο αλλά και πέρα για πέρα αποστομωμένος διότι, λέει ο φίλος μου, η ζωγραφική δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μία ψευδολογία, ναι, μία εκλεπτυσμένη ψευδολογία που απευθύνεται στους ουτιδανούς και αμβλύνοες οπαδούς μίας οιονεί φασιστικού τύπου, intelligentsia, οι οποίοι ξελογιάζονται, λέει ο φίλος μου (και πάλαι ποτέ ζωγράφος), με την ιδέα να διεκδικούν όλη τους τη ζωή την ευκταία θέση στη βρωμερή ελίτ, με αποτέλεσμα καθετί που αφορά στη ζωγραφική και γενικά στην τέχνη να προσεγγίζεται άκριτα, ανόητα, καιροσκοπικά και το χείριστο, φλύαρα και ακριτόμυθα, λέει ο φίλος μου (ο οποίος πάνω από μία δεκαετία έχει να σχεδιάσει οτιδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο), οπότε, σε μία τέτοια αμιγώς ακαδημαϊκή φάρα, όπως ονομάζει ο φίλος μου το κλειστό κύκλωμα της τέχνης, ένα τέτοιο ονειδιστικό σχόλιο, ακόμα κι αν περιέχει ύβρη, ακούγεται σωτήριο.

ΑΓΩΓΙΜΟΤΗΤΑ

2009-03-03T13:56:00.000+02:00

Το σύνηθες σκηνικό μου: είχαμε κάνει σεξ, έπειτα από δυο-τρεις οργασμούς σηκώθηκε πρώτη να πάει στο μπάνιο να πλυθεί, στο δωμάτιο ήταν διάχυτη – και ίσως λίγο εντονότερη από το ορθόδοξο – η Island Kiss της Escada, άκουγα Satie – αλλά στην εισαγωγή του τέταρτου από τα Gnossiennes, θυμήθηκα πως είχα αφήσει το θερμοσίφωνο αναμμένο, οπότε σηκώθηκα έτσι όπως ήμουν, γυμνός – και ξυπόλυτος κι έκανε και κρύο –, πήγα στον πίνακα του ηλεκτρικού, άνοιξα το τζάμι και κατέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου, πάνω στο οποίο σκέφτηκα πως είναι πραγματικά επικίνδυνο να κατεβάζει κάποιος το διακόπτη του θερμοσίφωνου τη στιγμή που κάποιος κάνει μπάνιο, οπότε ξανανέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου. Επειδή όμως βρίσκω ανόητες όλες αυτές τις οδηγίες, από πείσμα και αντίδραση ξανακατέβασα το διακόπτη του θερμοσίφωνου πάνω στο οποίο πετάχτηκε μία κυανή σπίθα από το διακόπτη του θερμοσίφωνου. Βρήκα την κυανή σπίθα πραγματικά πολύ όμορφη, οπότε ανέβασα πάλι το διακόπτη του θερμοσίφωνου βάζοντας περισσότερη ισχύ αυτή τη φορά αλλά δεν πετάχτηκε καμία σπίθα, πάνω στο οποίο πείσμωσα και κατέβασα πάλι το διακόπτη του θερμοσίφωνου απότομα, αλλά πάλι δεν πετάχτηκε καμία σπίθα. Αισθανόμουν το δάπεδο παγωμένο στις πατούσες μου και κατουριόμουν. Θύμωσα· ανέβασα και κατέβασα με μανία το διακόπτη του θερμοσίφωνου αρκετές φορές και πολύ γρήγορα μέχρι ο διακόπτης του θερμοσίφωνου να βγάλει αυτή την όμορφη κυανή σπίθα αλλά εις μάτην.
Είναι στο μπάνιο καμιά βδομάδα τώρα και δε λέει να βγει.

ΟΝΕΙΡΩΞΗ

2009-03-03T13:52:00.000+02:00

Είχε ήδη βραδιάσει όταν τους είδα και τους τρεις μέσα στην καφετέρια να προσπαθούν να στεγνώσουν τα ρούχα τους και τα μαλλιά τους από τη βροχή, λες κι ήταν φτιαγμένοι από ζάχαρη. Δεν ήθελα να μπω μέσα ακόμα. Έτρωγαν κάτι με λαιμαργία. Παρατηρούσα για αρκετή ώρα τις αμβλύνοες φάτσες τους. Μασουλούσαν ακατάπαυστα ακόμα κι όταν μιλούσαν και ήταν πραγματικά εξαιρετικά ομιλητικοί εκείνη τη βραδιά. Ψιθυριστές όλοι τους, σκέφτηκα· όρχεις που για σπερματοζωάρια φέρουν νεκρές ιδέες και για ονείρωξη επαφίενται σε εκκρίσεις απωθημένων ονείρων, ενίοτε γένους θηλυκού. Κοιτούσαν τα ρολόγια τους κι αναρωτιόντουσαν που να είμαι, γιατί δε φάνηκα ακόμα. Καταβρόχθισαν αυτό το μίζερο που έτρωγαν και παρήγγειλαν και δεύτερο πιάτο· αυτή η παραγγελία δεύτερου πιάτου ταίριαζε απόλυτα στη μετριότητά τους, σκέφτηκα. Τους παρατηρούσα μουλιάζοντας στη βροχή όση ώρα έτρωγαν με λαιμαργία αυτό το δεύτερο πιάτο και ταυτόχρονα όση ώρα μιλούσαν μασουλώντας.
Βράχηκα πολύ εκείνη τη νύχτα.

ΕΛΛΗΝΟΦΟΒΙΑ

2009-02-27T13:14:00.009+02:00

Ο Hitler μπροστά στο Δισκοβόλο του Μύρωνα στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, 1938

Είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε ελάχιστα τον τηλεοπτικό διαγωνισμό ανάδειξης Ελλήνων με συντονιστή ένα πιόνι της Bilderberg.
Ορισμένες σκέψεις:
Όποιοι και να βγουν, σε οιαδήποτε σειρά, πάλι Έλληνες θα είναι.
Κανείς δεν ψήφισε Nietzsche; Έχετε διαβάσει τα δοκίμιά του για την τραγωδία; Μήπως είναι πιο ατόφιος Έλληνας από αυτόν τον ανατολίτη τον Πλάτωνα που άνοιξε το δρόμο για την πραότητα του χριστιανισμού; Αλλά εδώ δεν αφήνουμε τους Αλβανούς να σηκώσουν τη σημαία μας (άσχετα με το αν γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα καλύτερα από εμάς), το Γερμανό θα ψηφίσουμε;
Και γιατί όχι; Εδώ ψηφίσαμε το Μέγα Αλέξανδρο! Πώς; Είναι Έλληνας; Δεν το αμφισβητούμε εμείς, αλλά όλοι οι άλλοι. Θα ήμασταν περήφανοι πάντως να μας καταλόγιζαν έναν ιμπεριαλιστή στην Ελληνική ιστορία μας – κάτι που στέκεται σα βαρίδι… στη Γερμανική! (Ειρήσθω εν παρόδω, ο Hitler λάτρευε τα αρχαία ελληνικά αγάλματα, το γνωρίζατε αυτό; – Ψηφίστε τον!) Βέβαια, δεν έχουμε πρόβλημα να ψηφίζουμε ανθέλληνες, εξάλλου αναδείξαμε τον Πλάτωνα!
Ναι, θα ψηφίζουμε αλλοδαπούς, αρκεί να μας φέρνουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά τη σημαία δεν τη σηκώνουν!
Αλήθεια, είδαμε κάπου στα αποτελέσματα τον Otto Friedrich Ludwig von Wittelsbach; Εάν αναίσχυντα λέμε πως ο Όθωνας ήταν Έλληνας, με τί σοβαρότητα θα διεκδικήσουμε την ελληνικότητα του Αλεξάνδρου; Προτείνουμε τη διεκδίκηση της ελληνικότητας του Otto Rehagel.
Όπως επίσης δεν έχουμε πρόβλημα να ψηφίζουμε Σκοπιανούς: όπως τον Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ιλλυρικής καταγωγής, γεννημένο στο Tauresium των Σκοπίων. Ελληνικό και το Βυζάντιο! (Μήπως θα έπρεπε να ψηφίσουμε Λιακόπουλο; Μήπως η Άρια Φυλή αποτελείται από Έλληνες;)
Έλληνες, ξεχάσαμε τον αισθησιασμό μας; Πουθενά ο Επίκουρος; Κάπου εκεί χαμένος στην παρεξηγημένη αθεΐα του…
Αλλά κι οι μικροπωλητές (επειδή η χώρα μας δεν έχει και καμιά σπουδαία αξία) δεν έλειψαν: Παπανδρέου, ο μέγας ηγέτης και έσχατος λαοπλάνος. Τόσο μεγάλος λαοπλάνος που δέχεται ψήφους ακόμα και μετά θάνατον!
Εάν μπαίναμε στον κόπο να ψηφίσουμε, θα ψηφίζαμε Χατζηχρήστο, Φωτόπουλο, Βέγγο. Σας έκανε βρε ποτές ο Πλάτωνας να γελάτε και συνάμα να κλαίτε από μία αυθόρμητη επίδειξη ανθρώπινης ευαισθησίας; Αλλά, μην είμαστε και πλεονέκτες…
Ευτυχώς, ο Βελουχιώτης δε λησμονήθηκε.
Ούτε ο Λαμπράκης.
Φυσικά, όλοι οι άσχετοι περί τέχνης έτρεξαν να ψηφίσουν αυτόν τον άτεχνο και kitsch ζωγράφο, Θεοτοκόπουλο. Εάν έβγαλε κάτι αξιόλογο η Κρήτη, αυτό ήταν ο Καζαντζάκης και οι μαντινάδες – και τα Ζωνιανά!
Ευτυχώς, ο Τσιτσάνης δε λησμονήθηκε.
Πουθενά ο Mustafa Kemal Atatürk; Θεσσαλονικιός δεν ήταν;
Τελικά, όση ηλιθιότητα, μικροπρέπεια, ματαιοδοξία, ποταπότητα, χαμέρπεια, ουτιδανότητα, επιτηδευμένη χοντροκοπιά και αγραμματοσύνη επιδεικνύουμε σα λαός σε μια πολιτική ψηφοφορία, άλλη τόση και περισσότερη μας δέρνει όταν ψηφίζουμε – ποιους; – τους εαυτούς μας σε μια πέρα για πέρα μικροαστική, λαϊκίστικη και παραπλανητική (γι αυτό και ύποπτη) τηλεοπτική εκπομπή.

ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ

2009-01-25T17:00:00.001+02:00

Τους είδα από μακριά, καθισμένος στη θέση μου στην κεντρική σειρά της κινηματογραφικής αίθουσας και δίπλα στο διάδρομο, συνεπώς έτοιμος για μία τέλεια ακουστική και οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με άνεση, να κατεβαίνουν το διάδρομο μέχρι να φτάσουν στην πρώτη σειρά, ήτοι ακριβώς μπροστά από την οθόνη, απ’ όπου αναπόφευκτα θα πιάνονταν οι λαιμοί τους και θα γίνονταν θύματα ενός πέρα για πέρα αλλοιωμένου και μπασταρδεμένου από το ολικό μασούλημα των pop-corn, nachos, ζαχαρωτών και λοιπών παχυντικών ουσιών και το ρούφηγμα των αναψυκτικών, ακουστικού θόλου – λες και φοβόντουσαν να δώσουν τον αριθμό της πιστωτικής στο διαδίκτυο έτσι ώστε να έχουν μια καλή θέση, οι ευθυνόφοβοι και εκ γενετής φειδωλοί. Ο ένας έφερε το γνωστό του χαζοχαρούμενο ανθυπομειδίαμα και ορισμένα απωθημένα περί του Υψηλού και ο άλλος μία φιληδονία για το Φουτουριστικό κίνημα και, ως είθισται, το γνωστό σύμπλεγμα κατωτερότητας που το έσερνε σα βαρίδι στο διάδρομο της κινηματογραφικής αίθουσας. Αμφότεροι έφεραν για διακοσμητικά, τις αδερφές κοινού τους φίλου, δύο γελοία θηλυκά στα τελευταία στάδια παρακμής και ταυτόχρονα στις απαρχές του γήρατος – λες και κατάφεραν ποτέ, τα κνώδαλα, ήτοι οι πάλαι ποτέ εγκάρδιοι φίλοι μου, να βγάλουν μια γκόμενα της προκοπής. Η κινηματογραφική παράσταση επρόκειτο για μία χολιγουντιανή παραγωγή και κατά το ειωθός (ως τέτοια), μία πενιχρή προσέγγιση της παρακμής και του γήρατος, βασισμένη σε διήγημα ενός από τους πλέον επιφανείς – και επιφανειακούς – αμερικανούς συγγραφείς. Τέλεια ταύτιση μετριότητας της ταινίας και των φίλων μου, σκέφτηκα. Ναι, σίγουρα, μία πέρα για πέρα κατάλληλη επιλογή για το είδος τους.
«Δε θα τους χαιρετήσεις;», ρώτησε η Μάγδα.
«Ας έρθουν αυτοί.»
«Μα δε σε είδαν.»
«Ε… ούτε κι εγώ τους είδα.»

ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ

2008-12-13T21:42:00.003+02:00

Σήμερα το πρωί, στη Γλυφάδα, είδαμε να καίγεται το κατάστημα της αλυσίδας McDonald’s· επρόκειτο, ακούσαμε, για εμπρησμό. Να λοιπόν που δεν ενεργούν μονάχα οι καλλιτέχνες στο διάκενο μεταξύ τέχνης και ζωής (Rauschenberg) αλλά και οι βαφτισμένοι από το κράτος, τρομοκράτες. Και πριν κατηγορήσετε τον υπογράφοντα ως συνήγορο εγκληματικών πράξεων και βάναυσο ή – όπως ουκ ολίγες φορές έχει ακουστεί από θηλυκά στόματα – ανήθικο (επειδή η μολότοφ ρίχτηκε στον παιδότοπο του καταστήματος της αλυσίδας McDonald’s), αναλογιστείτε: οι γονείς των παιδιών που έπαιζαν στον παιδότοπο είναι λιγότερο επικίνδυνοι που στουμπώνουν τα παιδιά τους με τα σκουπίδια των McDonald’s; (– Κι ας μη μιλήσουμε για τα πνευματικά σκουπίδια και τη nouveau riche παιδεία των Νοτίων Προαστίων).

Jake & Dinos Chapman, Μοντέλο για McDonald's στην έκθεση Bad Art for Bad People, Tate Liverpool, 15 Δεκεμβρίου 2006 - 4 Μαρτίου 2007

ΕΠΩΔΗ

2008-12-10T14:03:00.005+02:00

Αντιμετωπίζουμε μία πέρα για πέρα οργανωμένη ουτιδανότητα, μία a priori καταδίκη των ιδεών που μπορούν να προβούν επικίνδυνες για την υπάρχουσα κατάσταση αποχαύνωσης και ολικής αποβλάκωσης των νέων, ναι, οι ιθύνοντες δεν μπορούν να ανεχτούν οτιδήποτε τάσσεται ενάντια στην τιμαλφή τάξη τους ή το αμιγώς αξιοκρατικό σύστημά τους που αναιδώς βαφτίζουν «ορθολογιστικό» – τα σαγηνευτικά προϊόντα του οποίου, αφειδώς καταναλώνουμε καθημερινά, αυτή είναι η αλήθεια.
Χάνουμε τη ζωή μας από ένα άμυαλο πιόνι που ονομάζεται Ειδικός Φρουρός – ναι, Φρουρός της κρατικής, και τελικά παγκόσμιας, τρομοκρατίας –, φωνάζουμε για το δίκιο μας και χάνουμε τη ζωή μας από μία σφαίρα από έναν Ειδικό Φρουρό, επαναστατούμε με το μυαλό των 15 ετών και χάνουμε τη ζωή των 15 ετών από μία σφαίρα από το όπλο του Ειδικού Φρουρού, βλέπουμε στην τηλεόραση τις δηλώσεις που κάνει αυτός ο Ειδικός Φρουρός, αυτό το κατακάθι της κρατικής χαμέρπειας και κυβερνητικής ποταπότητας, ναι, αυτό το απροκάλυπτο άλλοθι για τους ιθύνοντες που προκαλεί αναγούλα και αδήριτη οργή.
Με αφορμή τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ας ανατρέξουμε:

Νοέμβρης του 2005: Εκτελείται εν ψυχρώ στο δρόμο ο Louis Sévèke, ολλανδός ακτιβιστής, συγγραφέας και δημοσιογράφος, οι ιδέες του οποίου, πολύ απλά, δε χωρούσαν στο πλάνο για το «νέο θαυμαστό κόσμο» τους (κατά Huxley).

Σεπτέμβριος του 2005: Εκτελείται μυστηριωδώς ο Norman Bocar, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Φιλιππίνες.

Αμφότερων θυμάτων οι υποθέσεις, παραμένουν ανοιχτές.

Η λίστα είναι ατέλειωτη αλλά ας μη μακρηγορούμε: αυτό που φαίνεται είναι ότι υπάρχει ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο που ευνοεί τους πραγματικούς τρομοκράτες, αυτούς τους ελάχιστους δειλούς που κινούν τα πολιτικά και κυβερνητικά νήματα και κρύβονται όχι πίσω από μία κουκούλα, αλλά πίσω από τα προσωπεία της ηθικής, της λογικής, της θρησκείας, της τάξης και του νόμου.
Και εάν περιμένουμε το φόνο ενός παιδιού που επαναστατεί με όλη του την αφέλεια και τη γοητεία του και το δυναμισμό του που φορά μπλουζάκια των Sex Pistols και δε δειλιάζει μπροστά στα όργανα της τάξης, για να αφυπνιστούμε, τότε δεν είμαστε καλύτεροι από το δολοφόνο εκείνου του παιδιού, διότι είμαστε κι οι ίδιοι πιόνια του συστήματος το οποίο εκμηδενίζει αυτά τα παιδιά, ναι, είμαστε οι ίδιοι οι δολοφόνοι των ψυχών αυτών των παιδιών, είμαστε οι πάλαι ποτέ επαναστάτες του κατεστημένου και νυν πουλημένοι κωλόγεροι του ίδιου του κατεστημένου, είμαστε οι θεωρητικοί που εκ του ασφαλούς μιλάμε, γράφουμε, αναλύουμε, ξεφουρνίζουμε φληναφήματα στα παραθυράκια, εκδίδουμε ακριτομυθίες, πλέκουμε επωδές «για το χαμό», πίνουμε Starbucks, κλείνουμε την τηλεόραση, κλάνουμε, κοιμόμαστε – και κοιμόμαστε και κοιμόμαστε και κοιμόμαστε (ν φορές με ν να τείνει στο άπειρο).

ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ

2008-11-30T12:37:00.002+02:00

Μάθαμε χωρίς να εκπλαγούμε πως στην Κρήτη, στο νομό Ηρακλείου, σε ένα χωριό, 35χρονος ιερέας «κακοποιούσε βάναυσα» την 26χρονη σύζυγό του. Εκείνη είχε πάει να μαζέψει χόρτα με τον πατέρα της όταν ο σύζυγός της ήρθε και τη βρήκε να μαζεύει χόρτα με τον πατέρα της. Λογομάχησαν, ακούσαμε, έτσι εκείνος την έβαλε μέσα στο αυτοκίνητό του με βία, την οδήγησε ως το ερημικό εκκλησάκι του Αγίου Στυλιανού όπου την έδειρε, έπειτα την κουβάλησε πάλι στο αυτοκίνητό του, την έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο και ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο, προσπάθησε να την πετάξει έξω από το αυτοκίνητο, ενώ, δηλαδή, το αυτοκίνητο βρισκόταν εν κινήσει. Η σύζυγος του ιερέα προσπάθησε να πιαστεί από την πόρτα του εν κινήσει αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να συρθεί αρκετά μέτρα μέχρι να πέσει στο οδόστρωμα. Ο ίδιος ο ιερέας κατήγγειλε στον αστυνομικό σταθμό του Τυμπακίου πως η σύζυγος του ιερέα πετάχτηκε από μόνη της έξω από το αυτοκίνητο. Ο ιερέας, μάθαμε, κακοποιούσε τη σύζυγο του ιερέα μπροστά στα παιδιά αμφότερων από τότε που παντρεύτηκε τον ιερέα, δηλαδή το 1999.
Οι απόψεις διίστανται για το αν η κακοποίηση εκ μέρους του ιερέα οδήγησε τη σύζυγο του ιερέα σε κατάθλιψη και δεκαήμερη νοσηλεία στην ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ηρακλείου, ή vice versa, δηλαδή εάν η κατάθλιψη οδήγησε στη δήλωση της κακοποίησης.
Τα ευρήματα του ιατροδικαστή, ο οποίος εξέτασε το κορμί της συζύγου του ιερέα, συμφωνούν με τις δηλώσεις της συζύγου του ιερέα. Μία αιτία κακοποίησης, μάθαμε, ήταν η ζήλια – εκ μέρους του ιερέα. Ο ιερέας συχνά κλείδωνε τη σύζυγο του ιερέα στο σπίτι και της απαγόρευε να βλέπει τους γονείς της.
Τα Μ.Μ.Ε. έκαναν λόγο για «τερατώδη συμπεριφορά». Επιτέλους, ο χριστιανός έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο.

ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ

2008-11-26T10:56:00.002+02:00

Με ενθουσιασμό και συγκίνηση παρακολουθήσαμε την παράσταση του Thomas Bernhard, Ritter, Dene, Voss, την προηγούμενη εβδομάδα στο θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης. Συγχαίρουμε το σκηνοθέτη και ηθοποιό Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο για την ποιοτική και πέρα για πέρα μη εμπορική επιλογή – αν όχι για την προσέγγιση.
Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα σα χώρα να δεχτούμε τον Bernhard – ή έστω ένα θεατρικό έργο του Bernhard – και ουδέποτε θα είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον Bernhard όσο εθελοτυφλούμε στη σημερινή (και παρελθοντική) κατάσταση της χώρας μας και του κράτους μας. Δε φταίει η ρηχή και μάλλον πρόχειρη προσέγγιση του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου (από την επιλογή του να ανεβάσει Bernhard, συμπεραίνουμε πως ίσως να ’χει διαβάσει και κάνα δυο αράδες), ούτε η συνταγή της μέγαιρας που χρησιμοποιεί άτεχνα η Μαρία Καψή (ένα πασάλειμμα Hitchcock, ένα πασάλειμμα Bergman, και ιδού η ελληνική απομίμηση), ούτε και η καημενούλα η Μάντυ Λάμπου που καλά θα κάνει να περιοριστεί στις ελληνικές σαπουνόπερες απογευματινής ζώνης και να αφήσει τα «ματινέ» στους επαΐοντες – ή απλά, δοκησίσοφους. Φταίει το ότι όταν διαβάζουμε Steinhof, μεταφράζουμε Steinhof, αποδίδουμε Steinhof, ανεβαίνουμε στο σανίδι και ξεστομίζουμε Steinhof και εν τέλει, το θεατή ποσώς τον ενδιαφέρει το Steinhof ή οποιαδήποτε άλλη κλινική της Βιέννης, ή ακόμα και οποιοσδήποτε διευθυντής της κλινικής της Βιέννης ή οποιοσδήποτε βοηθός διευθυντή της κλινικής της Βιέννης. Έχουμε χρέος να τολμήσουμε ως (αυτοαποκαλούμενοι) καλλιτέχνες του σανιδιού να αντικαταστήσουμε το Steinhof με την Κασταλία, λόγου χάρη, ή ακόμα, το διευθυντή της κλινικής της Βιέννης με το όνομα Λυμπέρης, λόγου χάρη, ή το βοηθό του διευθυντή της κλινικής της Βιέννης με το όνομα Λαζανάκης, λόγου χάρη, έτσι ώστε ο θεατής (το κάθε απαίδευτο θηλυκό των Βόρειων προαστίων με Armani ταγιέρ και Opium κολόνια ή ο κάθε πρωτοετής φοιτητής που κατά το ειωθός φλερτάρει άκριτα με ιδέες της Αριστεράς) να μπορέσει να παρακολουθήσει Bernhard προσαρμοσμένο στα ελληνικά μας δρώμενα και όχι ως εκπρόσωπο μίας ελιτίστικης Βιεννέζικης κουλτούρας, την οποία ο ίδιος ο Bernhard απεχθανόταν – ας θυμηθούμε μονάχα το σκάνδαλο που προκάλεσε ο Bernhard το 1988 στην πρεμιέρα του έργου του, Heldenplatz (η Πλατεία των Ηρώων, όπου το 1938, ο Hitler ανακοίνωσε την προσάρτηση της Αυστρίας στο γερμανικό ράιχ) και ας αποπειραθούμε με ήθος και χωρίς μικροαστικούς δισταγμούς (που είναι ηλίου φαεινότεροι στην παράσταση που παρακολουθήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα), να προσαρμόσουμε ένα τέτοιο έργο στα δικά μας δρώμενα με τους δικούς μας πολιτικούς, αυτούς τους αυλικούς μικροπωλητές που χτυπούν τις πύλες των πριγκιπάτων της Ευρώπης και των δικτατοριών της Αμερικής για να πουλήσουν τη χώρα μας σε καλή τιμή, όπως λέγεται, (η αξιότιμη οικογένεια Παπανδρέου, λόγου χάρη) που εμείς ψηφίσαμε.

17455

2008-11-12T20:42:00.006+02:00

Οκτώ σκίτσα

Ο Τίμαιος όταν βρίζει, λέει «μαλάχα» αντί για «μαλάκα» και από το Αμβούργο νοσταλγεί τον Άλιμο (και vice versa στις καλοκαιρινές του επισκέψεις), ο Αλμπέρτο λέει «μπο χο χο» και κοροϊδεύει το φουτουρισμό, ο Λογγίνος αγαπά το υψηλό, την αρχιτεκτονική και τους εξωγήινους αλλά γελά φωναχτά και οι δύο προαναφερθέντες τον κοροϊδεύουν, ο Μέλιος σπούδασε ζωγραφική και το παίζει κυνικός, κουλτουριάρης και αριστερός (παρά την Chrysler), η Αθηνά τρακάρει (όχι την Chrysler) επειδή είναι απρόσεχτη και τη φωνάζουμε ξανθιά, η αδερφή της η Έλη όταν τη λέμε απρόσεχτη (επειδή τρακάρει το νυν αυτοκίνητο της Αθηνάς) παρεξηγείται και κλαίει αλλά σε τρεις μήνες μας συγχωρεί (παρά την αποχή από το σεξ και τη χυλόπιτα από το Μέλιο), η Κυριακή λέει «α πα πα» και κεντρίζει το ενδιαφέρον των αρσενικών (αλλά είναι ρηχή στις σχέσεις της), η δίδυμη αδερφή της δε λέει «α πα πα» και επίσης κεντρίζει το ενδιαφέρον των αρσενικών (αλλά είναι ρηχή στη σχέση της), και τώρα σκεφτόμαστε ότι όσο αποκρουστικοί μας φαίνονται όλοι τούτοι και όσο γκροτέσκα μας φαίνονται τα μούτρα τους και όσο προσπαθούμε να αποφεύγουμε να τους χρησιμοποιούμε ως μοντέλα τόσο καταφεύγουμε σ’ εκείνους για έμπνευση.

Cy Twombly, Untitled VII από τη σειρά Bacchus, 2005, λάδι σε καμβά, 128" x 195"

ΠΕΡΙΦΟΡΑ

2008-11-12T19:57:00.009+02:00

Το ελαφρυντικό που προσάπτουμε δίχως δεύτερη σκέψη, όπως λέγεται, στον 31χρονο φίλο μας από την Αλεξανδρούπολη ο οποίος σκότωσε την 25χρονη σύζυγό του με μαχαίρι, στη συνέχεια έκοψε το κεφάλι της και κατέληξε να περιφέρεται στο Βούρβουλο της Σαντορίνης με το μαχαίρι και το κεφάλι της γυναίκας του στα χέρια του, είναι (το δίχως άλλο) πως το θύμα πρόκειται για δασκάλα. Από το γεγονός πως ο φίλος μας από την Αλεξανδρούπολη εργαζόταν ως μάγειρας σε ξενοδοχείο στο Ημεροβίγλι, συμπεραίνουμε πως το μαχαίρι ήταν μαχαίρι του σεφ (αν και δε γνωρίζουμε εάν ήταν habitat ή WMF).
Το ότι ο φίλος μας είχε προ δεκαετίας, παρουσιάσει προβλήματα ψυχωσικής φύσεως και για ένα χρονικό διάστημα, μέχρι το 2000, υποβλήθηκε σε φαρμακευτική αγωγή, δεν πιστεύουμε πως παίζουν ρόλο στην απόφασή του να αποκεφαλίσει τη δασκάλα, ναι, ακόμα και αν η δασκάλα έφερε συνολικά δέκα μαχαιριές (εκ των οποίων οι επτά έγιναν αφού πέθανε η δασκάλα) και ακόμα και αν η πρώτη φάση του αποκεφαλισμού της δασκάλας έλαβε χώρα όσο η δασκάλα βρισκόταν εν ζωή.
Εν κατακλείδι, λόγω του προαναφερθέντος ελαφρυντικού, προτείνουμε την άμεση απελευθέρωση του φίλου μας.

Από το Αλφαβητάριο, επανεκδομένο από τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη, Δεκέμβριος 1993, σελ. 78. Εικονογράφηση Κώστα Π. Γραμματόπουλου.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

2008-11-10T11:06:00.001+02:00

Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε

τους μαργαρίτας υμών, έμπροσθεν των χοίρων…
Ματθ. ζ΄:6

«Είναι εντελώς ανόητη», ακούσαμε προσφάτως χωρισμένο φίλο μας με ακαδημαϊκή παιδεία να λέει την προηγούμενη εβδομάδα. «Εάν έμενε μαζί μου», συνέχισε κυνικά, «θα μάθαινε και πέντε πράματα. Τώρα, ζώο ήταν, ζώο θα μείνει», καταλήγοντας πως «μου θυμίζει κάτι ανεκπαίδευτες – και απαίδευτες – σκύλες.»
Θελήσαμε να σχολιάσουμε τις δηκτικές δηλώσεις του αλλά σκεφτόμενοι με δέος τα τοιχοκολλημένα κορνιζαρισμένα πτυχία πίσω από την πολυθρόνα του με τη δερμάτινη επένδυση, αποφασίσαμε, μα τον κύνα, απλά να βελάσουμε.

ΑΥΠΝΙΑ

2008-11-10T10:49:00.001+02:00

«Εξάλλου», μας εξήγησε ο φίλος μας τις προάλλες, «δύο πράγματα δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ τη νύχτα: ο έρωτας και αυτά τα γαμημένα τα περιστέρια που έχουν κάνει φωλιά έξω από το παράθυρό μου».

ΚΥΛΙΣΗ

2008-11-10T10:46:00.000+02:00

Γνωρίζαμε κάποια κοπέλα η οποία ξεχνούσε πάντοτε να κλείνει τα καπάκια σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο, όπως το σωληνάριο της οδοντόπαστας, το μπουκάλι με το σαμπουάν, ή ακόμα και το μπουκάλι με το αφρόλουτρο. Όταν, έπειτα από κάποιο διάστημα γνωριμίας, καλέσαμε, κατά το ειωθός, συγγενείς της στο σπίτι μας και τους φιλοξενήσαμε, προσέξαμε προς έκπληξή μας, πως όλοι οι συγγενείς της, ανεξαιρέτως, άφηναν τα καπάκια ανοιχτά σε σωληνάρια και μπουκάλια που αφορούσαν στο μπάνιο. Συμπεράναμε πως επρόκειτο για τις περιπτώσεις όπου κύλησε ο τέντζερης, όπως λέγεται, αλλά καπάκι δε βρήκε.

ΧΡΗΣΜΟΔΟΣΙΑ

2008-11-10T10:42:00.000+02:00

Το Τρίτο είχε αφιέρωμα στο Satie, το κρεβάτι μου ήταν ξέστρωτο, η νυν ξεφύλλιζε νωχελικά μία φυλλάδα της οποίας ο εκδότης πείστηκε πως θα ήταν ίσως καλή ιδέα να εκδώσει μερικές από τις αράδες μου στη φυλλάδα του, ήθελα να πάω για ντους για να ξεπλύνω τον ιδρώτα της και τα λοιπά υγρά που εκκρίθηκαν όσο κάναμε σεξ από πάνω μου αλλά στο φως των κεριών ήταν δύσκολο να τελειώσω μία ιστορία του Σαρίκα από τη συλλογή Ψίχουλα, την οποία άρχισα να διαβάζω τη στιγμή ακριβώς που εκκρίθηκαν τα προαναφερθέντα υγρά και στο δωμάτιο πλανιόταν η Fuel for Life της Diesel και ένα ίχνος από κέικ σοκολάτα πορτοκάλι.
«Γιατί γράφεις συνεχώς για τις πρώην σου;», με ρώτησε ναζιάρικα.
Δεν απάντησα. Δεν ήθελα να διακόψω το Satie. Ούτε το Σαρίκα.
«Δεν έχεις γράψει τίποτα για μένα…», παραπονέθηκε προσποιούμενη επιδεικτικά πως διάβαζε μια ιστορία μου στη φυλλάδα.
Η προσοχή μου είχε στραφεί σε κάποια βιογραφικά στοιχεία του Satie.
Σηκώθηκε πρώτη και πήγε στο μπάνιο.
«Γράφω για τις πρώην μου επειδή ακριβώς είναι πρώην», της είπα όταν άκουσα να τραβάει το καζανάκι (τη στιγμή ακριβώς που άρχιζε το πρώτο από τα Ogives). «Για σένα, ποιος ο λόγος να γράψω οτιδήποτε;» Συνέχισα την ιστορία του Σαρίκα. Μέχρι να βγει από το μπάνιο, είχα τελειώσει άλλες τρεις. Άκουγα το τρίτο από τα Ogives.
«Ούτε μία ιστοριούλα για το κορίτσι σου;», με μάλωσε. Δεν είχε ακούσει λέξη απ’ ό,τι της είπα πριν.
«Έτσι όπως πάμε», απάντησα τελικά, «πολύ σύντομα θα αρχίσω να γράφω και για σένα.»
Χάρηκε.

ΑΜΒΛΥΩΠΙΑ

2008-11-07T01:06:00.001+02:00

Προ ολίγων μηνών αποπειραθήκαμε να αποτρέψουμε φίλο μας, πάσχοντα από αμβλυωπία, να συναναστραφεί γνωστή μας με την επιχειρηματολογία πως η γνωστή μας είναι ρηχή, ανόητη, μπερδεμένη (λόγω, ίσως, πατρικών απωθημένων ή απλούστατα, νοθογένειας), ποταπή, ψευδολόγος, ασυνεπής, αναξιόπιστη, οπισθόβουλη, αφιλόξενη, άχρηστη ως οικοδέσποινα (και γενικότερα, ως άνθρωπος – αν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τέτοιος), ψιθυρίστρια, κοντόθωρη, ανώριμη, ψυχοσυναισθηματικά διαταραγμένη (ευφημισμός!), ανηλεής, αναποφάσιστη, ματαιόδοξη, ανοικτίρμων, κυκλοθυμική, ανισόρροπη, ευθυνόφοβη, αμβλύνους, άτεχνη, ακαλλιέργητη, επιδερμική – και αναμφίβολα επιπόλαιη – στις σχέσεις της, δειλή, ευτελής, πέρα για πέρα εφήμερη – γενικά, διέπεται από όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου (και διαχρονικού!) νεοφεμινιστικού θηλυκού· τώρα, σκεφτόμαστε, ίσως δε θα έπρεπε να είχαμε προβεί στην προαναφερθείσα απόπειρα, διότι οι δυο τους, όντως, ναι, ταιριάζουν απόλυτα.
(Μας έλειψαν και οι δυο, αυτή είναι η αλήθεια.)

Glissando

2008-10-23T21:48:00.002+03:00

Αισθητική, κανόνες, δοκίμια, θεωρίες, κριτικές, κυνικά σχόλια, μειδιάματα, αποφθέγματα καλλιτεχνών, εκθέσεις, εγκαίνια, μεταφυσική, Blavatsky, τζαζ, βραβεία, φεστιβάλ, σημειολογία, Nietzsche, Πλάτωνα, Bach, ζωγράφους, γλύπτες και λοιπούς καλλιτέχνες (να φαν’ κι οι κότες από δαύτους!), δυσαρμονίες, Ξενάκη, glissandi, αριστερούς, δεξιούς, μαλάκες, επαΐοντες, ψευδολόγους, καθηγητές, αγιογράφους, κι άλλους μαλάκες, κι άλλους καλλιτέχνες, οδοιπόρους στην πάχνη, τιμητικές πλάκες, λογύδρια, Wagner, lexotanil, ημερίδες, εφημερίδες, Αντί, Art Forum, βιβλιοθήκες, φωτοτυπικά, μουσική, πολλή μουσική, φτηνό κόκκινο κρασί σε εγκαίνια ομαδικών εκθέσεων ανερχόμενων καλλιτεχνών, Armani, φεμινισμό, ουτιδανά τσιράκια, ακαδημαϊκούς ουραγούς, Adorno, κάμερες, δημοσιογράφους, μαθήματα, εξεταστικές, Piero della Francesca, χοντρές και απαίδευτες ιστορικούς τέχνης, μεταπτυχιακά, χυτήρια, βροχή, έρωτες μιας νύχτας, πειραματισμούς, μαύρο, άσπρο, κόκκινο, λάδια van Gogh, πράσινο σαπούνι, νέφτι – καταντά, ναι, σχιζοφρενικό αν καλοσκεφτεί κανείς τις υπέρογκες ποσότητες σκουπιδιών που έπρεπε να καταναλώσουμε για να κάνουμε τέχνη. (Δυσκοίλιοι καλλιτέχνες όλοι μας, βρήκαμε τα σκουπίδια ταυτόχρονα σαγηνευτικά και ιδιαίτερα δύσπεπτα με απόρροια μια ελιτίστικη καούρα στο στομάχι, ένα ακαδημαϊκό κόψιμο στην κοιλιά και ένα καλλιτεχνικό και πάνω απ’ όλα εκλεπτυσμένο χέσιμο à la Hieronymus Bosch.)

ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ

2008-10-06T14:47:00.001+03:00

Μία σημειολογική παράλειψη

Έχουμε ακούσει πως μπορεί κανείς να συμπεράνει πολλά για το χαρακτήρα ενός ανθρώπου από τον τρόπο που οδηγεί. Μία εποχή, συναναστρεφόμασταν μία κοπέλα η οποία χρειαζόταν ένα αυτοκίνητο κάθε εβδομάδα διότι κάθε φορά, τα αυτοκίνητά της, τα οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα σε αδιέξοδες οδούς (και παρόδους) με προορισμό διάφορους τοίχους (παρά το γεγονός της πλήρους επίγνωσης των σημάτων με την ένδειξη αδιέξοδος) με αποτέλεσμα ανεπανόρθωτες ζημιές στα αυτοκίνητα (– εκείνη έμενε ανέπαφη, αν και δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους όποιους συνοδηγούς). Η συναναστροφή μας με την εν λόγω οδηγό κράτησε, grosso modo, μία εβδομάδα.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

2008-10-06T14:46:00.000+03:00

Παρά τις κινδυνολογίες του οικογενειακού μας σύμβουλου και ψυχίατρου, για αυτοκτονία του ασθενούς του και οικογενειακού μας φίλου ο οποίος προ οκταετίας δολοφόνησε εν ψυχρώ τη μητέρα του και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ο οικογενειακός μας φίλος (και μητροκτόνος) δεν αυτοκτόνησε αν και ο ίδιος δήλωνε και σε εμάς και στον οικογενειακό μας σύμβουλο και ψυχίατρό του, πως είχε πεθυμήσει την ελευθερία του και θα προτιμούσε να ήταν νεκρός παρά φυλακισμένος, ήτοι ανελεύθερος, πράγμα που στάθηκε ως βάση για τις προαναφερθείσες κινδυνολογίες. Έπειτα από την αποφυλάκιση του οικογενειακού μας μητροκτόνου (και φίλου) με συγκεκριμένους όρους, η οποία επιτεύχθηκε με τη βοήθεια της κινδυνολογίας περί αυτοκτονίας λόγω ανελευθερίας και συγκεκριμένα ακριβώς τρεις μέρες έπειτα από την αποφυλάκιση του οικογενειακού μας φίλου (και μητροκτόνου) με συγκεκριμένους όρους, ο οικογενειακός μας μητροκτόνος (και φίλος) αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει για πρώτη φορά και επιτυχώς, «λόγω», όπως έγραφε στο σημείωμα που έφερε τον τίτλο Μία απολογία, «αφόρητης μοναξιάς».

ΔΙΔΑΧΗ

2008-10-06T14:43:00.002+03:00

Στη σχολή, μας έμαθαν (μεταξύ άλλων) για το ρομαντισμό, για τον ιμπρεσιονισμό, για τον εξπρεσιονισμό, για τον κυβισμό, για τον ντανταϊσμό, για το σουρεαλισμό, για τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, για το μινιμαλισμό, ναι, μέχρι και για το μεταμοντερνισμό μας έμαθαν!
Κανείς όμως δεν μπήκε στον κόπο να μας μιλήσει για το χωρισμό. Ίσως ο εν λόγω «-ισμός» να ανήκει στις γνώσεις πεζοδρομίου, όπως λέγονται.

ΕΠΙΔΕΙΞΗ

2008-10-06T14:43:00.001+03:00

Για χάρη του βασιλιά της Ταϋλάνδης για τα ογδοηκοστά γενέθλιά του, τετρακόσιοι αλεξιπτωτιστές έκαναν εντυπωσιακή επίδειξη ελεύθερης πτώσης – η οποία ήταν και η τελευταία τους.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ

2008-10-06T14:35:00.001+03:00

«Είχα σοβαρά γυναικολογικά προβλήματα όσο δούλευα ως αεροσυνοδός», μας εκμυστηρεύτηκε τις προάλλες η φίλη μας η οποία μέχρι πρότινος δούλευε ως αεροσυνοδός σε ξακουστή αεροπορική εταιρία. «Θυμάμαι», συνέχισε με συνωμοτικό ύφος (και ένα ίχνος γκλαμουριάς – λόγω, ίσως, της υπογραφής του Μάκη Τσέλιου στη φόρμα εργασίας), «κάποια περίοδο που είχα καθυστέρηση τριών μηνών», πάνω στο οποίο όταν τη ρωτήσαμε πως έλυσε το πρόβλημά της (δηλαδή της καθυστέρησης), μας έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Με έκτρωση, φυσικά».
Μακάρι να λύνονταν έτσι άκοπα και (το κατά δύναμιν) αναίμακτα κι οι καθυστερήσεις των πτήσεων.

ΣΤΙΞΗ

2008-10-06T14:24:00.000+03:00

Μία συντακτική παράλειψη

Έπειτα από το μήνυμα της Πυθίας από το κινητό της τηλέφωνο «ΣΗΜΕΡΑ Ο ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ ΜΑΣ ΠΕΘΑΝΕ», φορέσαμε πένθιμα ρούχα και την επισκεφτήκαμε.
Έδειχνε, πραγματικά, πολύ κουρασμένη.

ΑΣΥΛΙΑ

2008-10-06T14:22:00.000+03:00

Μάθαμε πως τις προάλλες, παλιός γνωστός μας αποκεφάλισε τη σύζυγό του. Όταν το ρωτήσαμε το λόγο που το έκανε, απάντησε: «Επειδή ήταν πουτάνα». Κρίναμε την εξήγηση του γνωστού μας ειλικρινή και – για να λέμε την αλήθεια – δεν έχουμε κανένα λόγο να την αμφισβητήσουμε.
Αναρωτιόμαστε, ωστόσο, εάν η πουτανιά του θύματος οφείλεται στην τιμαλφή γαλαζοαίματη καταγωγή του ή στη μητρική νουθέτηση (σε συνδυασμό με την πατρική στέρηση) ή απλούστατα στο θεοειδές θηλυκό του γένος. – Όπως και να ’χει, προσφέραμε στο γνωστό μας, άσυλο στον ξενώνα του σπιτιού μας για αρκετό καιρό.

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

2008-10-06T11:27:00.000+03:00

Πάντοτε χρησιμοποιούσαμε το κτίριο της ΒΕΜ στην Αλίμου ως προσωπικό μας ορόσημο της γειτονιάς μας και ως όργανο προσανατολισμού (συνήθεις ήταν οι φράσεις «στη ΒΕΜ δεξιά» ή «λίγο πιο πάνω από τη ΒΕΜ» ή ακόμα και «απέναντι από τη ΒΕΜ»). Τώρα που το κτίριο της ΒΕΜ κατεδαφίστηκε και το οικόπεδο έχει μείνει κενό, όχι μόνο έχουμε πρόβλημα να προσανατολιστούμε στη γειτονιά μας αλλά το βρίσκουμε ιδιαίτερα δύσκολο να προσεγγίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, όπως λέγεται, καθώς μάλιστα συνειδητοποιήσαμε περπατώντας μπροστά από το πάλαι ποτέ κτίριο της ΒΕΜ, ήτοι μπροστά από το πλέον κενό οικόπεδο, πως έχουμε από καιρό χαθεί μεταξύ μας και ήδη από καιρό, χάσει τους εαυτούς μας.

ΣΥΝΤΑΓΗ

2008-10-06T11:24:00.000+03:00

Περιχαρής, ήρθε να μας ανακοινώσει το χαρμόσυνο γεγονός της εγκυμοσύνης της. Σκεφτήκαμε πως, πράγματι, φαινόταν να είχε βρει τα ιδανικά που πάντοτε επιθυμούσε: ευτυχία, ψυχική γαλήνη, πνευματική διαύγεια, ενδότερη ισορροπία, εξάμηνη άδεια· αυτό που της έλειπε μονάχα τώρα, ήταν να βρει τον μπαμπά του βρέφους.

ΕΠΙΛΟΓΗ

2008-10-01T22:44:00.001+03:00

Παλιός καθηγητής μας σε σημείωμα πριν την αυτοκτονία του, μεταξύ άλλων, έγραφε: «Είμαι πολύ έξυπνος για τούτο τον κόσμο». Αφού έγραψε το σημείωμά του, αυτοκτόνησε.
Το μαλάκα.

ΑΝΑΤΑΡΑΞΗ

2008-09-16T11:56:00.008+03:00

Κοίταξα για πρώτη φορά τα ξανθά μακριά κυματιστά μαλλιά της όταν πέρασε από δίπλα μου με την κανάτα γεμάτη ζεματιστό τσάι. Άκουσα για πρώτη φορά την αγγελική της φωνή όταν σαν αθώο παιδάκι έλεγε αμήχανα «Τσάι παρακαλώ;», «Tea please?» και η κανάτα να είναι βαριά στα ντελικάτα χέρια της με τη χλωμή επιδερμίδα, που είχαν μόλις αρχίσει να τρέμουν. Είχε κάνει γαλλικό στα νύχια της και η στολή της ήταν πρόσφατα σιδερωμένη. Άφησα το βλέμμα μου να χαϊδέψει τα μαλλιά της πασχίζοντας να μην την ερωτευθώ και προσπάθησα να μαντέψω την πρώτη συλλαβή του ονόματός της. Η Escada Moon Sparkle που ανέδυε μου θύμισε κάτι μητρικό, μία θερμή αγκαλιά, ένα παρηγορητικό νεύμα, σκέφτηκα το χαμόγελο της μητέρας μου που ενέπνεε ασφάλεια, τις προσευχές που έκανα μικρός στην Παρθένο, τις εικόνες του Βρέφους, τούτο το θείο εναγκαλισμό, έπειτα την τραγική Pieta, «μα…» ψέλλισα κι εκείνη τη στιγμή προσωπικής έκστασης, σα να άκουσε κάτι, έστρεψε το κεφάλι της και αφήνοντάς με να γίνω πιο αδιάκριτος και να κοιτάξω λάγνα το παιδικό προφίλ της, τα πράσινα αμυγδαλωτά μάτια, το μυτάκι που θέλεις να το φιλήσεις, τα γλυκά χειλάκια που σου θυμίζουν την πρώτη σου αγάπη στο δημοτικό, πριν ακόμα καταλάβεις τι είναι αυτό το αρχέγονο συναίσθημα που νιώθεις, πριν μάθεις να ερωτεύεσαι, πριν εκλογικεύσεις τους αθώους και αφελείς αυθορμητισμούς σου, τούτη η μέθη από τη στιγμιαία επιφοίτηση κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να στρέψει το κεφάλι της πάλι αφήνοντας μία ευωδία από Organics, συνέχισα το αδιάκριτο οφθαλμικό χάδι μου στα κύματα των μαλλιών της, στην καμπύλη του ντελικάτου λαιμού της, αφέθηκα στην αμαρτωλή φαντασία μου που άρχισε να τη γδύνει εισπνέοντας λάγνα το άρωμα των μαλλιών της και εκπνέοντας τρυφερά λόγια στη μεταξένια επιδερμίδα του λαιμού της, «αγάπη», ψιθύρισα με αφέλεια, αλλά δε γύρισε τούτη τη φορά, τεντώθηκε για να προσφέρει τσάι σε κάποιον επιβάτη γεννώντας μου τη φαντασίωση να κοιμάμαι στο γυμνό μπράτσο της μετά από αμέτρητους, άνομους οργασμούς, «ηδονή» είπα σιγανά στον εαυτό μου σκεφτόμενος πως τίποτε άλλο δε θα ταίριαζε μετά από τούτες τις δύο λέξεις παρά ο δίφθογγος «γδ», που γαργαλούσε παιχνιδιάρικα τον ουρανίσκο και εξήπτε ερωτικά την άκρη της γλώσσας, μα όταν προχώρησε και χάθηκε στο διάδρομο του αεροπλάνου, συνεχίζοντας να προσφέρει τσάι, αφήνοντας να της ξεφύγει ένα αυθόρμητο γελάκι από ένα αστείο που δεν άκουσα, δεν κατάλαβα, η εντύπωση και μόνο που άφησε στο μυαλό μου, η οπτασία που είχα και μπορεί να φαντάστηκα στην ονειροπόληση του επικείμενου ταξιδιού μου, οι άκρες των κυματιστών μαλλιών της που χάιδευαν στη φαντασία μου τη γυμνή της πλάτη, δεν μπορούσαν παρά να μου αφήσουν ένα ονειρικό, ένα εκκλησιαστικό, ένα χορωδιακό, σχεδόν σαν αναστεναγμός ηδονής, «ααα…», τούτη η αιθέρια ύπαρξη που περπάτησε πριν από λίγο δίπλα μου και για λίγα δευτερόλεπτα ήταν κάτι απτό πριν υπερβεί την πεζή μου πραγματικότητα και αναχθεί σε παγανιστική ιδέα, είχε χαθεί στο βάθος του αεροπλάνου όταν ψιθύρισα «Μάγδα…», αλλά δεν άκουσε τίποτα.

ΘΗΡΑ

2008-08-26T15:52:00.000+03:00

Την προηγούμενη εβδομάδα, μας φιλοξένησε ένας γνωστός μας στο εξοχικό του, στο Καρπενήσι, όπου στον ελεύθερο χρόνο του κυνηγούσε στο δάσος. Με περηφάνια, μας έδειχνε τα κεφάλια από αρσενικά και θηλυκά ελάφια που είχε κυνηγήσει και σκοτώσει ο ίδιος και είχε κρεμάσει ως τρόπαια στον τοίχο του εξοχικού του στο Καρπενήσι.
Σήμερα, το κεφάλι του γνωστού μας είναι κρεμασμένο στο δικό μας τοίχο, στο σπίτι μας, στην Αθήνα, και μπορούμε με περηφάνια να το δείχνουμε σε κάθε μουσαφίρη μας.

ΕΚΤΡΟΠΗ

2008-08-26T15:51:00.000+03:00

Σχεδιάζουν, ακούσαμε, την εκτροπή του Αχελώου ποταμού για τις «ανάγκες», όπως είπαν, «ύδρευσης πόλεων και οικισμών». – Ας θανατώσουν μερικούς πολιτικούς· όλοι αυτοί, τόσο που μιλάνε, σίγουρα, θα πρέπει να πίνουν πολύ νερό.

ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ - ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ - ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ

2008-08-26T00:54:00.001+03:00

Μία απαίτηση

Μάθαμε πως στη Ζαχάρω, εκπρόσωποι της ιθύνουσας τάξης υπεξαίρεσαν χρηματικά ποσά από την Αυστραλιανή κυβέρνηση τα οποία προορίζονταν για τους πυρόπληκτους και άρχισαν να κτίζουν δίχως μειοδοτικό διαγωνισμό, δημαρχείο σε χώρο «οικιστικού πράσινου», συνεπώς μη οικοδομήσιμου.

Απαιτούμε έπειτα από το προαναφερθέν συμβάν, την άμεση κατεδάφιση όλων των δημαρχείων και παρεμφερών κτιρίων της χώρας (συμπεριλαμβανομένης της Βουλής) και στη θέση τους, ανέγερση κοινοβίων για τους άστεγους.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

2008-06-29T05:12:00.002+03:00

Ήταν νωρίς το πρωί όταν άρχισα να ακούω το No. 1 από τα Gnossiennes του Satie. Βρισκόμουν στην γκαρσονιέρα της. Μύριζα Lux Shimmering Sea και το δωμάτιο σεξ. Εκείνη είχε πάει στο σχολείο για να διδάξει στα οκτάχρονα την τέχνη της ρουφιανιάς – δασκάλα επαρχιακού ελληνικού σχολείου γαρ. Ήξερα ότι ήταν οι τελευταίες ώρες μου σε τούτη την γκαρσονιέρα, σε τούτο το νησί, ήξερα ότι λίγο πριν φύγει, όταν την αποχαιρέτισα και μέσα σε ένα σύντομο εναγκαλισμό μύρισα το λαιμό της, ήταν η τελευταία φορά που μύριζα την Gaultier άψογα συνδυασμένη και τέλεια ισορροπημένη με την προσωπική της ευωδία. Ετοίμασα τις βαλίτσες μου, δίχως να ξεχάσω να πακετάρω πολύ προσεκτικά τις αναμνήσεις μου. Όταν βγήκα στο κρύο των Χανίων, άφησα τη φωλιά της αδειανή. Στην ανηφόρα προς το αεροδρόμιο, εκεί, κοντά στις Νύμφες και την Κουκουβάγια, άρχισα να αισθάνομαι περισσότερο απελευθερωμένος από πληγωμένος και γνώριζα πως ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα τη θέα των Χανίων από εκείνο ακριβώς το σημείο όπου μία ημέρα πριν είχαμε μοιραστεί τη θέα μαζί και εκείνη να πίνει τη ζεστή σοκολάτα της πολύ προσεκτικά δίχως να της τσουρουφλίζει τα χείλη και τη γλώσσα η καθεαυτή σοκολάτα κάτω από τον αφρό, να πίνει τον επιφανειακό αφρό και όχι την καυτή αληθινή σοκολάτα που τσουρουφλίζει τα χείλη και τη γλώσσα και καμιά φορά το έγκαυμα μένει ανεπούλωτο, και να μου δείχνει με το δαχτυλάκι της μακριά, στους πρόποδες του λόφου, «εκεί που έχει ομίχλη τώρα», το σχολείο όπου διδάσκει, να μου έχει λείψει ο Satie μου, η ηρεμία μου, η αληθινή σοκολάτα και όχι ο αφρός, το πρωί όταν εκείνη έφυγε άρχισα να ακούω Satie, όταν έφτασα στο αεροδρόμιο, ακόμα βουτηγμένος στο ψύχος των Χανίων, στο γκρίζο του ουρανού, στο τσουρούφλισμα της σοκολάτας, στο πλήγμα των ενοχών, γνώριζα πως θα ’ταν η τελευταία φορά που βρισκόμουν σε τούτο το άσχημο αεροδρόμιο και τώρα που προσγειώνομαι και διαβάζω κάτι από Nietzsche περί επιθυμιών, το μόνο που με προβληματίζει είναι ότι το γνωρίζει κι εκείνη.

ΑΠΑΡΝΗΣΗ

2008-06-17T16:29:00.001+03:00

Μία επιρροή

Μίσησα τόσο πολύ τον εαυτό μου όταν συνειδητοποίησα πόσο άχρηστη και πέρα για πέρα ακίνδυνη ήταν η τέχνη που έκανα όσο ήμουν επηρεασμένος από τούτον τον τελειωμένο ρομαντικό της δεκάρας, Bachelard, που κόντεψα να μην κάνω ποτέ ξανά τέχνη και να μη συμφιλιωθώ ποτέ με τον εαυτό μου. Τώρα σκέφτομαι πως δε θα είχα αμφισβητήσει, απαρνηθεί και τελικά, σιχαθεί τον Bachelard και συνεπώς, την τέχνη μου που ήταν επηρεασμένη από τον Bachelard, εάν δεν είχα αγαπήσει τον Bachelard και ενθουσιαστεί με την τέχνη που έκανα όσο αγαπούσα τον Bachelard. Τώρα, δε δίνω δεκάρα για το τι λέει ο Bachelard.

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

2008-06-05T16:58:00.006+03:00

Μία απάντηση

Η απάντηση του υπογράφοντος στους ομολογουμένως εγκάρδιους φίλους (οι οποίοι – και οποίες – θίχθηκαν από διηγήματα του Φάντη, όπως Άτιτλο· μία συνάντηση, Επιπεφυκίτιδα, Σύνδρομο Down – το οποίο, παρεμπιπτόντως, βασίζεται σε πραγματικό διάλογο – και Φημολογία), είναι καθαρά ακαδημαϊκή και συρρικνώνεται σε πέντε αναφορές:

1. Φράση του Pablo Picasso: «Νομίζετε ότι με ενδιαφέρει καθόλου το γεγονός πως σε κάποιον απ’ τους πίνακές μου απεικονίζονται δύο άνθρωποι; Μολονότι κάποτε αυτοί υπήρξαν για μένα, δεν υπάρχουν πια. Το όραμα που είχα κάποτε γι αυτούς, κινητοποίησε αρχικά ένα συναίσθημα μέσα μου. Έπειτα η πραγματική παρουσία τους άρχισε να θολώνει όλο και περισσότερο. Κατέληξαν πλάσματα της φαντασίας και στο τέλος εξαφανίστηκαν εντελώς, ή μάλλον μετατράπηκαν σε διάφορα άλλα θέματα. Καταλαβαίνετε, δεν είναι πια δύο άτομα αλλά μορφές και χρώματα: μορφές και χρώματα τα οποία εν τω μεταξύ πήραν τη μορφή δύο ανθρώπων και διατηρούν τον παλμό της ζωής τους.» (Pablo Picasso, Σκέψεις για την Τέχνη, μετάφραση: Αλεξάνδρα Δημητριάδη, Γεράσιμος Ιωαννίδης, εκδ. Printa, Αθήνα, 2002, σελ. 54)

2. Στίχοι ενός τραγουδιού (διότι δε γράφουμε για την αισθητική τέρψη αλλά για να προσεγγίσουμε ωμά την έννοια του πορτραίτου χρησιμοποιώντας το μέσο της γραφής):
So I send this song to the offended
I said what I meant and I never pretended
As so many others do intending just to please
(Guns n’ Roses, Don’t Damn Me)

3. Από το ποίημα του Rimbaud, Une saison en Enfer:
Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux.
Et je l'ai trouvée amère.
Et je l'ai injuriée.

4. Και όσο για τις έννοιες «σαλτιμπάγκος» και «πνευματικός αδερφός», τις οποίες ο υπογράφων προσεγγίζει στην Απόπειρα ευθυμογραφήματος· μία τερατωδία, παραθέτω Nietzsche (για τους φέροντες γερμανικό αίμα, φίλους μας):
«Ο κυνισμός είναι η μόνη μορφή στην οποία οι κοινές ψυχές έρχονται πιο κοντά στην εντιμότητα· και ο ανώτερος άνθρωπος πρέπει να στήνει τα αφτιά του σε κάθε κυνισμό, χονδροειδή ή εκλεπτυσμένο, και να συγχαίρει τον εαυτό του κάθε φορά που ένας παλιάτσος δίχως ντροπή ή ένας επιστημονικός σάτυρος μιλάει δυνατά μπροστά του.» (Τούτο για τα κροκοδείλια δάκρυα των τάχα μου-τάχα μου θιγμένων θηλυκών μας…)
«…υπάρχουν πράξεις αγάπης και εξαιρετικής μεγαλοψυχίας μετά από τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη συμβουλή από το να πάρεις ένα μπαστούνι και να ξυλοκοπήσεις τον μάρτυρα θολώνοντας έτσι τη μνήμη του.»
Και κάτι τελευταίο για τους πρωταγωνιστές του Άτιτλου: «Μόνο φαντάσματα φίλων που χτυπούν τη νύχτα την καρδιά μου και το παράθυρό μου, που με κοιτούν και λένε: ‘Ήμασταν κάποτε φίλοι;’ – τι μαραμένα λόγια, που κάποτε ευωδίαζαν σαν τριαντάφυλλο!»
(Friedrich Nietzsche, Πέρα από το Καλό και το Κακό, μετάφραση: Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Νησίδες, Σκόπελος, 1999, σελ. 36, 46 και 182, αντίστοιχα.)

5. Το έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν, αλλά πάντοτε (κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο) αναδύεται (κι επειδή φλερτάρουμε με την έννοια της παρωδίας):

Christopher Wool, If You, 1992, σμάλτο σε αλουμίνιο (274 x 183 cm)

ΧΩΝΕΥΣΗ

2008-06-05T02:45:00.002+03:00

Έπειτα από το διαζύγιο μεταξύ των γονέων εγκάρδιας φίλης μας, η ίδια προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Ακόμα η αδερφή μου δεν μπορεί να το χωνέψει», αναφερόμενη (εικοτολογήσαμε) σε ένα ψαρονέφρι το οποίο είχε φάει η αδερφή της εγκάρδιας φίλης μας, λίγες μέρες πριν, σε μία ταβέρνα σε ένα ορεινό χωριό ενός ελληνικού νησιού.

ΑΤΙΤΛΟ

2008-06-05T02:40:00.001+03:00

Μία συνάντηση

Συναντήσαμε στο δρόμο σήμερα τυχαία, δύο φίλους μας τους οποίους είχαμε να δούμε καιρό και εσκεμμένα αποφεύγαμε την παρέα τους. Αμέσως νιώσαμε άβολα στη θέασή τους όπως κι εκείνοι στη δική μας διότι είχαμε (και είχαν) προ πολλού συμπεράνει πως η συναναστροφή – ακόμα και η ελάχιστη συναναστροφή – μαζί τους, ανέκαθεν απέβαινε (και εξακολουθεί να αποβαίνει) ψυχοφθόρα σε εμάς, όπως και η συναναστροφή – ακόμα και η ελάχιστη συναναστροφή – μαζί μας, ανέκαθεν απέβαινε (και εξακολουθεί να αποβαίνει) ψυχοφθόρα σε εκείνους. Κατά τη διάρκεια του αναπόφευκτου διαλόγου που ακολούθησε, συνεχίσαμε να νιώθουμε άβολα και μάλιστα αισθανθήκαμε τη γνωστή και σχεδόν τρομερή (σχεδόν Unheimlich!) επιθυμία να απομακρυνθούμε από τους εν λόγω φίλους μας, κάτι που πρέπει να αισθάνθηκαν και οι ίδιοι ως απόρροια του διαλόγου μαζί μας. Τώρα, δύο ώρες έπειτα από το συντομότατο διάλογο που έλαβε χώρα μεταξύ μας, νιώθουμε ένα σφίξιμο στο στομάχι, όπως λέγεται, και χαιρέκακα ελπίζουμε να νιώθουν το ίδιο κι εκείνοι.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

2008-05-10T03:01:00.004+03:00

Έπειτα από τεστ πατρότητας που διεξήχθη σε δίδυμες αδερφές, αποδείχθηκε πως αληθινή κόρη του υποψήφιου πατέρα ήταν μονάχα μία από τις δύο θυγατέρες, γεγονός το οποίο μας μπέρδεψε αρκετά, διότι η ομοιότητα μεταξύ των δύο θυγατέρων ήταν παραπάνω από εκπληκτική (εάν εξαιρέσουμε κάποια παραπανίσια κιλά και μια ελιά στο πάνω χείλος), όπως επίσης ηλίου φαεινότερη ήταν και η ομοιότητα ανάμεσα στη δίδυμη αδερφή που δεν ήταν, τελικά, θυγατέρα του πατέρα της δίδυμης αδερφής της και στον πατέρα της δίδυμης αδερφής της.
Έπειτα από το διαζύγιο, ο πατέρας, μάθαμε τελευταία, πληρώνει διατροφή μονάχα για μία από τις δύο δίδυμες αδερφές, ήτοι στη μοναχοκόρη του.

Πάνω: Λεπτομέρεια από τη Madonna Sistina, λάδι σε καμβά, 1512-1514, του Ραφαέλ

Κάτω: Σκηνή από το Parent Trap (1961), του David Swift, με τη Hayley Mills

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

2008-05-04T03:12:00.003+03:00

Έπειτα από το πέρας ανάγνωσης του Tender is the Night και της πρωτοφανούς – αλλά εύλογα δικαιολογημένης – επιθυμίας μου να επισκεφτώ τη Γαλλική Ριβιέρα με μία ξανθιά κοπέλα που γνώριζα πως κι εκείνη επιθυμούσε να επισκεφτεί τη Γαλλική Ριβιέρα (δίχως να έχει διαβάσει ούτε μία σελίδα από το Tender is the Night), παρευθύς κατέληξα σε μία ταβέρνα να τρώω ιδρωμένος (λόγω κλειστοφοβίας) και αγχωμένος (λόγω μίας λαδιάς στο παντελόνι μου), ένα παρηγορητικό ψαρονέφρι (– αγγλιστί tenderloin – και μειδιώ στην ειρωνεία) σε ένα ορεινό χωριό που λέγεται Θέρισσος (όπου τα Όρη είναι τόσο λευκά όσο και ορισμένες ρωσικές Νύχτες) με μία μελαχρινή κοπέλα με πατρικά απωθημένα και έναν πρωτόγνωρο για εκείνη, φόβο στους ιθυφάλλους – που ούτε καν γνώριζε τι εστί Fitzgerald. Παντού αιωρείτο η μυρωδιά προβάτων και γιδιών – ακόμα και μέσα στην ταβέρνα. Κι όσο τρυφερή ήταν η χειμερινή νύχτα (παρά τις απεχθείς μυρωδιές της), τόσο ωμά και δύσπεπτα (σαν το προαναφερθέν ψαρονέφρι) ήταν τα θερινά της όνειρα.

ΦΗΜΟΛΟΓΙΑ

2008-05-04T02:08:00.003+03:00

Η παρέα την οποία μέχρι πρότινος συναναστρεφόμουν και την οποία είχα βαρεθεί εδώ και πολύ καιρό τώρα – μην πω σιχαθεί μάλιστα -, διέδωσε την άσχημη φήμη για μένα πως προχθές δολοφόνησα έναν άνθρωπο. Τη φήμη διέδωσε η εν λόγω παρέα αφού έπαψα να συναναστρέφομαι την εν λόγω παρέα και μετά τη συγγραφή ενός διηγήματός μου (σε πρώτο πρόσωπο και με λεπτομερέστατη περιγραφή των γεγονότων) κατά το οποίο ο αφηγητής δολοφονεί μία γυναίκα της οποίας ο χαρακτήρας είναι βασισμένος σε μία γυναίκα από την εν λόγω παρέα – η οποία είναι δυστυχώς ακόμα ζωντανή.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

2008-05-04T02:01:00.000+03:00

Άκουγε τόσο πολύ Rachmaninoff και επειδή την αγαπούσα, αγάπησα και το Rachmaninoff. Έπειτα από καιρό, συνειδητοποίησα πως την είχα μισήσει επειδή ανέκαθεν σιχαινόμουν το Rachmaninoff (ενώ κόντευα να σιχαθώ τον εαυτό μου που είχε αγαπήσει το Rachmaninoff). Το ίδιο, σκέφτομαι, συνέβη και σε εκείνη λόγω της αγάπης μου – και της απέχθειας που έτρεφε – για το Satie. Τελικά, τα συναισθήματα μεταξύ μας ήταν πάντοτε συντονισμένα και αμοιβαία.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN

2008-05-04T01:31:00.002+03:00

Ένα κτηνώδες ποίημα

Προ ολίγων ημερών, ακούσαμε τον ακόλουθο διάλογο ανάμεσα σε δύο δασκάλες (αμφότερες γύρω στα είκοσι τρία), διορισμένες στα Χανιά της Κρήτης:
«Τελικά, Αλίκη, θα το κάνεις το μεταπτυχιακό;»
«Το σκεφτόμουνα, μωρέ, αλλά να…»
«Δεν έχεις χρόνο;»
«Όχι, δεν είναι αυτό.»
«Αλλά;»
«Έχει να κάνει με παιδιά με ειδικές ανάγκες και τα περισσότερα είναι νταουνάκια και με πιάνει κατάθλιψη.»
«Ίου! Ε, αν είναι έτσι, μην το συζητάς, ξέχνα το.»
Η αναγούλα που μας προκάλεσε η ειλικρίνεια των δασκάλων ήταν τόσο έντονη που χρειάστηκε να ακούσουμε το Rudepoêma του Villa-Lobos δύο με τρεις φορές για να συνέλθουμε. (– Όχι πως νιώσαμε καλύτερα εδώ που τα λέμε∙ έπρεπε να απομακρυνθούμε αργότερα από τις εν λόγω δασκάλες και μάλιστα να απομακρυνθούμε από τα Χανιά – και από ολόκληρη την Κρήτη – για να βρούμε την ησυχία μας, όπως λέγεται, και γνωρίζουμε τώρα πως έπρεπε ήδη να είχαμε απομακρυνθεί από τις εν λόγω δασκάλες την κατάλληλη στιγμή, πράγμα που δεν κάναμε.)

ΕΠΙΠΕΦΥΚΙΤΙΔΑ

2008-05-01T03:35:00.004+03:00

Ένα άλλοθι

Ο φίλος μας ο Αλμπέρτο μιλούσε τόσο ακηδώς και με φανερώς κάλπικο και πέρα για πέρα τεχνητό ενθουσιασμό – σε βαθμό έσχατου θεατρινισμού – για το φουτουρισμό και μάλιστα για το μανιφέστο του φουτουρισμού (από το οποίο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αλμπέρτο, συμπεράναμε ότι δεν είχε διαβάσει ούτε μία αράδα – ίσως, ναι, ένα πασάλειμμα έριξε, όπως λέγεται), ακόμα, ναι, και η εμμονή του Αλμπέρτο με το φουτουρισμό ήταν τόσο πρόχειρα σκηνοθετημένη – συνεπώς γκροτέσκα και οιονεί πρόστυχη – (όλα πια τα έβλεπε μέσα από το πρίσμα του φουτουρισμού, ναι, τόσο απαίδευτος ήταν! – μέχρι και τα συγγράμματα του Γιάννη Φάντη είχε χαρακτηρίσει φουτουριστικά – φευ!), που χάσαμε πλέον πάσα ιδέα για την καλλιτεχνική παιδεία του φίλου μας του Αλμπέρτο (για την οποία ο ίδιος δεν καυχιόταν, οφείλουμε να παραδεχτούμε) αλλά και κάθε εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του (για την ηθική ακεραιότητα του οποίου, επίσης δεν καυχιόταν – αν λάβουμε υπόψη και τις πολιτικές πεποιθήσεις της πλειοψηφίας των φουτουριστών).
Μας φάνηκε δύσκολο – έως, τελικά, αδύνατο – έπειτα από τρία με τέσσερα χρόνια αγενούς και προσβλητικής – ίσως, ναι, ιερόσυλης (για εκείνα τα άχρηστα ρομαντικά μυαλά που θεωρούν την τέχνη ιερή) – προσέγγισης του φουτουρισμού εκ μέρους του εντελώς αδαούς περί ιστορίας της τέχνης, φίλου μας, Αλμπέρτο (τον οποίο μία ωραία θερινή πρωία θα ρωτήσουμε με αντίστοιχο ενθουσιασμό τι εστί επιπεφυκίτιδα – οπτικός ο ίδιος, γαρ), να του εμπιστευθούμε ένα φλέγον προσωπικό μας ζήτημα ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση της ήδη κλονισμένης φιλίας μας με τον Αλμπέρτο (λόγω της προαναφερθείσας προσέγγισης του φουτουρισμού εκ μέρους του εν λόγω φίλου μας). – Ή αλλιώς: Cherchez la femme.

Umberto Boccioni, Επέλαση των Λογχοφόρων, 1915, τέμπερα και κολάζ σε χαρτόνι 32 x 50 cm

ΣΥΝΔΙΑΛΕΞΗ

2008-03-31T21:02:00.002+03:00

Χτύπος κινητού τηλεφώνου. Γλυφάδα. Γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι (για ορισμένους πρωί).
«Ναι.»
«Καλημέρα φίλε μου, τί κάνεις;»
«Το πρωί στραγγάλισα τη μητέρα μου, δολοφόνησα τον πατέρα μου με ένα κουζινομάχαιρο, έπειτα σκότωσα στο δρόμο το γείτονα με την κυνηγετική, πριν από λίγο άνοιξα το κεφάλι μίας άγνωστης στο δρόμο με ένα λοστό που είχα από μικρός και μόλις τώρα έπνιξα το νεογέννητό της στην κούνια με ένα μαξιλάρι. Αφού το βίασα.»
«…» (Σάστισμα από το άλλο άκρο της γραμμής.)
«Τί τρέχει;»
«Τι να σου πω… Κουράγιο!»
«Ευχαριστώ, ρε. Τώρα έχω να πάω στο σπίτι της αρραβωνιαστικιάς μου. Με περιμένει για μεσημεριανό με τους γονείς της.»
«Εεε… Καλή συνέχεια.»
«Ευχαριστώ, ρε. Λοιπόν!»
«Τί;»
«Εσύ τί θα κάνεις μετά;»

ΚΥΡΙΑΚΗ

2008-03-11T12:14:00.003+02:00

Εκεί, κατά τις τρεις το πρωί, άκουσε το αηδόνι να τραγουδάει έξω από το παράθυρό του. Πολύ νωρίς, συλλογίστηκε· όντως, τις περισσότερες φορές, το αηδόνι άρχιζε το τρυφερό σα μητρική αγκαλιά και γλυκό σαν ερωτική έλξη, τραγούδι του κατά τις πέντε. Εκείνος το γνώριζε αυτό, διότι τελευταία δεν κοιμόταν καλά. Μήπως το ότι ήρθε νωρίτερα σήμερα το αηδόνι σημαίνει κάτι;, αναρωτήθηκε.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι του και έτσι γυμνός που ήταν πήρε την ακουστική κιθάρα του και βγήκε στο μπαλκόνι. Δεν τον ένοιαζε το κρύο. Μήτε τον τρόμαζε το κρυοπάγημα. Ό,τι είχε να χάσει το είχε χάσει προ πολλού. Κάθισε στο κάθισμα από μπαμπού και αφουγκράστηκε το χάραμα. Ένας γκιώνης καλούσε μυστικιστικά το ταίρι του. Ένα ξαφνικό δροσερό αεράκι – να, σαν ανέλπιστος έρωτας – έκανε τις δάφνες να θροΐσουν. Αλλά, πιο έντονος απ’ όλους αυτούς τους γνώριμους ήχους που στοιχειώνουν πολλές φορές τη νύχτα μας, ήταν εκείνος του αηδονιού που σα βγήκε εκείνος γυμνός στο μπαλκόνι με την κιθάρα του, το κελάηδημά του έγινε εντονότερο – σαν την πρόσφατη ανάμνηση μίας χαμένης αγκαλιάς – που στοίχειωνε τη δική του νύχτα.
Ήταν πλέον πεπεισμένος πως το αηδόνι τον καλούσε να το συνοδεύσει με την κιθάρα του στο ζωηρό του κελάηδημα. Ξεκίνησε να παίζει το Blackbird των Beatles. Σκέφτηκε ότι θα ταίριαζε. Σαν άκουσε το αηδόνι τις πρώτες νότες, ζωήρεψε περισσότερο και το κελάηδημά του έγινε ακόμα πιο έντονο. Παίξανε μαζί, έτσι τελετουργικά μέσα στη νύχτα, για μερικά δευτερόλεπτα. Εκείνος είχε λιγωθεί από την ομορφιά του συντονισμού. Το αηδόνι δεν ένιωθε πια μόνο του. Αλλά κάποια στιγμή, κι επειδή του άρεσε τόσο πολύ ο ήχος από την κιθάρα του γυμνού ανθρώπου, ένιωσε να πνίγεται από τούτη την πρωτόγνωρη ομορφιά. Δεν είχε ξανανιώσει τόσο όμορφα, με αποτέλεσμα να παγώσει από τρόμο. Και σταμάτησε να κελαηδάει. Εκείνος όμως δεν το πρόσεξε έτσι λιγωμένος από τη διονυσιακή του μέθη που του πρόσφερε η μουσική και άρχισε να παίζει πιο δυνατά την κιθάρα του μέχρι που έπαψε να εναρμονίζεται με τη νύχτα – σχεδόν, το έθιξε το καημένο το αηδόνι. Ναι, έθιξε την περηφάνια του.
Όταν το αηδόνι πέταξε μακριά, εκείνος το κατάλαβε. Δεν το άκουσε να πετάει, αλλά ένιωσε μία απώλεια μέσα του, μία απώλεια που γνώριζε πως καμία κιθάρα και κανένα τραγούδι και κανένα άλλο νυχτοπούλι δε θα το βοηθούσε να βαστάξει. Γνώριζε πως είχε μείνει μόνος του. Κάθισε γυμνός με την κιθάρα του χωρίς να παίζει. Άκουγε τον γκιώνη. Μέχρι και το αεράκι είχε πάψει. Εκείνο το δροσερό αεράκι του καλοκαιρινού πρωινού που, πριν ακόμα χαράξει, παιχνιδίζει ερωτικά με το λευκό πέπλο της κουρτίνας μπροστά από το θερμό γκρίζο του ουρανού…
Ευτυχώς, σκέφτηκε, τα τριαντάφυλλα του κήπου μου είναι όλα κόκκινα, το αηδόνι δε θα κάνει καμιά ανοησία (σκεφτόμενος κάτι που είχε διαβάσει από τον Oscar Wilde).
Ξημέρωνε Κυριακή.

ΟΙΣΤΡΗΛΑΣΙΑ

2008-02-04T11:15:00.000+02:00

Πίστευε πως είχε παρακμάσει τόσο πολύ ως συγγραφέας που ξεχνούσε – συνειδητά – να πάρει μαζί του ένα μολύβι ή ένα στυλό· το μόνο που πρόδιδε μία ελπίδα αναβίωσης του συγγραφικού του οίστρου ήταν ένα μικρό σημειωματάριο γεμάτο σκέψεις δικές του έτσι όπως τις είχε καταγράψει ο ίδιος – με ορισμένες σκόρπιες σελίδες κενές (άλλες προς το τέλος, δύο ή τρεις στην αρχή – όπως συνήθιζε να αφήνει –, ή πίσω από κάποιο κείμενο που του είχε αρέσει τόσο πολύ που δεν ήθελε να το υποτιμήσει γράφοντας στην επόμενη σελίδα, ήτοι στο πίσω μέρος του ίδιου φύλλου).
Κάθισε σε μία καφετέρια και παρήγγειλε έναν καπουτσίνο· θέλησε τότε να γράψει κάτι. Ρώτησε τη σερβιτόρα εάν μπορούσε να δανειστεί «ένα στυλό ή ένα μολύβι».
Εκείνη του απάντησε: «Ό,τι θέλεις».
Σάστισε για λίγο. Τελικά, προτίμησε το στυλό (– το μολύβι εάν δεν ήταν ποιοτικό, μπορεί να εξαφανιζόταν με το χρόνο και μπορεί να έγραφε κάτι ωραίο κι έπειτα να ξεχνούσε να το καθαρογράψει στο αρχείο του – άσε που η μύτη του μολυβιού μπορεί να χρειαζόταν ξύσιμο και να αναγκαζόταν να ζητήσει και ξύστρα και ήταν και ντροπαλός κλπ.).
Άνοιξε το σημειωματάριό του σε μία από τις τελευταίες σελίδες. Ένιωσε όμορφα στη θέαση της κενής σελίδας· σαν την απειροελάχιστη στιγμή πριν την επαφή με το γυμνό κορμί ενός παρθένου κοριτσιού – σχεδόν είχε λιγωθεί από εκείνο που ο ίδιος – ρομαντικός γαρ – ονόμαζε έμπνευση. (– Έξω βρέχει κιόλας, σκέφτηκε, έχει κρύο, ο ουρανός είναι γκρίζος, εχθρικός…)
Πήγε να γράψει κάτι και πρόσεξε πως το στυλό ήταν φαγωμένο στην άκρη από τα δόντια ενός νευρικού ατόμου, που υπέθεσε πως ήταν της σερβιτόρας.
Έγραψε ένα ποίημα για τα δόντια της σερβιτόρας.

ΕΚΤΑΦΗ

2008-01-15T17:09:00.001+02:00

Ένα μήνυμα

Η κληρονομιά που μας άφησε η προσφάτως αποθανούσα θεία μας περιελάμβανε και ένα δαχτυλίδι-σκαραβαίο το οποίο φορούσε πάντοτε (από την ημέρα που το κληροδότησε η θεία της μέχρι και την κηδεία της θείας μας και ίσως λίγο αργότερα) στο μεσαίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού.

Κατά την ανάγνωση της διαθήκης της θείας μας, η οποία έλαβε χώρα έπειτα από την κηδεία, συμπεράναμε πως για την ορθή εκτέλεση της διαθήκης της θείας μας έπρεπε να γίνει εκταφή της σωρού της θείας μας για να πάρουμε το δαχτυλίδι (όπως όριζε η διαθήκη της θείας μας), πάνω στο οποίο ο δικηγόρος και εκτελεστής της διαθήκης, έμεινε σύμφωνος.

Κατά την εκταφή της σωρού της θείας μας, προσέξαμε πως το δαχτυλίδι-σκαραβαίος είχε φορεθεί έπειτα από την ταφή και μέσα στο φέρετρο στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού χεριού της θείας μας.

Ευτυχώς, κόψαμε το σωστό δάχτυλο.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

2008-01-15T16:55:00.000+02:00

Όταν ο δημοσιογράφος, και ανταποκριτής σε γνωστό νοσοκομείο της Αθήνας, περιέγραψε «επεισόδιο» σε παρουσιαστή πρωινού δελτίου ειδήσεων επίσης γνωστού ελληνικού ιδιωτικού καναλιού (κατά το οποίο ο 71χρονος πατέρας με ψυχολογικά προβλήματα μαχαίρωσε το γιο του στην κοιλιά) με αποτέλεσμα να τον πληγώσει θανάσιμα, τα τελευταία του λόγια αρθρώθηκαν με δυσκολία:

«Οικογενειακή…τραγωδία…διάλειμμα…για διαφημίσεις…»

ΣΥΓΧΥΣΗ

2008-01-15T16:42:00.000+02:00

Με τα mp3, τις αντιγραφές και επικολλήσεις (copy-paste), τα καψίματα των οπτικών δίσκων (cd burn) και το συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό που κατεβάζουμε (download) τραγούδια απ’ το ηλεκτρονικό διαδίκτυο (internet), τη λανθασμένη αρχειοθέτηση των τραγουδιών, συνεπώς τη λανθασμένη λήψη ταυτότητας και ονομασίας των τραγουδιών, τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί από όλους τους ακηδείς και αδαείς σε θέματα μουσικής, χρήστες του διαδικτύου, έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας, όπως λέγεται.
Τις προάλλες, για παράδειγμα, ήρθε ο γιος μου και με ρώτησε εάν έχω ακούσει το Ravel του Bolero.

ΗΘΙΚΗ ΑΜΟΙΒΗ

2008-01-15T16:38:00.000+02:00

Σε κανονιοφόρο του στόλου μας, μέσα σε ένα από τα κανόνια που έφερε, κατά τη διάρκεια εκτέλεσης πυρών, κόλλησε ένα βλήμα.
Όταν ο δημόσιος υπάλληλος (επικελευστής της εν λόγω κανονιοφόρου και ειδικότητας εσχαρέα) Τ. Κυριακίδης, ευελπιστώντας σε κάποια επιδοκιμασία από κάποιον ανώτερο (με υπέρτατο όνειρο-φαντασίωση να διαβαστεί η ηθική αμοιβή, όπως συνηθίζεται να λέγεται, από το Αρχηγείο Στόλου προς το όνομά του κατά τη διάρκεια πρωινής επιθεώρησης, όπως συνηθίζεται να γίνεται), αποπειράθηκε να βγάλει το βλήμα από το κανόνι χρησιμοποιώντας τα χέρια του και μία κουτάλα από το μαγειρείο του πληρώματος.
Επειδή ο Τ. Κυριακίδης είχε καλή άρθρωση (παρά την ειδικότητά του) – ίσως μάλιστα να ήταν και ο μόνος που ήξερε ανάγνωση και γραφή (αλλά όχι τόσο καλή ορθογραφία) από την κανονιοφόρο (– μέχρι και ο καπετάνιος, με βαθμό πλοιάρχου, κάπου κωλυόταν, ιδιαίτερα στις μεγάλες περιόδους με πολλές παραπομπές και ολόκληρες φράσεις εντός παρενθέσεων) – ήταν εκείνος που στις πρωινές επιθεωρήσεις της εν λόγω κανονιοφόρου διάβαζε τις ηθικές αμοιβές από το Αρχηγείο Στόλου (– εξ ου και το όνειρο-φαντασίωση που είχε: εάν βρισκόταν κάποιος που θα γνώριζε ανάγνωση, να διάβαζε την ηθική αμοιβή του Τ. Κυριακίδη – επειδή δε συνηθίζεται να διαβάζει κάποιος την ηθική αμοιβή που προορίζεται για τον εαυτό του –, έπειτα όλοι να το συνέχαιραν, να χτυπούσαν την πλάτη του, να τον καλούσε ο καπετάνιος για ιδιαίτερη επιδοκιμασία κλπ.).
Έπειτα από την παραπάνω απόπειρα του δημόσιου υπαλλήλου Τ. Κυριακίδη (και αφού κατάφερε να πιάσει στα χέρια του το βλήμα που είχε φρακάρει στο κανόνι, με τη βοήθεια πάντα της κουτάλας από το μαγειρείο πληρώματος), ο δημόσιος υπάλληλος Τ. Κυριακίδης (με ειδικότητα εσχαρέα), δεν κράτησε ποτέ ξανά στα χέρια του ούτε ηθική αμοιβή, ούτε βλήμα, ούτε κουτάλα – κι εάν και γνώριζε ανάγνωση, δεν μπόρεσε (λόγω απώλειας ματιών, συνεπώς όρασης), να ξαναδιαβάσει (– κι ας μη μιλήσουμε για τη μέθοδο Braille).

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ

2008-01-15T15:35:00.000+02:00

Μία χιτσκοκική εμπειρία

Στο προαύλιο, είδα από μακριά ένα μικρό μπουκάλι νερού (χωρητικότητας 0,5 λίτρων) το οποίο ήθελα να το σηκώσω με τα χέρια μου και να το πετάξω στα σκουπίδια. Πλησιάζοντας, συνειδητοποίησα πως το μπουκάλι ήταν μεγάλο, δηλαδή χωρητικότητας 1,5 λίτρων.
Ζαλίστηκα.

ΑΥΤΟΨΙΑ

2008-01-14T11:20:00.000+02:00

Όλοι κατά βάθος γνωρίζαμε πως η Άννα σκότωσε εν ψυχρώ τον (πλέον πρώην) ερωτικό της σύντροφο όταν μάθαμε πως η Άννα ισχυρίστηκε πως βρήκε τον (τότε νυν) ερωτικό της σύντροφο ετοιμοθάνατο, πεσμένο ανάσκελα στο κατώφλι του σπιτιού της με ένα κουζινομάχαιρο WMF καρφωμένο στο στήθος του και το κρανίο του σχεδόν κατεστραμμένο από μία βαριοπούλα που βρέθηκε στον κήπο του σπιτιού της Άννας.
Στην αυτοψία του (πλέον πρώην) ερωτικού συντρόφου της Άννας, ο ιατροδικαστής (και πλέον νυν ερωτικός σύντροφος της Άννας) βρήκε τρία σφραγίσματα, ένα εκ των οποίων βρισκόταν στον αριστερό τραπεζίτη της κάτω γνάθου, υφίζηση και απογύμνωση των ριζών λόγω περιοδοντίτιδας, μερική ανοδοντία (η οποία προϋπήρχε του χτυπήματος της βαριοπούλας) και τελικά, παρατήρησε οδόντες κωνικού σχήματος στον πλάγιο τομέα της άνω γνάθου.
Εάν εξαιρέσουμε τα ίχνη από Listerine (τα οποία δε συμπεριελήφθησαν στην έκθεση του ιατροδικαστή), τίποτα από τα παραπάνω δε στάθηκε αρκετό για να ενοχοποιήσει την Άννα.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

2008-01-14T11:13:00.000+02:00

Ο κύριος Σωκράτης, καθώς βιαζόταν να φτάσει στο συνέδριο που λάμβανε χώρα στο δέκατο-πέμπτο όροφο, ο ίδιος, καθώς ήταν μόλις στο δεύτερο όροφο, δε διάβασε προσεκτικά τις οδηγίες του ανελκυστήρα πάνω από τα κουμπιά και αντικαθιστώντας τη λέξη «μόλις» με τη λέξη «πριν» και vice versa, παρερμήνευσε τις οδηγίες που κανονικά, ήταν:
1. Μόλις ο θάλαμος φτάσει στον όροφο οι πόρτες ανοίγουν αυτόματα.
2. Πριν μπείτε στο θάλαμο βεβαιωθείτε ότι βρίσκεται σταματημένος πίσω από την πόρτα.
Ο κύριος Σωκράτης έφτασε αργοπορημένος στο δέκατο-πέμπτο όροφο – αλλά με εκπληκτική ταχύτητα στο υπόγειο.

Ο κύριος Μηνάς, οδεύοντας προς το προαναφερθέν συνέδριο, περιμένοντας αρκετή ώρα τον ανελκυστήρα στον όγδοο όροφο και έχοντας ήδη διαβάσει προσεκτικά τις οδηγίες πάνω από τα κουμπιά, μη βλέποντας τον κύριο Σωκράτη σταματημένο πίσω από την πόρτα, όταν τελικά ο ανελκυστήρας έκανε στάση (κατά την ανοδική του πορεία από το υπόγειο στο δέκατο-τέταρτο όροφο), αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις σκάλες.
Ο κύριος Μηνάς έφτασε αργοπορημένος στο δέκατο-πέμπτο όροφο και αντίθετα με τον κύριο Σωκράτη, έφτασε στο συνέδριο.

Η κόρη του κυρίου Σωκράτη, καθώς περίμενε εις μάτην στο δέκατο-τέταρτο όροφο για να φανεί ο πατέρας της σταματημένος πίσω από την πόρτα του ανελκυστήρα και μέσα στο θάλαμο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα (όταν τελικά έφτασε στο δέκατο-τέταρτο όροφο), χωρίς να έχει διαβάσει (λόγω ηλικίας – πέντε ετών – συνεπώς, λόγω ύψους) τις οδηγίες του ανελκυστήρα, η τρίτη από τις οποίες έγραφε:
3. Απαγορεύεται η χρήση σε άτομα κάτω των 14 ετών χωρίς συνοδό.
Η κόρη του κυρίου Σωκράτη έφτασε αργοπορημένη στο δέκατο-πέμπτο όροφο – με συνοδό τον πατέρα της.

Το συνέδριο είχε από ώρα αναβληθεί.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ

2008-01-14T11:10:00.000+02:00

Οι φράσεις «63 νεκροί» και «χιλιάδες άταφα ζώα», μας θύμισε μια παλιά φράση του χωριού μας: «Έχω τρία παιδιά και δύο κορίτσια».
Αργότερα, μας επέφερε μία ιδιάζουσα σύγχυση η φράση που ακούσαμε στην τηλεόραση: «Επιδοτήσεις για τα ζώα.»

Πυρόπληκτοι γαρ, ήμασταν πλέον πεπεισμένοι πως βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

2008-01-14T11:05:00.000+02:00

Χθες πήγα με το θείο και τη θεία μου, ήτοι τον αδερφό του πατέρα μου και τη σύζυγό του, για ψάρι σε μία ταβέρνα που όχι μόνο φημίζεται για το καλό της ψάρι αλλά και ο ταβερνιάρης είναι γνωστός του θείου μου, ήτοι του αδερφού του πατέρα μου. Ορισμένα από τα σχόλια που άκουσα από το θείο και τη θεία μου, ήτοι από τον αδερφό του πατέρα μου και τη σύζυγό του, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατανάλωσης του ψαριού, ήταν: «πολύ καλό ψάρι», «πολύ νόστιμο, πράγματι», «καλά κάναμε που ήρθαμε εδώ», «τελικά ήταν καλή ιδέα να παραγγείλουμε μεγάλο ψάρι», «μπράβο στον ταβερνιάρη», «καλύτερο και από εκείνη την ταβέρνα στο Σούνιο», «καιρό έχουμε να φάμε τέτοιο πράγμα», «στο κεφάλι φαίνεται η ποιότητα του ψαριού», «καταλάβατε πως δεν έχουμε ρίξει τίποτα; – ούτε λαδολέμονο, ούτε καν πιπέρι δε χρειάζεται», «πω-πω, το ξεκοκαλίσαμε», «από εδώ καταλαβαίνεις πόσο χάλασε εκείνη η ταβέρνα στο Καβούρι» και αστειολογώντας: «πάρ’ το πίσω, πάρ’ το πίσω, αίσχος!».
Συμπέρανα από τα παραπάνω σχόλια του θείου μου και της θείας μου, ήτοι του αδερφού του πατέρα μου και της συζύγου του, πως το ψάρι πρέπει να τους άρεσε πάρα πολύ.

Pieta

2007-12-01T01:58:00.000+02:00

Στη δίκη για το διαζύγιο, ο δικηγόρος του συζύγου αναφέρθηκε στο τεστ πατρότητας από το οποίο είχαμε συμπεράνει πως η κόρη της συζύγου δεν ήταν κόρη του πελάτη του. Ο δικηγόρος της συζύγου διστακτικά και αμήχανα αλλά με αποφασιστικό τόνο φωνής, έκανε εκφοβισμό για τεστ μητρότητας.

ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ

2007-11-23T09:14:00.000+02:00

Από το διπλανό δωμάτιο, στη μέση της νύχτας, ακούσαμε κάποιον κύριο να ψιθυρίζει:
«Στα πλάνα από τους ανθρώπους που πρόσφεραν λουλούδια για τη δολοφονία του Νιγηριανού…; Αυτόν που φάγανε οι μπάτσοι;»
«Ναι;», απάντησε μία γυναικεία φωνή, επίσης ψιθυριστά και εξίσου συνωμοτικά.
«Σε εκείνα τα πλάνα, πρόσεξες ένα κορίτσι με ριγέ κόκκινη-λευκή μπλούζα;», συνέχισε ο ψίθυρος του άντρα. «Ε λοιπόν, δεν πρόσεξε κανείς ότι αυτό το κορίτσι κρατούσε μία τσάντα που μπορεί να ήταν…»
«Ναι…;», ακούστηκε ο εναγώνιος ψίθυρος της γυναίκας.
«Μπορεί να ήταν…»
«Ναι…; Μη με παιδεύεις…»
«Μπορεί να ήταν… Louis Vuitton!» και ο ψίθυρος του άντρα διατάραξε τη σιγή της νύχτας.
«Απίστευτο…», ψιθύρισε η γυναίκα.
«Εάν δεν ήταν Louis Vuitton…», συνέχισε ο άντρας.
«Ναι…;» (Καταλάβαμε από την τρεμάμενη φωνή της γυναίκας, πως βρισκόταν στα πρόθυρα του πανικού.)
«Εάν δεν ήταν Louis Vuitton…»
«Ναι…;»
«Ήταν μία απομίμηση!»
«Τελειώνω!», ακούστηκε η γυναίκα. «Τελειώνω!»

ΣΥΓΚΛΕΙΣΗ

2007-11-11T17:36:00.000+02:00

Γνωστός Έλληνας εφοπλιστής παρευρέθη με τη γυναίκα του σε κλειστά εγκαίνια για επίσημους προσκεκλημένους (αγγλιστί και σε μορφή αρκτικόλεξου: V.I.P.) που προσκλήθηκαν με επίσημη πρόσκληση (και όχι με την πρόσκληση που απευθύνεται στους υπόλοιπους ανθρώπους, ήτοι, στους μη V.I.P., συνεπώς, στα όχι και τόσο σπουδαία πρόσωπα).
Ο εν λόγω εφοπλιστής φορούσε ένα κουστούμι Hugo Boss, η γυναίκα του ένα συνδυασμό D&G, Prada και Vivienne Westwood. Κρατούσε μία τσάντα Tanner Krolle, η οποία ήταν αρκετά λιτή σε σχέση με τα προαναφερθέντα πομπώδη (και επώνυμα) κομμάτια υφάσματος και δέρματος και πλαστικού, ωστόσο λόγω της λιτότητας που διέπει το σχεδιασμό της Krolle, η τσάντα δεν ταίριαζε με τα υπόλοιπα ενδύματα, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνει το στοιχείο του πλουραλισμού, ή με άλλα λόγια, να συμβάλλει στην όλη kitch εικόνα.

Ο όρος Arte Povera, γεννήθηκε από τον Ιταλό κριτικό τέχνης Germano Celant το 1969 για να περιγράψει το έργο των Michelangelo Pistoletto, Giuseppe Penone, Γιάννη Κουνέλλη και άλλων καλλιτεχνών, των οποίων κύριο χαρακτηριστικό ήταν η χρησιμοποίηση ευτελών υλικών για τη δημιουργία έργων τέχνης. Εάν δούμε την Αφροδίτη των Κουρελιών (έργο του 1967) του Pistoletto, ναι, θα σκεφτούμε για την αντιπαράθεση ιδεών (η απόλυτα τέλεια – ιδεατή – φόρμα μίας περασμένης – και απόλυτα πεπερασμένης – αισθητικής σε αντίθεση με το χάος των κουρελιών), για τη θέα που απολαμβάνει η θεά της Ομορφιάς και για τη θέα που απολαμβάνει ο θεατής (εμείς!), ήτοι, τον πισινό της θεάς της Ομορφιάς και τα κουρέλια της, θα σκεφτούμε για την ποιητική που αναπτύσσεται μέσα σε – και από – μία τέτοια αντιπαράθεση (αν όχι – αλλά γιατί όχι; – με κοινωνικές προεκτάσεις, τότε… προς μία προσωπική αφύπνιση;), για το σαρκασμό του καλλιτέχνη προς τη λεγόμενη Υψηλή Τέχνη (εάν και εφόσον έχουμε την αντίληψη να κατανοήσουμε την αίσθηση του χιούμορ του Pistoletto και δεν… προσβληθούμε), για τη σχέση μεταξύ τέχνης και ζωής (ας θυμηθούμε το διάκενο μεταξύ των δύο, στο οποίο ζούσε και ταυτόχρονα δημιουργούσε ο Rauschenberg!), για τον εφήμερο χαρακτήρα του έργου (πόσο θα ζήσουν τα κουρέλια; – σωστά, εδώ η Αφροδίτη έχει πεθάνει!), θα σκεφτούμε για τους V.I.P. θεατές που πασχίζουν να φτιασιδωθούν σύμφωνα με τα πρότυπα της ομορφιάς των επώνυμων υφασμάτων, θεώμενοι σε εγκαίνια μίας έκθεσης Arte Povera να θεώνται την πάλαι ποτέ θεά της Ομορφιάς ενώπιον των δικών της – μη επώνυμων – υφασμάτων και έπειτα από την προαναφερθείσα αντίθεση, ίσως ψυλλιαστούμε τη «σύγκληση ζωής και πλούσιας τέχνης» (Celant) ή τη σύγκλειση (εάν μας επιτραπεί ο όρος από την ευπρόσβλητη V.I.P. μπουρζουαζία) της καθημερινής ζωής μας (και των ευτελών υλικών που την περιβάλλουν) και της τέχνης που προορίζεται για τις γκαλερί μίας ανώτερης (σχεδόν άριας) κάστας όντων (συλλεκτών, κριτικών, επιμελητών και καλλιτεχνών – με αυτή τη σειρά –, όχι θνητών – ποτέ θνητών!), διότι όταν ο γνωρίζων την ποταπότητα και υπεροψία των καλλιτεχνών, Pistoletto, μας δείχνει τον πισινό της θεάς της Ομορφιάς και ένα μάτσο κουρέλια και ο Celant αρχίζει το γνωστό αυνανιστικό βερμπαλισμό των κριτικών, τότε ο Pistoletto έχει πετύχει – εάν μας επιτραπεί η λαϊκή φράση – μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: καταφέρνει με το καυστικό χιούμορ του, να ανοίξει τις πρωκτικές πύλες της μημουάπτου μπουρζουαζίας για να (υπο-)δεχθούν τα όποια κουρέλια και τον – όχι όποιο κι όποιο – πισινό και ταυτόχρονα να αναγκάσει τον κριτικό τέχνης να δεχθεί το συνδυασμό του εν λόγω πισινού και των εν λόγω κουρελιών ως… υπερβατικό γεγονός. (Σε μια γωνιά της γκαλερί, φαντάζομαι τον Pistoletto να μειδιά και στον απέναντι τοίχο, τον όποιο εφοπλιστή να προσπαθεί να κατανοήσει εις μάτην…)
Όταν από το γνωστό εφοπλιστή (με τον οποίο ξεκίνησε ποταμηδόν η παρούσα αναφορά) φορώντας το Hugo Boss του και κρατώντας αγκαζέ τη σύζυγο με τα D&G, Prada και Vivienne Westwood και την τσάντα Tanner Krolle (– ας δείξουμε λίγη κατανόηση, εμμηνόπαυση περνάει…), ζητήθηκε σχόλιο για την έκθεση (η οποία παρεμπιπτόντως επρόκειτο για αναδρομική ενός γνωστού καλλιτέχνη της Arte Povera), παρά τη φημισμένη και τιμαλφή παιδεία του (Κολέγιο Αθηνών!), ο εφοπλιστής δήλωσε λακωνικά: «Μου άρεσε πολύ.»

ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ

2007-11-08T18:32:00.001+02:00

Go to sleep little baby

Go to sleep little baby
Your momma's gone away
and your daddy's gonna stay
didn’t leave nobody but the baby
Emmylou Harris,

Alison Krauss,
Gillian Welch

Σκάβω με μανία το χώμα που έχει ξεραθεί από την προηγούμενη φορά που είχα σκάψει πάλι εδώ. Έλεγαν πως θα βρέξει, δεν έβρεξε, πίστευα πως το νερό της βροχής και το νερό από το ρέμα δίπλα θα έκανε τη δουλειά μου πιο εύκολη, ευελπιστούσα σε ένα βρεγμένο, μαλακό χώμα, αλλά πάλι ευελπιστούσα σε έναν τέλειο – για εμένα – κόσμο. Ουτοπίες. Συνεχίζω και σκάβω, μέσα στην κρύα νύχτα του Φεβρουαρίου, το ξερό χώμα, τελευταία φορά που έσκαψα εδώ ήταν πριν από ένα μήνα, σκέφτομαι, τώρα πρέπει να αποπερατώσω αυτό που ηλιθίως άφησα στη μέση. Πριν από ένα μήνα, όλα έβαιναν σύμφωνα με το σχέδιό μας, σύμφωνα με την κάθε λεπτομέρεια που σχολαστικά είχαμε σκεφτεί με τη λεπτολόγο συνεργάτη – και συνένοχο – Βάγια. Η Βάγια ήταν άσχημη, ίσως λίγο έξυπνη και κουτοπόνηρη. Γνωριστήκαμε πριν από τρεις μήνες στο μπαρ του κολεγίου στη Ρώμη όπου εγώ έκανα τη διδακτορική διατριβή μου στην ιστορία τέχνης και εκείνη τελείωνε το πρώτο της μεταπτυχιακό στον ίδιο κλάδο, αλλά σε διαφορετικό τομέα – εγώ εργαζόμουν πάνω στα σκληρά περιγράμματα του Piero della Francesca και την επιρροή τους στους σύγχρονους σκηνοθέτες ενώ εκείνη ασχολείτο με τις διαφορές μεταξύ Βενετίας και Φλωρεντίας κατά την Αναγέννηση, δηλαδή συνέκρινε τους όρους colorito και disegno, αντίστοιχα. Με πλησίασε εκείνη πρώτα, μία νύχτα στο μπαρ του κολεγίου και με ρώτησε αν ήμουν ο Giorgio, ωστόσο το πραγματικό μου όνομα ήταν Πέτρος και όχι Giorgio, το όνομα Giorgio το χρησιμοποιούσε μόνο ένας στενός κύκλος ανθρώπων (μέσα από τους ακαδημαϊκούς μου γνωστούς) και όποτε το όνομα Giorgio έβγαινε προς τα έξω, μου δημιουργούσε ένα αίσθημα ανασφάλειας με αποτέλεσμα να μου ενεργοποιεί μία αμυντική συμπεριφορά, μία συμπεριφορά που θα προστάτευε τα συμφέροντά μου, θα άφηνε το πραγματικό μου όνομα άθικτο, χωρίς ακαδημαϊκές κηλίδες. Δεν ήξερα ποιος ήταν ο Giorgio, της είχα πει, πρώτον επειδή ήταν γυναίκα, και τις γυναίκες δεν τις εμπιστεύομαι, δεύτερον, επειδή ήταν άσχημη, οπότε δε με έλκυε σεξουαλικά και τρίτον, ήταν Ελληνίδα και τους Έλληνες δεν τους εμπιστευόμουν – και σε τούτο, έκρινα από τον εαυτό μου, που τον εμπιστευόμουν για την οξυδέρκειά του, αλλά όχι για τον ηθικό του νόμο. Εξάλλου, δεν ήθελα να διακινδυνεύσω τη φήμη μου και στην Ελλάδα. Κάθισε δίπλα μου και προσπάθησε να κάνει την όμορφη· δεν τα κατάφερε. Αλλά μου επέστησε την προσοχή με διαφορετικό τρόπο, με το σίγουρο χαρτί: «Κρίμα, και εγώ έλεγα να του προσφέρω δεκαπέντε χιλιάρικα για το τελευταίο χαρτί μου.» Αν και η προσφορά ήταν δελεαστική, ακόμα δεν είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη μου – και ούτε κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη μου, έτσι μπλέχτηκα χωρίς να το καταλάβω και τώρα αναγκάζομαι να σκάβω το χώμα και το χώμα δε λέει να σκαφτεί. «Δεν είμαι εγώ ο Giorgio», της είχα πει, «αλλά ξέρω πως δεκαπέντε χιλιάρικα είναι λίγα.» Συνήθως έπαιρνα εννιά με δέκα χιλιάδες ευρώ όχι μόνο για τη διατριβή αλλά και για όλες τις υπόλοιπες θεωρητικές εργασίες. Γνώριζα πώς να εκμεταλλεύομαι τις νοητικές αδυναμίες των ηλίθιων πλουσιόπαιδων. «Πόσα παίρνει;», με ρώτησε. Η ανάσα της μύριζε σκόρδο και το άσχημο πρόσωπό της ήταν τόσο πλαδαρό και χοντρομούτσουνο, ώστε νόμιζα πως ένα δεύτερο στρώμα παχιάς σάρκας είχε σκεπάσει σα βάλτος το κανονικό της δέρμα και είχε σχηματίσει φουσκάλες και αποφύσεις. Τη σιχαινόμουν, αλλά αν ήταν τόσο ηλίθια ή τεμπέλα ώστε να μην μπορούσε να γράψει μία ηλίθια εργασία, τότε θα την εκμεταλλευόμουν αναλόγως. Μου άρεσε να γράφω εργασίες, είχα τόσο μεγάλο εύρος γνώσεων στη διάθεσή μου, ώστε ήξερα ακριβώς ποια βιβλιογραφία να χρησιμοποιήσω, σε ποια βιβλιοθήκη, γνώριζα που ακριβώς είναι το κάθε περιοδικό, η κάθε εφημερίδα, η κάθε έκδοση των βιβλίων που χρειαζόμουν, για την κάθε εργασία, το κάθε θεωρητικό χαρτί, την όποια διατριβή. Είχε αρχίσει σα μία χάρη σε έναν ιταλό φίλο μου, μου είχε υποσχεθεί να μην πω τίποτα, είχαμε συμφωνήσει, έπειτα το έμαθε και ένας τρίτος στην παρέα (αμερικανός από τη Νέα Υόρκη, τον είχε στείλει ο πατέρας του στην Ιταλία για να γνωρίσει τις ρίζες του) – παρά τις ενστάσεις μου να μην το μάθει κανείς άλλος – και τούτος αυτή τη φορά ήταν πρόθυμος να πληρώσει για τις υπηρεσίες μου, έτσι ξεκίνησε μία επιχείρηση όπου ενώ διακύβευα το πτυχίο μου, έβγαζα τόσα χρήματα ώστε άξιζε η διακινδύνευση. Και, ας το πω ωμά, δεν ήταν μόνο τα χρήματα, ήταν και η γλύκα του ρίσκου, ο ενθουσιασμός της αβεβαιότητας, ο ερεθισμός που γεννούσε το παράνομο, η διέγερση που πρόσφερε η κρυφή υπόσταση των όσων έκανα, το κέντρισμα της αδρεναλίνης. Η μυστικότητα με κρατούσε ενεργό – και ήμουν καλός σε αυτό που έκανα. Όλοι οι πελάτες μου έπαιρναν καλούς βαθμούς – ή τέτοιους βαθμούς ώστε να αρμόζουν στην προσωπικότητά τους. Για παράδειγμα, δεν μπορούσα να γράψω μία εξαιρετική εργασία για κάποιον που οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί πίστευαν πως δε θα περάσει, αλλά έγραφα μία εργασία τέτοια ώστε να το χάβουν οι περισσότεροι καθηγητές – εξάλλου, όσο πιο πετυχημένος είναι ένας ακαδημαϊκός στο ακαδημαϊκό του περιβάλλον, τόσο πιο κουτός είναι στο μυαλό του. Επιπλέον, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα στους πελάτες μου, για να είμαι σίγουρος πως ξέρουν τι γράφω στις εργασίες τους, έτσι ώστε σε μία προφορική επανεξέταση ή μία παρουσίαση σε κοινό, να μη ρεζιλεύονταν και να μην έθεταν σε κίνδυνο την επιχείρησή μου – ή ακόμα και το πτυχίο τους. Η μητέρα της Βάγιας ήταν πλούσια, αλλά η οικογένειά της ήταν προγονόπληκτη. Συνεχίζω το σκάψιμο και, παρά το κρύο της νύχτας, νιώθω τον ιδρώτα στο πρόσωπό μου και την πλάτη μου. Φυσάει λίγο και ακούω το θρόισμα των φύλλων από τις καλαμποκιές γύρω μου και από τις λεύκες λίγο πιο κάτω από το σταυροδρόμι. Όταν η Βάγια τέλειωσε την αρχαιολογία στην Αθήνα, και γύρισε στο σπίτι της, στην Καρδίτσα, ο πατέρας της είχε φροντίσει να έχει έτοιμο γαμπρό, προίκα και το μόνο που δεν είχε κάνει ήταν να ορίσει ημερομηνία για το γάμο. Η μητέρα της Βάγιας είχε τόσα λεφτά ώστε να αγοράσει όποιο γαμπρό ήθελε (– όσο αποκρουστική ήταν η Βάγια λόγω της ασχήμιας της, τόσο ελκυστική γινόταν με τα λεφτά της μητέρας της). Αλλά η Βάγια δεν ήθελε κανέναν, οπότε ύστερα από οδυρμούς, διαφωνίες και τσακωμούς, οι γονείς της αποφάσισαν να διακόψουν τους αρραβώνες (που ούτως ή άλλως, είχαν γίνει δίχως την παρουσία ή την κατάφαση της κόρης τους) και να τη στείλουν στο εξωτερικό για σπουδές – μήπως και βάλει μυαλό, όπως είχε πει ο έξαλλος και ντροπιασμένος πατέρας της. Ωστόσο, επειδή η Βάγια βαριόταν την ιστορία τέχνης – μάλιστα μισούσε οτιδήποτε σχετιζόταν με τις καλές τέχνες (είτε θεωρητικό, είτε πρακτικό) – προσπαθούσε να βρει μία λύση που δε θα ντρόπιαζε περισσότερο τον πατέρα της, γι αυτό και η επιστροφή στην Ελλάδα – και μάλιστα στην Καρδίτσα – ήταν αδιανόητη δίχως την κατοχή ενός μεταπτυχιακού πτυχίου. Όταν ρώτησα τη Βάγια γιατί επέλεξε τον κλάδο της ιστορίας της τέχνης, εκείνη απάντησε πως δεν το επέλεξε η ίδια αλλά η μητέρα της, επειδή η τελευταία πάντα ήθελε να γίνει καλλιτέχνης και επειδή η Βάγια δεν ήταν καλλιτέχνης, ούτε μπορούσε να γίνει καλλιτέχνης και μισούσε οτιδήποτε καλλιτεχνικό, στράφηκε προς την ιστορία της τέχνης. Αντίθετα, δηλαδή, με εμένα που αγαπούσα οτιδήποτε καλλιτεχνικό και λάτρευα την ιστορία της τέχνης. Όπως επίσης έβρισκα μία υπέροχη ομορφιά στο να γράφω εργασίες και να ερευνώ, να βρίσκω τις ισορροπίες στο γράψιμο και πάντα σε σχέση με το σε ποιον ανήκε η εργασία, πάντα σε σχέση με το ποιος θα διαβάσει και βαθμολογήσει την εργασία, πριν γράψω μία εργασία για κάποιον πελάτη, ερευνούσα τον υπεύθυνο καθηγητή του και τους τελικούς βαθμολογητές της εργασίας, όλοι μου φαίνονταν χαζοί, προβλέψιμοι, ρηχοί, ποτέ κανείς τους δεν αμφισβήτησε τη γνησιότητα των εργασιών των πελατών μου, οπότε όλοι μέναμε ευχαριστημένοι. Και επειδή όλοι στο κολέγιο με ήξεραν ως κάποιον που δεν είχε και πολλά χρήματα στη διάθεσή του, ποτέ δεν έκανα επίδειξη των χρημάτων που τώρα κατείχα και στους γνωστούς στην Αθήνα, έλεγα πως δούλευα στο υπουργείο πολιτισμού στην Ιταλία και έβγαζα πολλά λεφτά από τούτη τη δουλειά. Ο στόχος μου ήταν όλοι να μένουν ευχαριστημένοι από τις πληροφορίες που τους έδινα. Ο μόνος κίνδυνος ήταν κάποια απειλή σε μορφή εκβιασμού, μα τούτο δε συνέφερε κάποιον που είχε ήδη λάβει τις υπηρεσίες μου, και κάποιος εξωτερικός δεν είχε καμία απόδειξη της επιχείρησής μου – ο μόνος κίνδυνος που ελλόχευε ήταν να με πιάσουν να μιλάω με τους πελάτες μου ή να κλείνω κάποια συμφωνία με τους πελάτες μου εν ψυχρώ. Οπότε, πάντα ήμουν προσεχτικός σε ποιον μιλούσα, πότε, που, και πάντα σε άκρα μυστικότητα – κάτι που με ενθουσίαζε. Ενώ λοιπόν στο κολέγιο ήμουν γνωστός ως Πέτρος Πετρίδης, στον ακαδημαϊκό υπόκοσμο ήμουν γνωστός απλά ως Giorgio (και τούτο για το θαυμασμό μου για δύο άτομα και την αγάπη μου για το έργο τους: Giorgio de Chirico και Giorgio Armani). Όταν λοιπόν, η Βάγια με ρώτησε πόσα παίρνει ο Giorgio, της είπα πως δεν είμαι σίγουρος αλλά αν με συναντούσε στην Piazza di Spagna το Σάββατο γύρω στις έντεκα το πρωί, θα της έλεγα. Όταν με βρήκε στην Piazza di Spagna, δίπλα από έναν καλλιτέχνη που σχεδίαζε τα πρόσωπα των περαστικών για μερικά ευρώ, την πήρα γρήγορα από το χέρι, της φώναξα να τρέξει, έτσι ώστε αν συνοδευόταν κρυφά, ο όποιος συνοδός να μην είχε τη δυνατότητα να μας ακολουθήσει, μπήκαμε σε ένα ταξί που με περίμενε εκεί κοντά και πήγαμε στην Trastevere (ένα μέρος που ο Πέτρος Πετρίδης μισούσε, αλλά ο Giorgio αγαπούσε) όπου ήπιαμε ένα cappuccino δίπλα από τον Τίβερη (ταυτολογία!) μιλώντας για δουλειές. Αποφασίσαμε να της γράψω την τελευταία εργασία, αλλά λόγω του ότι εκείνη ήταν Ελληνίδα (με αποτέλεσμα να διατρέχω περισσότερο κίνδυνο, αυτή τη φορά και στην Ελλάδα), η τιμή θα ήταν λίγο φουσκωμένη. Η Βάγια ήταν πρόθυμη να πληρώσει όσο της έλεγα. Οπότε της είπα εικοσιπέντε χιλιάρικα. Και πλήρωσε εικοσιπέντε χιλιάρικα. Με τόσους πελάτες (ο Giorgio πρόσφερε τις υπηρεσίες του τα τελευταία τέσσερα χρόνια όχι μόνο στο κολέγιο όπου έκανε το διδακτορικό του ο Πέτρος Πετρίδης αλλά και σε άλλα κολέγια και πανεπιστήμια της Ιταλίας) και με τους τραπεζικούς τόκους, το συνολικό ποσό που είχα σε τράπεζες ανά την Ευρώπη έφτανε περίπου τα 500.000 ευρώ. Ήταν λίγα. Η υπόθεση της Βάγιας είχε αίσιο τέλος. Η εργασία γράφτηκε, τα λεφτά δόθηκαν μετρητά στον Giorgio ένα βράδυ στην Trastevere, τη Βάγια δεν την είδα ξανά για δύο μήνες. Εκείνη ήρθε να δει τον Giorgio στη Ρώμη πριν από ένα μήνα. «Έχω σημαντικό πρόβλημα», μου είχε πει. Το σημαντικό πρόβλημα ήταν ότι αφού πήρε το πτυχίο της, γύρισε στην Καρδίτσα για να αντικρίσει τον ίδιο ανυπόμονο πατέρα, την ίδια υπερόπτη μητέρα και ένα διαφορετικό γαμπρό. «Τους είπα πως αρραβωνιάστηκα έναν πλούσιο Έλληνα που ζει στην Ιταλία για να αποφύγω το γάμο με τον ξεροκέφαλο που μου βρήκανε.» Όταν τη ρώτησαν γιατί τούτος ο πλούσιος Έλληνας δεν ήρθε μαζί της στην Ελλάδα, τους είπε πως δεν μπορούσε να αφήσει το πόστο του στη Ρώμη προς το παρόν, αλλά θα μπορούσε να έρθει σε λίγο καιρό. Ωστόσο, ο πατέρας της (δύο φορές ντροπιασμένος στη μικρή του κοινωνία – οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μιλούν) ανυπομονούσε να δει τον αρραβωνιαστικό της, ενώ η μητέρα της είχε αρχίσει να αμφισβητεί την ύπαρξή του. Εν τέλει, πριν από ένα μήνα, όταν η Βάγια ήρθε πάλι στην Ιταλία (για να συναντήσει τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος την είχε πεθυμήσει, αλλά δεν μπορούσε προς το παρόν να έρθει στην Ελλάδα), αναζήτησε τον Giorgio και του πρόσφερε ένα εκατομμύριο ευρώ για να υποδυθεί τον αρραβωνιαστικό της. Και ο Giorgio δέχτηκε.

* * *

«Πρέπει να την πεθύμησες την Ελλάδα, έτσι δεν είναι, Μιχάλη; Πότε ήρθες για τελευταία φορά;», με ρώτησε ο πατέρας της Βάγιας, καθώς έπινε θορυβωδώς τη σούπα που είχε φτιάξει η γυναίκα του. Το κουτάλι είχε χρυσή επένδυση και ο δείκτης και το μικρό δάχτυλο του κυρίου Αργύρη ήταν τεντωμένα όσο έπιανε το κουτάλι με τη χρυσή επένδυση. Ήμασταν στο σπίτι της οικογένειας της Βάγιας, στην Καρδίτσα, παίρνοντας δείπνο. Είχα συστηθεί ως Μιχάλης Γεωργίου.
«Ci, πριν από τρία χρόνια, περίπου», είπα με σπαστή προφορά – πρόσεξα η προφορά μου να μην είναι προφορά αλλοδαπού μα προφορά Έλληνα της διασποράς. Η διαφορά έγκειται στο ότι οι αλλοδαποί δεν μπορούν να μιλήσουν καθαρά ελληνικά, ενώ οι Έλληνες της διασποράς δε θέλουν.
«Η Βάγια μου λέει πως δε θα μείνεις ούτε τώρα καιρό.» Από τότε που με είδε ο πατέρας της Βάγιας πριν από δύο μέρες που ήρθα στην Καρδίτσα, με πλησίαζε με ύφος επίπληξης, η μητέρα της με ύφος καχυποψίας. Αναρωτιόμουν αν άξιζε η όλη ιστορία το εκατομμύριο.
«Και τί ακριβώς κάνεις σε τούτη την εταιρεία, δε μας είπε η Βάγια. Τα μάσαγε πια όλα», είπε η μητέρα της Βάγιας, πάνω στο οποίο ρούφηξε άξεστα μία κουταλιά σούπας η οποία περιείχε ένα υπερβολικά μεγάλο κομμένο κομμάτι σέλινο και τρία κομμάτια καρότο.
Ήμουν προετοιμασμένος για μία τέτοια κουβέντα. Όλες οι λεπτομέρειες είχαν αποσαφηνιστεί από πριν με τη Βάγια. Ήδη από την Ιταλία είχαμε έτοιμο το σχέδιό μας. Είχαν σχεδιαστεί όλα με τόσο λεπτολογικό τρόπο, που είχα αρχίσει να το διασκεδάζω. Το μόνο τίμημα που πλήρωνα ήταν η συντροφιά της Βάγιας. Ήμουν διευθυντής πωλήσεων στο ιταλικό υποκατάστημα (και πιο συγκεκριμένα, της Ρώμης) μίας πολυεθνικής εταιρείας που ήταν ενεργή στον κλάδο των κοσμητικών. Όριζα περιοχές για τους πωλητές μου, προετοίμαζα νέους πωλητές, έκανα ταξίδια για να γνωρίσω νέους πελάτες, για να διατηρήσω την επαφή με παλαιότερους πελάτες, σχεδίαζα πλάνα πώλησης, προώθησης, διατήρησης προϊόντων, παρευρισκόμουν τακτικά σε συνέδρια με τους υπόλοιπους διευθυντές, συζητούσαμε για τη μισθοδοσία, για τα bonus, την αγορά, έκανα έρευνα αγοράς, με μέλη από το τμήμα marketing επισκεπτόμασταν καταστήματα, εκθέσεις, κοιτούσαμε τις τάσεις, τις τάσεις αργότερα τις περνούσα στους πωλητές μου και ούτω καθεξής. Πήρα μία μικρή άδεια για να δω τη μέλλουσα γυναίκα μου στην Ελλάδα και να γνωρίσω τους γονείς της.
Το βράδυ κοιμόμουν στο δωμάτιο του ξενώνα μόνος μου. Ευτυχώς, ο πατέρας της Βάγιας ήταν τόσο συντηρητικός ώστε δεν μπορούσε να ανεχτεί την κόρη του να κοιμάται με κάποιον ξένο. Ήξερα πως με θεωρούσε ξένο, όχι επειδή έμενα στην Ιταλία, ούτε λόγω της ξενικής προφοράς μου· πολύ απλά, δεν ήμουν από την Καρδίτσα. Και αν δεν ήμουν ένα σκάνδαλο για την οικογένεια της Βάγιας, τουλάχιστον ήμουν ένας έπηλυς.
Ο εφιάλτης μου άρχισε το τέταρτο βράδυ, όταν η Βάγια ήρθε κρυφά στο δωμάτιο του ξενώνα. Φοβήθηκα πως θα ήθελε να κάνουμε έρωτα, αλλά εφόσον η ομορφιά της δεν ήταν ένα προσόν, δεν πίστεψα πως θα χρησιμοποιούσε ποτέ το σεξ για να πετύχει κάτι – και ο Giorgio δε θα γινόταν ποτέ αγοραίος εραστής. «Δε νομίζω να θες να φύγεις», μου είπε μέσα στη νύχτα. «Όχι μετά από όσα περάσαμε μαζί.»
«Κοίτα, η συμφωνία είναι συμφωνία. Μεταξύ μας, δεν υπάρχει τίποτα, μην πέσεις στην ίδια σου την παγίδα, είμαστε συνεργάτες, όχι ανδρόγυνο.»
«Δεν έχεις ιδέα για τι μιλάω έτσι;»
«Δεν είναι αστεία αυτά, Βάγια…»
«Καλέ μου Giorgio…»
«Κοίτα, τα λεφτά μου τα έδωσες, το ρόλο μου τον έπαιξα, ας το αφήσουμε εκεί. Τί άλλο θέλεις;» Ένιωθα μία καούρα στο στομάχι μου από τη σούπα και την άνοστη pasta που τη διαδέχτηκε.
«Να με παντρευτείς, βέβαια.»
«Ορίστε;»
«Εάν δε θέλεις να σε κάνω ρεζίλι σε όλο το κολέγιο, καλά θα κάνεις να με ακούσεις.»
«Μπλοφάρεις.»
«Κύριε Πετρίδη μου, νομίζατε πως θα σας έδινα ένα εκατομμύριο ευρώ έτσι για πλάκα; Θα με παντρευτείτε και θα πείτε και ένα τραγούδι.»
«Βάγια, αυτό είναι παραλογισμός, πρέπει να το καταλάβεις. Λοιπόν, τί στοιχεία έχεις;»
«Για τον Giorgio;»
«Ναι, για τον Giorgio, γαμώτο μου.»
«Όταν υποδυόσουν τον Giorgio, δε φοβόσουν μήπως και σ’ έπιανα;»
«Ναι, φοβόμουν, αλλά είχαμε κάνει τη συμφωνία να μην το μάθει κανείς, θυμάσαι;»
«Θυμάσαι τότε που συναντηθήκαμε στην Trastevere;»
«Φυσικά και θυμάμαι, διάβολε, τί έχει να κάνει η Trastevere με αυτό;»
«Σε πλήρωσα μετρητά και τις δύο φορές. Και για την εργασία και για να υποδυθείς τον αρραβωνιαστικό μου.»
«Λοιπόν, ναι, αλλά δεν έχει σημασία αυτό τώρα, σημασία έχει να μη μάθουν οι γονείς σου τίποτα…»
«Οι γονείς μου τα ξέρουν όλα, ξέρουν πως ήρθες με πλαστό διαβατήριο στην Ελλάδα, πως με ανάγκασες να σε πληρώσω για να υποδυθείς τον αρραβωνιαστικό μου επειδή σε κυνηγάει η αστυνομία εδώ – και μάλιστα για εκβιασμό.»
«Merda!» Πίστεψα πως τα είχε χάσει εντελώς. Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα στο δωμάτιο ο πατέρας τα Βάγιας με μία καραμπίνα και η μητέρα της από πίσω με ένα μαγνητόφωνο.
«Εντάξει, Βάγια», είπε η μητέρα της φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας το ερεθισμένο χοντρό πρόσωπό της. «Δε χρειαζόμαστε άλλο. Δένουμε το λωποδύτη και περιμένουμε μέχρι να ξημερώσει για να πάμε στην τράπεζά του και να κάνουμε τη μεταφορά χρημάτων.»
Ενώ θα έπρεπε να είχα τρομάξει, βρήκα την όλη σκηνή υπερβολικά γελοία.
«Φέρε το σκοινί, Βάγια!», φώναξε ο πατέρας της. «Είναι δίπλα από το κρεβάτι μου.»
«Σε ποια τράπεζα θα πάμε;», ρώτησα εύθυμα. «Η Ζυρίχη πέφτει κομματάκι μακριά, δε βρίσκετε;»
«Στην τράπεζα που έχεις τα χρήματα της κόρης μου και όλα τα υπόλοιπα», είπε η μητέρα της Βάγιας. «Ή μήπως προτιμάς την αστυνομία με αυτήν την κασέτα;», συνέχισε με στόμφο.
«Αυτό δε θα συνέφερε ούτε την κόρη σας.»
«Ναι, αλλά θα πήγαινες φυλακή και θα παίρναμε κάποια λεφτά εμείς.»
Η Βάγια ήρθε με το σκοινί.
«Δέσε τα πόδια του πρώτα», είπε ο πατέρας της στη γυναίκα του και συνέχισε να με σημαδεύει με την καραμπίνα. Ήταν ένας άνθρωπος για λύπηση. Λεπτός, άσχημος, σκυθρωπός και μίζερος. Περιττός.
Όταν η γυναίκα του ήρθε κοντά μου, συνειδητοποίησα πόσο έμοιαζε στην κόρη της. Η μόνη διαφορά ενέκειτο στο ότι ενώ η κόρη της είχε μία επιπλέον στρώση σάρκας, η μητέρα της είχε ξεπεράσει τις τρεις. Ωστόσο, οι αποφύσεις και τα εξογκώματα ήταν εκεί. Και τα σημάδια από παλιά σπυράκια. Και όλα επέπλεαν πάνω στο βάλτο της ιδρωμένης σάρκας. Και παρά το γεγονός πως η σάρκα ήταν γέρικη και είχε αρχίσει να μαραζώνει, ήταν ακόμα παχιά. Όταν η μητέρα της Βάγιας ήρθε με το σκοινί να δέσει τα πόδια μου, έβγαλα το πιστόλι μου από την τσέπη μου (το οποίο δεν ήξεραν ότι κατείχα), την άρπαξα από το λαιμό, τη γύρισα προς το μέρος του άντρα της, τοποθέτησα το χοντρό κορμί της μπροστά σε μένα για ασπίδα, την έφερα κοντά μου και πίεσα το πιστόλι μου στον κρόταφό της. Μύριζε ιδρώτα και μαγειρεμένο φαγητό. Κατέληξα πως δε θα είχε πλύνει ούτε τα δόντια της αφού έφαγε. Έδεσα τα παχουλά της χέρια και το σκοινί σχεδόν βούλιαζε στις δίπλες της σάρκας της.
«Κύριε Αργύρη», είπα στον πατέρα της Βάγιας, «θα μου κάνετε τη χάρη να αφήσετε κάτω την καραμπίνα σας;»
Λυπόμουνα τον κύριο Αργύρη. Φαινόταν σαν εκείνους τους τύπους που ενεργούσαν ανάλογα με το τι επιθυμούσαν η γυναίκα και η κόρη τους. Παθητικός δέκτης των εντολών τους, ήταν ακόμα ικανός να σκοτώσει για χάρη τους. Αξιοθρήνητος.
Άφησε κάτω την καραμπίνα του.
«Πολύ ωραία, τώρα πάρτε το εναπομείναν σκοινί και δέστε την κόρη σας. Θα σας ήμουν ευγνώμων. Αλλιώς, βλέπετε, θα τινάξω το κρανίο της γυναίκας σας στον αέρα με το πιστόλι μου.»
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως για κλάσματα δευτερολέπτων ζύγισε στο μυαλό του τούτη την περίπτωση και ξέρω – δεν ξέρω πως, μα, ναι, το γνωρίζω – πως για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, θέλησε τη γυναίκα του νεκρή, σκοτωμένη στο πάτωμα του ξενώνα, και σκοτωμένη από έναν άλλο, όχι εκείνον. Το θεώρησε ως εύκολη λύση. Αξιολύπητος. Τελικά, πήρε το σκοινί και έδεσε την κόρη του. Πήρα σβέλτα την καραμπίνα από το πάτωμα και του είπα να δέσει και τη γυναίκα του. Έπειτα, του είπα να κάτσει και εκείνος στο κρεβάτι. Έκατσε.
Ήταν μία θλιβερή εικόνα. Δύο δεμένες γυναίκες, το σκοινί να σχηματίζει περισσότερες δίπλες στα σώματά τους από όσες πραγματικά είχαν, ο πατέρας τους στη μέση, αδύνατος, αμήχανος, λυπημένος, μίζερος. Και όλοι στοιβαγμένοι στο κρεβάτι του ξενώνα – μειδίασα στην ειρωνεία.
«Κύριε Αργύρη, αυτό το ύφος μιζέριας και ηττοπάθειας, το έχετε πάντα ή μόνο τώρα, λόγω των περιστάσεων;» Faccia di culo, σκέφτηκα.
«Άκουσε, τί άλλο θέλεις; Σου δώσαμε ένα εκατομμύριο ευρώ, ήρθες τώρα να μας ξεκάνεις;»
«Είμαι τεχνοκράτης, κύριε Αργύρη.»
«Ένα κτήνος είσαι!», φώναξε η μητέρα της Βάγιας.
«Σκάσε συ!», φώναξα, αλλά την ώρα που το φώναξα, κατάλαβα πως το ίδιο ακριβώς είχε φωνάξει και ο κύριος Αργύρης, τον οποίο συμπαθούσα επειδή λυπόμουνα αλλά σιχαινόμουνα λόγω της αδυναμίας του. Αυτό που ένιωθα για εκείνον, ήταν περισσότερο εμπάθεια παρά συμπάθεια.
«Δίνω και παίρνω», του είπα. «Έκανα ό,τι ήταν κανονισμένο να κάνω από το μέρος μου, το ίδιο έκανε και η Βάγια. Αλλά, η Βάγια τα ήθελε όλα δικά της, τόσο αλαζονικό μυαλό είχε. Δεν ήρθα εδώ επειδή το ήθελα εγώ. Ήθελα απλά να κρατήσω το δικό μου μέρος της συμφωνίας, όπως κράτησε και η Βάγια το δικό της. Θα μπορούσαν όλα να έχουν αίσιο τέλος. Αλλά τώρα, βλέπετε, πρέπει να επιβιώσω.»
Κανείς δεν έλεγε τίποτα. Ήταν άσχημοι, κενοί και ματαιόδοξοι. Φαντάστηκα την καθημερινότητά τους: βαρετή, ανούσια, εκνευριστική και ψυχοφθόρα.
«Αυτό ακριβώς ήθελες να αποφύγεις», είπα στη Βάγια. «Τούτη την καθημερινή μίζερη ατμόσφαιρα. Σπούδασες στην Αθήνα, στο εξωτερικό, τώρα δεν ήθελες να γυρίσεις πίσω, σε καταλαβαίνω, Βάγια. Και το σχέδιό σου ήταν να φύγεις και να τους πεις πως θα ζήσεις με τον άντρα σου στο εξωτερικό, αλλά είδες πως δεν έπειθες τους γονείς σου για τη γνησιότητά μου, οπότε έπρεπε να το τραβήξεις ως το τέλος: έπρεπε να πουλήσεις στους γονείς σου ένα παραμύθι περί εκβιασμού προς εσένα, να τους κάνεις να οργιστούν με εμένα (εξάλλου, αφορμή έψαχναν) κι έπειτα να πάρεις πίσω τα… δίδακτρα.»
«Ψέματα!», φώναξε η Βάγια. Πρόσεξα πως εκείνη τώρα κρατούσε το μαγνητοφωνάκι.
«Οπότε σκαρφίστηκες ένα σωρό παραμύθια για μένα και τα ξεφούρνισες στους γονείς σου – πλαστό διαβατήριο, καταζητούμενος και ποιος ξέρει τι άλλο…»
«Βάγια…;», τη ρώτησε ο πατέρας της. «Τί λέει τούτος δω;»
«Κύριε Αργύρη…», άρχισα να λέω. Σκέφτηκα να πω ψέματα για να μη νιώθει άσχημα ο κύριος Αργύρης. «Δε φταίει σε τίποτα η κόρη σας.» Καλύτερα ας πέθαινε ήρεμος μέσα στην άγνοιά του παρά πικραμένος από το μοναδικό πράγμα που του έδινε λόγο για ζωή: την κόρη του. «Μπορείτε να λύσετε τη γυναίκα σας;», ρώτησα ευγενικά καθώς σημάδευα τη γυναίκα του με την καραμπίνα του άντρα της. Την έλυσε.
Τράβηξα τη σκανδάλη της κυνηγετικής καραμπίνας και τα σκάγια έπεσαν πάνω στη μύτη της γυναίκας του κύριου Αργύρη. Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός. Η Βάγια έπαθε σοκ και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Ο κύριος Αργύρης χαμογέλασε στο θέαμα: η γυναίκα του χωρίς μύτη. Αντί για μύτη είχε μία λακκούβα που περιείχε μικρά κομμάτια από κόκαλα και αίμα. Ορισμένα σκάγια είχαν ανοίξει το πίσω μέρος του κρανίου της και τα ούτως ή άλλως λιγδιασμένα μαλλιά της ήταν γεμάτα αίματα. Ο κύριος Αργύρης έδειξε μία πρωτοφανή ευχαρίστηση.
«Αχ, νέε μου», μου είπε. «Το κουράγιο σου να ’χα και χαλάλι και τα λεφτά.»
«Καταλαβαίνω, κύριε Αργύρη», του είπα. «Μπορείτε να ανοίξετε το στόμα σας;»
«Γιατί;» Με κοίταξε με απορία, συνοφρυωμένος.
«Κύριε Αργύρη, σκοπεύω να σας σκοτώσω και να το κάνω να φανεί σαν αυτοκτονία. Αν δεν υπακούσετε θα σκοτώσω την κόρη σας.» Η Βάγια είχε πάθει σοκ. Δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον. Όλα ήταν θέμα χρόνου, τώρα. Ήλπιζα να μην ακούστηκε πολύ ο κρότος της καραμπίνας. Υπολόγιζα πόσο χρόνο θα έπαιρνε την αστυνομία να έρθει στο σπίτι τους. Ήταν έρημο μέσα σε ένα χωράφι, λίγο έξω από την Καρδίτσα και δεν υπήρχαν και πολλοί γείτονες. Κατέληξα πως οι κρότοι από καραμπίνες θα ήταν συνηθισμένοι σε ένα τέτοιο μέρος, αλλά όχι τόσο αργά τη νύχτα. Εν τω μεταξύ, ο κύριος Αργύρης είχε ανοίξει το στόμα του και είχα βάλει την καραμπίνα στο στόμα του. «Κύριε Αργύρη, λυπάμαι», του είπα. Λυπόμουν ειλικρινά, αλλά ταυτόχρονα σιχαινόμουν την αδυναμία του.
Πάτησα τη σκανδάλη και το πίσω μέρος του κρανίου του απλώθηκε στον πέτρινο τοίχο. «Αν δεν είχες φάει τα μακαρόνια χρησιμοποιώντας και κουτάλι μπορεί και να γλίτωνες», ψιθύρισα με αηδία στον κύριο Αργύρη (για να το ακούσω εγώ). Το σώμα του έπεσε πίσω, στο κρεβάτι. Σκούπισα την καραμπίνα από τα αποτυπώματά μου και την τοποθέτησα στα χέρια του, με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Πήρα το σκοινί και το έβαλα στην τσάντα μου. Έπειτα μάζεψα τα ρούχα μου και τα προσωπικά μου αντικείμενα και τα έβαλα στο σάκο μου. Πήρα τη Βάγια από το χέρι και την οδήγησα ως το αυτοκίνητο του πατέρα της. Ήταν ένα παλιό ημιφορτηγό. Έβαλα στην καρότσα ένα σκεπάρνι και δύο φτυάρια από την αποθήκη. Η Βάγια καθόταν στο φορτηγό και κοιτούσε το κενό. Κρατούσε το μαγνητόφωνο στα χέρια της.
Οδήγησα μηχανικά μέχρι ένα απόμερο μέρος και άφησα το φορτηγάκι κάπου στην άκρη του δρόμου, σε ένα σταυροδρόμι, ώστε να μη φαίνεται από τους οδηγούς. Είχε πολλές καλαμποκιές η περιοχή και αυτό με διευκόλυνε. Έβγαλα τη Βάγια από το αυτοκίνητο και περπατήσαμε μαζί μέσα στις καλαμποκιές. Στο σκοτάδι ακουγόταν το νερό από το ρέμα δίπλα. Τοποθέτησα το φανάρι που είχα βρει στην καρότσα του ημιφορτηγού στο έδαφος. Εκεί άρχισα να σκάβω ένα λάκκο για να χωρέσει τη Βάγια. Όση ώρα έσκαβα, η Βάγια παρατηρούσε την κάθε μου κίνηση, αλλά δεν έλεγε κουβέντα. Κάποια στιγμή, όταν ο λάκκος ήταν σχεδόν έτοιμος και είχε αρχίσει να χαράζει στον ορίζοντα, η Βάγια με ρώτησε: «Μπαμπά, μη με σκοτώσεις. Πήδα με αλλά μη με σκοτώσεις.»
«Βάγια, κόψε τις Φροϋδικές ανοησίες», της είπα. Πήρα το πιστόλι μου από την πίσω τσέπη του παντελονιού μου και σημάδεψα την καρδιά της. Της είπα να κάτσει ακριβώς μπροστά από το λάκκο της. Δεν υπάκουσε την εντολή μου, οπότε την τοποθέτησα μπροστά από το λάκκο, στραμμένη προς εμένα.
«Μπαμπά, μη με σκοτώσεις. Πήδα με αλλά μη με σκοτώσεις.»
«Καλά είσαι εκεί, Βάγια. Μπορείς αν θες να κλείσεις τα μάτια σου.»
«Μπαμπά, μη με σκοτώσεις. Πήδα με αλλά μη με σκοτώσεις.»
«Δώσε το μαγνητοφωνάκι στον μπαμπά, Βάγια.»
Το έδωσε.
«Μπαμπά, μη –»
Πάτησα τη σκανδάλη, τη χτύπησα στην καρδιά της και μία κηλίδα αίμα πετάχτηκε προς το μέρος μου πριν πέσει το νεκρό της σώμα μέσα στον τάφο του. Με πήρε περίπου μία ώρα να κλείσω το λάκκο και να ισοπεδώσω το χώμα. Ήμουν κουρασμένος, αλλά το διασκέδαζα. Ήταν τόσο άσχημη και εκνευριστική ώστε όταν τη σκότωσα, μία παράξενη χαρά με κατέβαλλε. Ένιωθα λιγωμένος. Ίσως να έφταιγε η αδρεναλίνη.
Οδήγησα προς το σπίτι της Βάγιας που βρισκόταν ανάμεσα σε δύο χωριά, στον Πρόδρομο και τη Μύρινα. Σκοπός μου ήταν να παρκάρω το ημιφορτηγό στο χωράφι του σπιτιού. Δεν μπόρεσα να πλησιάσω όμως επειδή από τον καθρέφτη είδα περιπολικά και ένα ασθενοφόρο να έρχονται από την Καρδίτσα. Ως έντιμος και σωστός οδηγός έκανα στην άκρη για να με προσπεράσουν. Άφησα το ημιφορτηγό σε εκείνο το γκροτέσκο, μίζερο και σχεδόν καταθλιπτικό χωριό, τον Πρόδρομο. Ευτυχώς, είχα προβλέψει να φορέσω γάντια, οπότε τα αποτυπώματά μου δε θα βρίσκονταν μέσα στο ημιφορτηγό.
Περπάτησα ως την Καρδίτσα και νοίκιασα ένα δωμάτιο με πλαστό όνομα – με το όνομα που χρησιμοποίησα ερχόμενος στην Ελλάδα: Κώστας Ρέπας. Οι γονείς της Βάγιας με ήξεραν ως Μιχάλη Γεωργίου, οπότε αν είχαν μιλήσει κάπου για μένα, θα με είχαν αναφέρει ως Μιχάλη Γεωργίου, στην Ελλάδα είχα έρθει ως Κώστας Ρέπας, οπότε εγώ ως Πέτρος Πετρίδης ήμουν ακόμα στην Ιταλία. Είχα πει στον κύκλο των γνωστών μου πως θα πήγαινα για μία εβδομάδα στην Perugia. Να ’ναι καλά ο Giorgio με τις διασυνδέσεις του που μου είχε βγάλει το πλαστό διαβατήριο.
Την επόμενη μέρα, αγόρασα τις εφημερίδες όπου είχαν για πρωτοσέλιδο τη δολοφονία της γυναίκας του κύριου Αργύρη και την αυτοκτονία του. Η αστυνομία έψαχνε την «άφαντη κόρη». Ένιωσα ικανοποίηση όταν κανείς δεν είχε κάνει δήλωση για τον αρραβωνιαστικό της κόρης του κυρίου Αργύρη.
Τη δεύτερη μέρα έγινε κάτι που με ξάφνιασε και θύμωσα με τον εαυτό μου. Η αστυνομία, διάβασα στην εφημερίδα, έμαθε πως ο κύριος Αργύρης ήταν αριστερόχειρας ενώ η καραμπίνα βρέθηκε να κρατείται από το δεξί του χέρι και ο δείκτης του δεξιού χεριού ήταν περασμένος στη σκανδάλη. Να πάρει, σκέφτηκα, πώς και δε θυμήθηκα πως ο κύριος Αργύρης ήταν αριστερόχειρας! Ίσως μπερδεύτηκα επειδή όταν έτρωγε τα μακαρόνια του, έπιανε το κουτάλι (με τη χρυσή επένδυση) μία με το δεξί του χέρι την άλλη με το αριστερό γιατί δεν το βόλευε να τυλίξει τα μακαρόνια του στο πιρούνι του (με τη χρυσή επένδυση). Ίσως να μην είχε ξαναχρησιμοποιήσει κουτάλι για τα μακαρόνια του. Ίσως να χρησιμοποίησε κουτάλι για τα μακαρόνια του λόγω της δικής μου παρουσίας στο τραπέζι. Ίσως η γυναίκα του να είπε: «Απόψε θα φάμε μακαρόνια και θα τα φάμε με πιρούνι και κουτάλι». Ανίδεη! Και πόσο άνοστα μακαρόνια! «Και με το καλό μας σερβίτσιο!» Η αστυνομία είχε αρχίσει να υποψιάζεται την κόρη του κύριου Αργύρη, αλλά το γεγονός πως ήταν άφαντη, έδινε στις τοπικές εφημερίδες αφορμή για να οργιάσει η φαντασία τους. Κάποιος είχε ακούσει για κάποιον αρραβωνιαστικό από την Ιταλία, κάποιος άλλος άκουσε τέσσερις αντί για δύο κρότους καραμπίνας εκείνο το βράδυ, ένας άλλος έβριζε τους αλλοδαπούς και τους αθίγγανους «που δε λένε να σταματήσουν τις φασαρίες και βρωμίζουν και τον τόπο μας» (λες και ο κύριος Αργύρης μύριζε καλύτερα ή λες και τα σπίτια στον Πρόδρομο έμοιαζαν περισσότερο με σπίτια παρά με τσαντίρια, παρά τις προσπάθειες των κατοίκων «για κάτι πολιτισμένο» – ή μάλλον, λόγω των προσπαθειών των κατοίκων «για κάτι πολιτισμένο») – ακόμα και οι εφημερίδες της πρωτεύουσας ασχολήθηκαν με το θέμα της δολοφονίας και αυτοκτονίας τη δεύτερη μέρα, όπως επίσης έγινε αναφορά και στα δελτία ειδήσεων. Αυτό δε με συνέφερε. Τουλάχιστον, είχα το μαγνητόφωνο μαζί μου. Σε λίγες μέρες, το θέμα εξασθένισε, αλλά ακόμα δεν ήμουν σίγουρος. Είχε αναφερθεί και το όνομα του Μιχάλη Γεωργίου, αλλά ούτε αυτόν κατάφερε να βρει η αστυνομία. Ευτυχώς, οι γονείς της Βάγιας ήταν τόσο ντροπιασμένοι με την κόρη τους, που δε με είχαν συστήσει σε γνωστούς ή φίλους τους. Πήγα ως την Αθήνα με το ΚΤΕΛ και νοίκιασα ένα δωμάτιο σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στο κέντρο, κοντά στην Ομόνοια. Δεν έπρεπε να πλησιάσω το σπίτι μου, στη Βούλα, διότι κανένας γείτονας δεν έπρεπε να γνωρίζει πως είχα γυρίσει. Εν τω μεταξύ, έστειλα ένα e-mail στους ενδιαφέροντες της Ρώμης για το που είμαι και τους εξήγησα πως ένα ανέλπιστο συμβάν με οδήγησε στη Φλωρεντία. Ο Πέτρος Πετρίδης ήταν στη Φλωρεντία και ο Μιχάλης Γεωργίου άφαντος. Το μόνο πρόβλημα το είχα ως Κώστας Ρέπας, αλλά κανείς δεν είχε δει το πρόσωπο του Μιχάλη Γεωργίου, οπότε δεν μπορούσαν να το συνδέσουν με του Κώστα Ρέπα. Μονάχα, αν η αστυνομία έψαχνε τη λίστα επιβατών της Alitalia και έβρισκε πως κάποιος Κώστας Ρέπας είχε έρθει από την Ιταλία και επίσης κάποιος Κώστας Ρέπας είχε μείνει σε ένα ξενοδοχείο στην Καρδίτσα, θα είχα κάποιο πρόβλημα – αφού μάλιστα δεν έβρισκαν και το όνομα του Μιχάλη Γεωργίου στις αερογραμμές. Αλλά, χαμογέλασα με ικανοποίηση στη σκέψη, δεν υπήρχε κανένας ζωντανός να πει περισσότερα στους αστυνομικούς, οπότε και ο Μιχάλης Γεωργίου μπορεί να ήταν μία λανθάνουσα πληροφορία, ένα φανταστικό όνομα από κάποιον που θέλησε να γίνει διάσημος στην τοπική του εφημερίδα – ίσως μάλιστα ευελπιστούσε στο να φωτογραφηθεί και μπροστά από το σπίτι του.
Άλλαζα συνεχώς ξενοδοχεία και ονόματα, από την Αθήνα ως την Καρδίτσα και πίσω. Δεν ήθελα να βρίσκομαι σε ένα μόνο μέρος και ο Κώστας Ρέπας ίσως είχε γίνει ένα καυτό όνομα. Οι τοπικές εφημερίδες στην Καρδίτσα είχαν ησυχάσει αλλά είχα ένα κακό προαίσθημα για τον Κώστα Ρέπα. Ωστόσο, στο τελευταίο μου ταξίδι από την Αθήνα στην Καρδίτσα – ένα μήνα μετά – είχα χρησιμοποιήσει το όνομα του Κώστα Ρέπα. Από περιέργεια.
Για να μην έχω περαιτέρω μπλεξίματα όμως, αποφάσισα μία νύχτα πριν φύγω να κάψω την κασέτα στο μαγνητοφωνάκι της Βάγιας. Μία σουβλιά πόνου τεμάχισε το στομάχι μου στα δύο και μου έφερε κρύο ιδρώτα όταν άνοιξα το μαγνητοφωνάκι και δε βρήκα την κασέτα μέσα. Ήμουν τόσο θυμωμένος με τον Giorgio που άρχισα να το βρίζω. Ξεροκέφαλε, ανίκανε, ούτε ένα απλό έγκλημα δεν μπορείς να διεκπεραιώσεις! Que fesso! Κάποια στιγμή, όταν δε θα ήμουν μπροστά, εκείνο το βρομοθήλυκο, η Βάγια, θα είχε βγάλει την κασέτα και θα την είχε βάλει στην τσέπη της. Διάβολε! Έπρεπε οπωσδήποτε να την ανακτήσω! Στενοκέφαλε, ανεύθυνε, ιλαρέ άνθρωπε, Giorgio!
Την επόμενη, έφτασα στην Καρδίτσα, έπιασα ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο, έδωσα ένα άσχετο όνομα, έπειτα διάβηκα το δρόμο και πήγα στο ακριβώς απέναντι ξενοδοχείο και έπιασα ένα δωμάτιο χρησιμοποιώντας το όνομα του Κώστα Ρέπα. Ζήτησα ένα δωμάτιο στο ισόγειο με την πρόφαση ότι φοβόμουν τα ύψη. Βγήκα σχεδόν αμέσως έξω από το ξενοδοχείο και μπήκα στο αρχικό ξενοδοχείο από την πίσω πόρτα περνώντας από μία βρώμικη κουζίνα που μύριζε επανειλημμένα το ίδιο τηγανισμένο λάδι. Ανέβηκα στο δεύτερο όροφο όπου ήταν το δωμάτιό μου.
Από το δωμάτιό μου, παρατηρούσα το απέναντι ξενοδοχείο όπου είχα πιάσει δωμάτιο ως Κώστας Ρέπας. Για μισή ώρα, δεν έγινε τίποτα. Κατέβηκα, βγήκα έξω και πήγα σε ένα κατάστημα όπου πούλαγε είδη κήπου. Πήρα ένα φτυάρι, προχώρησα μέχρι έξω από την Καρδίτσα και το έκρυψα σε κάτι θάμνους, σε ένα χωμάτινο παράδρομο. Γύρισα με τα πόδια στην Καρδίτσα και από ένα φαρμακείο πήρα μάσκες φιλτραρίσματος οξυγόνου μίας χρήσεως. Έπειτα, επέστρεψα στο ξενοδοχείο μου, ανέβηκα στο δεύτερο όροφο και μπήκα με ανακούφιση στο δωμάτιό μου. Μέχρι την ώρα που νύχτωσε, παρατηρούσα το δρόμο και δεν είχε γίνει κάτι ασυνήθιστο. Ούτε περιπολικό, ούτε ύποπτοι μυστικοί αστυνομικοί. Κατέβηκα κάτω, βγήκα από την πίσω πόρτα, έκανα τον κύκλο του τετραγώνου και μπήκα στο άλλο ξενοδοχείο. Ζήτησα το κλειδί ως Κώστας Ρέπας και αν γινόταν, το διαβατήριό μου (στο απέναντι ξενοδοχείο, έδωσα ένα δίπλωμα οδηγήσεως με ένα άσχετο όνομα – το δίπλωμα ήταν δική μου δημιουργία και, αν και ερασιτεχνική δουλειά, κανείς δεν είχε αμφισβητήσει τη γνησιότητά του). Αφού πήρα το διαβατήριο του Κώστα Ρέπα, μπήκα στο δωμάτιό μου, στο ισόγειο, άνοιξα το παράθυρο, σιγουρεύτηκα πως δε με έβλεπε κανείς και πήδηξα έξω. Τα πράγματα του Κώστα Ρέπα ήταν στο απέναντι ξενοδοχείο, στο δεύτερο όροφο. Έκανα πάλι τέτοιους κύκλους ώστε να μη βρεθώ στο δρόμο ανάμεσα στα δύο ξενοδοχεία, πέρασα πάλι από την κάκοσμη κουζίνα, ανέβηκα στο δεύτερο όροφο και κοίταξα κάτω. Δύο περιπολικά είχαν παρκάρει έξω από το ξενοδοχείο του Κώστα Ρέπα και δύο τύποι φορώντας πολιτικά έβγαιναν από την κεντρική πόρτα και κοιτούσαν τριγύρω. Τους είχα ξεφύγει. Υπέθεσα πως όταν θα έκανα τους κύκλους μου στα γύρω τετράγωνα, ο ξενοδόχος θα είχε τηλεφωνήσει στους αστυνομικούς (οι οποίοι θα περίμεναν κάπου εκεί κοντά, ίσως από το μεσημέρι όπου έπιασα το δωμάτιο), τα περιπολικά θα είχαν έρθει, οι αστυνομικοί με τα πολιτικά ρούχα θα μπήκαν μέσα, θα άνοιξαν το δωμάτιο με δυσκολία, εφόσον είχα κλειδώσει από μέσα και είχα αφήσει το κλειδί στην κλειδαριά, δε θα βρήκαν κανέναν και να τους τώρα έξω, συνομιλούσαν με δύο άλλους αστυνομικούς που φορούσαν στολές. Όταν τα πράγματα ησύχασαν, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και πρέπει να κοιμήθηκα για μία ή δύο ώρες. Ξύπνησα με πονοκέφαλο και ένα κουδούνισμα στα αυτιά μου. Ένιωθα καταβεβλημένος και εξουθενωμένος. Περίμενα μέχρι να πάει η ώρα δύο τα ξημερώματα και κατέβηκα στην αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου. Όπως είχα υποθέσει, όλοι είχαν πέσει για ύπνο. Βγήκα ήσυχα έξω και άρχισα να περπατάω προς το μέρος όπου είχα κρύψει το φτυάρι μου. Είχε πανσέληνο, οπότε αυτό θα διευκόλυνε τη δουλειά μου· δεν είχα μαζί μου κανένα φανάρι αυτή τη φορά, ούτε για ένα φακό δεν είχα φροντίσει. Πέρασα τη μάντρα με τα κακόγουστα graffiti και βγήκα από την Καρδίτσα. Όταν βρήκα το φτυάρι μου, άρχισα να περπατώ, σιγουρεύοντας πως δε με ακολουθεί κανένας, προς τις καλαμποκιές δίπλα από το ρέμα, πάνω από την τσιμεντένια γέφυρα στα αριστερά του δρόμου, έξω από τον Πρόδρομο: άρχισα να περπατώ προς τον τάφο της Βάγιας.

* * *

Το χώμα, όσο βαθαίνει ο λάκκος μου, γίνεται ολοένα και πιο μαλακό. Όσο σκάβω, σκέφτομαι την εργασία ενός πελάτη μου και τη βιβλιογραφία που θα πρέπει να χρησιμοποιήσω. Είναι κάτι εύκολο: Οι κρεμασμένοι, από τους απαγχονισμούς του Μεσαίωνα, στις αυτοαναφορές του Maurizio Catellan. Από μία εικονογραφική παράσταση σε κάτι σύγχρονο εννοιακό, σκέφτομαι. Δε θα είναι δύσκολο. Εξάλλου δεν πρόκειται για διδακτορική διατριβή, ένα απλό μεταπτυχιακό είναι. Ίσως πείσω και τον πελάτη μου να προσπαθήσει να έρθει σε επαφή με τον Catellan στη Νέα Υόρκη. – Επιτέλους! Ένα σώμα! Είναι σε αποσύνθεση βέβαια. Δεν έχει πια μάτια, δύο σκοτεινές τρύπες μόνο. Αυτό ίσως οφείλεται στο ότι ήταν εκτεθειμένο σε υγρό χώμα (από το ρέμα, δίπλα). Και τα δόντια φαίνονται να μου χαμογελούν. Η Βάγια είναι πιο όμορφη σκελετωμένη – ή σχεδόν σκελετωμένη – από χοντρή, σκέφτομαι. Γι αυτό χαμογελάει. Ίσως έπρεπε να είχε πεθάνει καιρό τώρα. Ευτυχώς που δεν ξυρίστηκα σήμερα το πρωί – θα διακινδύνευα να μολυνθώ από κανένα μικρόβιο! Οι μάσκες οξυγόνου δεν κάνουν τίποτα. Η Βάγια βρωμάει. Αλλά, και πάλι, δε μύριζε και ποτέ ωραία. Η κασέτα βρίσκεται στην τσέπη της, όπως είχα υποθέσει. Τη βάζω στην τσέπη μου και αρχίζω να θάβω και πάλι το λάκκο.
«Ακίνητος, αστυνομία!»
Νιώθω ένα τρέμουλο στα πόδια μου. Δεν οφείλεται στη θέαση ενός πτώματος σε αποσύνθεση, ούτε πρόκειται για καθυστερημένη υστερία. Ούτε τύψεις έχω. Τρομάζω μπροστά στην πιθανότητα του να φυλακισθώ. Η ελευθερία μου διακυβεύεται και αυτό με τρομάζει. Γυρίζω και βλέπω έναν αστυνόμο. Με σημαδεύει με ένα όπλο.
«Καθίκι, σε ακολούθησα από την πόλη…»
Δε λέω τίποτα. Έχω μουγκαθεί. Φοβάμαι. Δεν μπορώ να χάσω την ελευθερία μου. Είναι το σημαντικότερο χάρισμα που έχω, είναι η συμφωνία μεταξύ Πέτρου Πετρίδη και Giorgio, είναι το μέγιστο αγαθό μου.
«Σε υποπτεύθηκε ο ξενοδόχος σου που μπαινόβγαινες από την κουζίνα του και όταν είδε τη φασαρία απέναντι μας ειδοποίησε. Δεν έχεις κάνει και πολύ καλή δουλειά στο δίπλωμα οδήγησης.»
Ενώ βρίσκομαι στα πρόθυρα του κλονισμού, κάτι απτό με βγάζει από τον προσωρινό μου λήθαργο. Αυτό είναι η ανάμνηση της κουζίνας του ξενοδοχείου. Η δυσοσμία του λαδιού που τηγανίζεται ξανά και ξανά με επαναφέρει στην πραγματικότητα, νιώθω σα να το μυρίζω και τώρα.
«Το λάδι…», ψελλίζω.
«Άσε κάτω το φτυάρι!», φωνάζει.
«Πάντως το λάδι μυρίζει χειρότερα από τη Βάγια.»
«Άσε κάτω το φτυάρι.»
«Το ξέρεις ότι την πήδαγε ο πατέρας της;»
Εδώ δε λέει τίποτα. Ο ήρωας-αστυνόμος από την επαρχία δε λέει τίποτα μπροστά σε μία τέτοια φράση. Μπορεί να δει πτώματα, μπορεί να πιάσει δολοφόνους, μπορεί να συλλάβει εγκληματίες, μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό, μπορεί να δίνει εντολές τύπου άσε κάτω το φτυάρι, να γράφει αναφορές, να γυρίζει το βράδυ στη γυναίκα του νικητής, να πηγαίνει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, να μεγαλώνει τα παιδιά του σύμφωνα με τον ηθικό του νόμο, με την κοινή λογική, να μαθαίνει στα παιδιά του το σωστό και το λάθος, να επαφίεται στην ομαλότητα της καθημερινότητάς του, να ικανοποιείται με την κοσμοθεωρία του όσο ικανοποιείται και με το σεξ με τη γυναίκα του, μία κοσμοθεωρία δίχως φαντασία (όπως και το σεξ με τη γυναίκα του), μία κοσμοθεωρία δίχως παράθυρα για αμφιβολίες (όπως και το σεξ με τη γυναίκα του), μία κοσμοθεωρία που ικανοποιεί ανθρώπους που φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούριο (όπως και το σεξ με την κόρη τους), μπορεί να ζει μία τέτοια αρμονική ζωή, να μάχεται ενάντια σε αυτό που η φάρα του ονομάζει κακό, να πολεμά αυτό που η κλίκα του ονομάζει εγκληματικότητα, αλλά όταν ακούει μία απλή φράση, όπως ότι τη Βάγια την πήδαγε ο πατέρας της, ή κάτι παρόμοιο, δεν μπορεί να απαντήσει γιατί η απομυθοποίηση της Βάγιας, όπως και της καθωσπρέπει οικογένειάς της, είναι πέρα για πέρα αντιφατική προς την κοσμοθεωρία του και αταίριαστη με την εικόνα που πλάθει για τους «καλούς», «ενάρετους», «συνετούς» ανθρώπους που έχει αφιερώσει τη ζωή του να σώζει και πολύ περισσότερο να προστατεύει, το ότι ο πατέρας της Βάγιας πήδαγε την κόρη του αποτελεί ένα παράλογο γεγονός στην τέλεια μινιατούρα του κόσμου του, σε εκείνο το υπό κλίμακα μοντέλο ζωής μέσα στο οποίο εθελοτυφλεί μπροστά στις όποιες αλήθειες που απειλούν την ασφάλειά του, αποτελεί ένα πλήγμα στη χρυσή, ανέπαφη, πολύτιμη, ανεκτίμητη λογική του (η οποία του επιτρέπει που και που να φοράει ένα ζευγάρι κέρατα της γυναίκας του, ο γερο-cornuto). Είναι κάτι που ο στενός εγκέφαλός του δεν πρόκειται να επιτρέψει να δεχτεί. Είναι κάτι άτοπο.
«Λες ψέματα, καθίκι!», φωνάζει τελικά.
«Γίνεσαι προβλέψιμος.»
«Ορίστε;»
«Ο πατέρας της Βάγιας πήδαγε την κόρη του.»
«Αν το ξαναπείς μία ακόμα φορά, θα σε πυροβολήσω.»
Αφήνω κάτω το φτυάρι.
«Γονάτισε, καθίκι», φωνάζει.
Γονατίζω. Η οργή του είναι με το μέρος μου. Ίσως και να έχει μεθύσει με την εικόνα του πατέρα της Βάγιας να κάνει σεξ με την κόρη του. Ίσως να του αρέσει και να μην ξέρει γιατί.
«Ο πατέρας της Βάγιας –», ξεκινάω να πω αλλά με χτυπάει με τη λαβή του όπλου του και λίγο λείπει να πέσω στο λάκκο όπου μία χαμογελαστή Βάγια κείτεται. Διατηρώ τις αισθήσεις μου αλλά το κεφάλι μου αιμορραγεί. Έχω πέσει κάτω. Βγάζω τα γάντια μου δίχως να το καταλάβει. Έχει αρχίσει και βρίζει πάλι. Δε βρίζει επειδή έχει θυμώσει μαζί μου· έχει θυμώσει με τον εαυτό του. Είναι τόσο μίζερος όσο και ο κύριος Αργύρης.
«Ο πατέρας της Βάγιας πήδαγε την κόρη του!», φωνάζω. Θέλω να χρησιμοποιήσω το μπέρδεμά του. Μου ρίχνει μία κλωτσιά στο στομάχι, όσο είμαι ξαπλωμένος στο χώμα και κάνω πως διπλώνομαι από τον πόνο. Βρίσκω έτσι ευκαιρία, όσο βρίζει και εθελοτυφλεί τόσο μπροστά σε εμένα όσο και στις υποσυνείδητες φαντασιώσεις του, να βγάλω το πιστόλι μου από την τσέπη μου και να τον πυροβολήσω τρεις φορές στο κεφάλι του. Μ’ αρέσει να πυροβολώ κεφάλια· βρίσκω τη στιγμή της κρανιακής έκρηξης πανέμορφη. Τον πετυχαίνω στο αυτί, στο κούτελο και στο στόμα. Μου κάνει τη χάρη και πέφτει στο λάκκο με τη Βάγια. Ευτυχώς, ο φίλος μου θέλησε να κάνει τον ήρωα, οπότε δεν έφερε άλλους μαζί του. Ίσως, δεν είπε και που πηγαίνει. Βρίσκω – ευτυχώς – το δίπλωμα οδήγησής μου στην τσέπη του αστυνόμου, γδύνομαι, γδύνω κι εκείνον, του φοράω γρήγορα πριν παγώσει τα ρούχα μου, φοράω τη στολή του, θάβω το λάκκο (με τη Βάγια, τον αστυνόμο και το όπλο του) και γυρίζω στο ξενοδοχείο μου με τα πόδια. Στο δρόμο ψιχαλίζει. Τελικά, είχαν δίκιο για τη βροχή αλλά έπεσαν έξω στην ημερομηνία. Στο δωμάτιό μου, βάζω την κασέτα στο μαγνητόφωνο για να σιγουρευτώ ότι είναι η σωστή, σιγουρεύομαι (όπου μεταξύ άλλων ακούω και τη φράση είσαι ένα κτήνος της γυναίκας του κύριου Αργύρη), καταστρέφω την κασέτα, την καίω στο νεροχύτη, αλλάζω ρούχα, μαζεύω τα πράγματά μου και φεύγω με το ΚΤΕΛ για Αθήνα. Εκεί με περιμένει ένα καινούριο διαβατήριο στην προσωπική μου ταχυδρομική θυρίδα (ένα διαβατήριο που ο Giorgio κρατούσε πάντα για ώρα ανάγκης). Παίρνω το αεροπλάνο για Ρώμη και μέχρι να προσγειωθεί το αεροπλάνο, έχω ήδη ετοιμάσει ένα πλάνο για την εργασία με τους κρεμασμένους.

Go to sleep little baby
Go to sleep little baby
You and me and the devil makes three

Don't need no other lovin' baby
Emmylou Harris,
Alison Krauss,
Gillian Welch

ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ

2007-11-04T23:47:00.000+02:00

Όταν ο κύριος Αναγνωστίδης έμαθε έπειτα από είκοσι χρόνια έγγαμου βίου πως η σύζυγός του τον είχε απατήσει ουκ ολίγες φορές πριν και μετά τη γέννηση του μοναχογιού του, θέλησε αμέσως να βεβαιωθεί κλινικά πως ήταν πραγματικά πατέρας του παιδιού της συζύγου του. Το τεστ πατρότητας δεν έδειξε μόνο πως ο κύριος Αναγνωστίδης δεν ήταν πατέρας του παιδιού της συζύγου του, αλλά και ότι ούτε η κυρία Αναγνωστίδη ήταν μητέρα του παιδιού του συζύγου της.